Aan M en M:
-het mooiste koppel van het binnenland-
Jullie samen ...is als Minkes ananassap. Sweet, ook fonkelend.
Jullie samen ... is als Maries wasknijper. Authentiek, stevig.
Liefde is... jullie
"Favorite Adventure"
There you are
Your beauty consoles me
I've gone far
And I almost didn't find you
And I almost lived without you
There is nothing in this world I'd rather do
Than live in you
Here we go, Our favorite adventure
You should knowI was never more complete
And I never thought I'd seeThe meaning of my life
Wrapped in youNext to me
If you ever fear
Someday we might lose this
Come back here
To this moment that will last
And time can go so fast
When everything's exactly
Where it's at
Its very best
woensdag 28 november 2007
zaterdag 24 november 2007
over korfballen en complimentjes
Columns schrijven is een vak apart.
Ik ben heel erg dol op columns, en ben dan ook erg kritisch voor columnisten.
Mijn allereerste columns die ik uitknipte om bij te houden in een schriftje waren van de hand van Marijke Libert, maar het is toch wel Thomas geweest die mijn columnvoorliefde aangewakkerd heeft.
(Wat later was er Bernard. Stukje ochtendpoëzie als balsem bij het aangaan van de dag.)
Renske haar lustcolumns, daar heb ik het nooit zo voor gehad. (daar heb je Amelie O voor)
Maar als ze het over een andere boeg gooit, is ze wel een leuk tussendoortje:
Renske De Greef
Ik weet dat het moeilijk is om complimentjes te maken. Ik zelf heb nou ook niet bepaald een talent voor tact (het is ongeveer zo groot als mijn talent voor korfbal. Maar voor degenen die dat misschien niet weten: korfbal is een wrede, wrede sport.) Ik ben een groot fan van de verkeerde dingen zeggen. Ik vertel vrijuit over eerste ontmoetingen tijdens de zijn-ouderlijke zondagse thee ('dat ene plakje spacecake was gewoon nét teveel. Ach, hij was zo... Téder, zoals hij me overtuigde niet meer aan het tapijt te knagen en 'ik ben Philip Freriks' te fluisteren.') Ik vraag aan mensen met welke Teletubbie ze zich het meest identificeren (ik zag even niet dat het skinheads waren) en ja, ik heb een keer per ongeluk een grapje gemaakt over huisslaven tegen een vurige Afro-Amerikaanse (alhoewel dat wel over mijn Zweedse onderburen ging. Maar het maakte al niet meer uit.)Ik ben dan ook voor duidelijke signalen. Als je zwanger bent, knoop een zwangerschapsdoek om je buik. Zorg ervoor dat niemand meer in stilte hoeft te panikeren over de vraag of er nu een vadsige embryo in die mammoet-esque buik van je groeit, of een samengeklonterde bal van alles wat Snackbar Plof maar te bieden heeft. Als je baby een meisje is, plak een roze strik op de blozende babykop. Ziet ze er dan uit als een paasei? Ja. Zeker. Maar niemand hoeft meer de verschrikkelijke kwelling van innerlijke verscheuring te ondergaan omdat je gewoon simpelweg niet kán opmaken uit bollende wangen, kale kop en een nogal dodo-achtige blik of het een gezonde knaap of bevallige deerne is geworden.Help ons. Leg uit. Gebruik desnoods bordjes, neonverlichting, tattoeages. 'Dit is nieuw', met een knipperende pijl naar je rokje. 'Ik ben afgevallen,' in zwarte marker op de achterkant van je t-shirt. 'Ik maak wel grapjes over het eigenhandig doden van mijn cavia Kevin door te denken dat hij vriendjes werd met die bouvier, maar heb het er eigenlijk heel erg moeilijk mee.' Hélp ons.Complimentjes maken is een onderdeel van het immense spectrum Mogelijkheid Tot Grenzeloze Belediging (en Beeindiging van Relaties en Vriendschappen die Misschien Wel Tot Iets Heel Moois Hadden Kunnen Leiden) -het is een van de meer hippe en catchy spectra. Het gevaar is groot en pijnlijk (een beetje als een 1.88 meter lange vrouw die een tapijt probeert op te eten.) Je moet met een compliment altijd proberen te bewerkstelligen dat de ander zich beter gaat voelen. De waarheid heeft hiermee weinig te maken. Ter illustratie: 'Ik vind het zo knap hoe jij altijd anderen je klusjes laat doen.' Niet goed. 'Je crocs staan zo sexy': goed. Zie: laat de waarheid voor wat hij is -iets voor Jezus. Maar er is één compliment waarvan mensen blijkbaar denken dat hij in de categorie'goed' valt. En daar wil ik dus van af. Zouden we dat nu kunnen doen? Kunnen we misschien alsjeblieft met zijn allen ophouden met het compliment: 'Goed hoor. Ik zou het niet kunnen.' Wat ís dit voor compliment? Ik zou het niet kunnen -als compliment? Oh! Bedankt! Nee, als jij het niet kan, dan moet het wel héél bijzonder zijn! De Maatstaf Der Dingen zegt dat ik goed ben! Wapper een vlaggetje heen en weer en klets me ritmisch in mijn gezicht met een struisvogelbiefstuk! Ik snap dat niet, dat mensen dat durven zeggen. Er zijn een hele hoop dingen die ik niet kan, maar ga ik elke doelpunt scorende korfballer vanaf de zijlijn toeschreeuwen: 'KNAP HOOR! IK ZOU HET NIET KUNNEN!' Nee. Ik zeg wel iets als hij klaar is. Dat korfbal zo'n sexy sport is, bijvoorbeeld.
Ik ben heel erg dol op columns, en ben dan ook erg kritisch voor columnisten.
Mijn allereerste columns die ik uitknipte om bij te houden in een schriftje waren van de hand van Marijke Libert, maar het is toch wel Thomas geweest die mijn columnvoorliefde aangewakkerd heeft.
(Wat later was er Bernard. Stukje ochtendpoëzie als balsem bij het aangaan van de dag.)
Renske haar lustcolumns, daar heb ik het nooit zo voor gehad. (daar heb je Amelie O voor)
Maar als ze het over een andere boeg gooit, is ze wel een leuk tussendoortje:
Renske De Greef
Ik weet dat het moeilijk is om complimentjes te maken. Ik zelf heb nou ook niet bepaald een talent voor tact (het is ongeveer zo groot als mijn talent voor korfbal. Maar voor degenen die dat misschien niet weten: korfbal is een wrede, wrede sport.) Ik ben een groot fan van de verkeerde dingen zeggen. Ik vertel vrijuit over eerste ontmoetingen tijdens de zijn-ouderlijke zondagse thee ('dat ene plakje spacecake was gewoon nét teveel. Ach, hij was zo... Téder, zoals hij me overtuigde niet meer aan het tapijt te knagen en 'ik ben Philip Freriks' te fluisteren.') Ik vraag aan mensen met welke Teletubbie ze zich het meest identificeren (ik zag even niet dat het skinheads waren) en ja, ik heb een keer per ongeluk een grapje gemaakt over huisslaven tegen een vurige Afro-Amerikaanse (alhoewel dat wel over mijn Zweedse onderburen ging. Maar het maakte al niet meer uit.)Ik ben dan ook voor duidelijke signalen. Als je zwanger bent, knoop een zwangerschapsdoek om je buik. Zorg ervoor dat niemand meer in stilte hoeft te panikeren over de vraag of er nu een vadsige embryo in die mammoet-esque buik van je groeit, of een samengeklonterde bal van alles wat Snackbar Plof maar te bieden heeft. Als je baby een meisje is, plak een roze strik op de blozende babykop. Ziet ze er dan uit als een paasei? Ja. Zeker. Maar niemand hoeft meer de verschrikkelijke kwelling van innerlijke verscheuring te ondergaan omdat je gewoon simpelweg niet kán opmaken uit bollende wangen, kale kop en een nogal dodo-achtige blik of het een gezonde knaap of bevallige deerne is geworden.Help ons. Leg uit. Gebruik desnoods bordjes, neonverlichting, tattoeages. 'Dit is nieuw', met een knipperende pijl naar je rokje. 'Ik ben afgevallen,' in zwarte marker op de achterkant van je t-shirt. 'Ik maak wel grapjes over het eigenhandig doden van mijn cavia Kevin door te denken dat hij vriendjes werd met die bouvier, maar heb het er eigenlijk heel erg moeilijk mee.' Hélp ons.Complimentjes maken is een onderdeel van het immense spectrum Mogelijkheid Tot Grenzeloze Belediging (en Beeindiging van Relaties en Vriendschappen die Misschien Wel Tot Iets Heel Moois Hadden Kunnen Leiden) -het is een van de meer hippe en catchy spectra. Het gevaar is groot en pijnlijk (een beetje als een 1.88 meter lange vrouw die een tapijt probeert op te eten.) Je moet met een compliment altijd proberen te bewerkstelligen dat de ander zich beter gaat voelen. De waarheid heeft hiermee weinig te maken. Ter illustratie: 'Ik vind het zo knap hoe jij altijd anderen je klusjes laat doen.' Niet goed. 'Je crocs staan zo sexy': goed. Zie: laat de waarheid voor wat hij is -iets voor Jezus. Maar er is één compliment waarvan mensen blijkbaar denken dat hij in de categorie'goed' valt. En daar wil ik dus van af. Zouden we dat nu kunnen doen? Kunnen we misschien alsjeblieft met zijn allen ophouden met het compliment: 'Goed hoor. Ik zou het niet kunnen.' Wat ís dit voor compliment? Ik zou het niet kunnen -als compliment? Oh! Bedankt! Nee, als jij het niet kan, dan moet het wel héél bijzonder zijn! De Maatstaf Der Dingen zegt dat ik goed ben! Wapper een vlaggetje heen en weer en klets me ritmisch in mijn gezicht met een struisvogelbiefstuk! Ik snap dat niet, dat mensen dat durven zeggen. Er zijn een hele hoop dingen die ik niet kan, maar ga ik elke doelpunt scorende korfballer vanaf de zijlijn toeschreeuwen: 'KNAP HOOR! IK ZOU HET NIET KUNNEN!' Nee. Ik zeg wel iets als hij klaar is. Dat korfbal zo'n sexy sport is, bijvoorbeeld.
Cheers
"Wijn hoeft niet duur te zijn
om goed te zijn;
Soms is smaak gewoon
een kwestie van goed gezelschap."
http://www.demorgen.be/dm/nl/984/Cultuur/integration/prm/frameset/wijn_en_bier/wijnbijbel.dhtml
om goed te zijn;
Soms is smaak gewoon
een kwestie van goed gezelschap."
http://www.demorgen.be/dm/nl/984/Cultuur/integration/prm/frameset/wijn_en_bier/wijnbijbel.dhtml
zaterdag 17 november 2007
Kessel-Lo - Dhaka
Lieve Bengali,
Lieve Sohrab, Malik, Sandhya, Zulfiqar, Babul
Wij Belgen weten niets van Bangladesh. Hooguit zullen enkelen jullie land juist situeren in Zuid-Azië. Jullie regio is niet meteen sexy. Pakistan, ook nu weer in het nieuws met rellen, noodtoestand, een generaal-president die het niet zo nauw neemt met democratie. Afghanistan. Wie kijkt nog op van nieuwe doden?
Ik moet eerlijk toegeven dat ik me ook nooit aangetrokken heb gevoeld tot jullie regio. Ik heb dat enorme belang van godsdienst nooit kunnen vatten; ik werd boos van de minderwaardige positie die vrouwen in jullie regio innemen; ik werd moedeloos van die blijvende miserie-verhalen die druppelgewijs hier doorsijpelden in het nieuws.
Overstroming – hongersnood – corruptie – ruzie.
En toen leerde ik eerst jou kennen Sohrab. Ik weet nog goed, het was mei 2003. Jij was één van de enige mannen op ons vrouwenseminarie. Ik trok vooral met jou op, leerde je beetje bij beetje kennen, maar ook: ik leerde Bangladesh een beetje mee kennen. Ik ging met jou naar de tandarts, daar had je erg veel schrik voor, wat ik een beetje raar vond. Ik vertelde jou een geheim om je af te leiden, waarmee je erg in je nopjes was. Ik denk dat we op dat moment echt maatjes werden.
Het was al zomer in mei toen jij hier was Malik. Jij praatte me de oren van het lijf. In heel mooi, plechtig Engels. Je haren elke morgen mooi gekamd met brillantine. Ik maakte nog een grapje dat je leek op die acteur uit Gone With the Wind. De Don Juan in jou vond dat best ok. Maar je vertelde ook heel ernstig over BSSF, je organisatie, en de moeilijkheden en uitdagingen waarmee elke organisatie wel eens kampt. Je sprak niet altijd alles uit, maar vroeg dan: do you understand, sister Jessie? Ik denk van wel.
Ik denk dat ik het beetje meer begin te begrijpen. Jullie land, jullie regio, jullie werk, jullie moed.
En als ik dan zoals nu in het nieuws hoor over de cycloon die jullie getroffen heeft, de duizenden doden, de enorme schade, dan word ik daar heel erg stil van.
Maar ik wil er niet meer moedeloos van worden. Het doet me alleen erg veel verdriet. Want wat voor de meeste Belgen onbekende Bengali zijn die ze op de nieuwsbeelden zien, worden die gezichten voor mij herkenbaar. Ik zie jullie voor me.
Op dit moment zijn jullie daar onze groep Wereldsolidariteit-inleefreizigers aan het rondleiden. Niet in het getroffen gebied, daar hebben jullie wel voor gezorgd. Ik ben er zeker van dat zij de Bengali ook in hun hart hebben gesloten.
En dat als ze terugkomen, overal kunnen gaan spreken over wat ze gezien hebben, over het werk dat jullie doen. Elke keer opnieuw. Opdat hopelijk ooit Belgen een ander zicht krijgen op Bangladesh.
Blijf sterk.
Ik denk aan jullie.
Sister Jessie
http://wsinbangladesh.blogspot.com/
Lieve Sohrab, Malik, Sandhya, Zulfiqar, Babul
Wij Belgen weten niets van Bangladesh. Hooguit zullen enkelen jullie land juist situeren in Zuid-Azië. Jullie regio is niet meteen sexy. Pakistan, ook nu weer in het nieuws met rellen, noodtoestand, een generaal-president die het niet zo nauw neemt met democratie. Afghanistan. Wie kijkt nog op van nieuwe doden?
Ik moet eerlijk toegeven dat ik me ook nooit aangetrokken heb gevoeld tot jullie regio. Ik heb dat enorme belang van godsdienst nooit kunnen vatten; ik werd boos van de minderwaardige positie die vrouwen in jullie regio innemen; ik werd moedeloos van die blijvende miserie-verhalen die druppelgewijs hier doorsijpelden in het nieuws.
Overstroming – hongersnood – corruptie – ruzie.
En toen leerde ik eerst jou kennen Sohrab. Ik weet nog goed, het was mei 2003. Jij was één van de enige mannen op ons vrouwenseminarie. Ik trok vooral met jou op, leerde je beetje bij beetje kennen, maar ook: ik leerde Bangladesh een beetje mee kennen. Ik ging met jou naar de tandarts, daar had je erg veel schrik voor, wat ik een beetje raar vond. Ik vertelde jou een geheim om je af te leiden, waarmee je erg in je nopjes was. Ik denk dat we op dat moment echt maatjes werden.
Het was al zomer in mei toen jij hier was Malik. Jij praatte me de oren van het lijf. In heel mooi, plechtig Engels. Je haren elke morgen mooi gekamd met brillantine. Ik maakte nog een grapje dat je leek op die acteur uit Gone With the Wind. De Don Juan in jou vond dat best ok. Maar je vertelde ook heel ernstig over BSSF, je organisatie, en de moeilijkheden en uitdagingen waarmee elke organisatie wel eens kampt. Je sprak niet altijd alles uit, maar vroeg dan: do you understand, sister Jessie? Ik denk van wel.
Ik denk dat ik het beetje meer begin te begrijpen. Jullie land, jullie regio, jullie werk, jullie moed.
En als ik dan zoals nu in het nieuws hoor over de cycloon die jullie getroffen heeft, de duizenden doden, de enorme schade, dan word ik daar heel erg stil van.
Maar ik wil er niet meer moedeloos van worden. Het doet me alleen erg veel verdriet. Want wat voor de meeste Belgen onbekende Bengali zijn die ze op de nieuwsbeelden zien, worden die gezichten voor mij herkenbaar. Ik zie jullie voor me.
Op dit moment zijn jullie daar onze groep Wereldsolidariteit-inleefreizigers aan het rondleiden. Niet in het getroffen gebied, daar hebben jullie wel voor gezorgd. Ik ben er zeker van dat zij de Bengali ook in hun hart hebben gesloten.
En dat als ze terugkomen, overal kunnen gaan spreken over wat ze gezien hebben, over het werk dat jullie doen. Elke keer opnieuw. Opdat hopelijk ooit Belgen een ander zicht krijgen op Bangladesh.
Blijf sterk.
Ik denk aan jullie.
Sister Jessie
http://wsinbangladesh.blogspot.com/
Koen
Je hebt van die liefdes die levenslang zijn.
Die zijn zelden, maar ze bestaan.
Ik was 9 toen ik van Clouseau ben gaan houden.
Ik ben er nu 28 en liedjes van Clouseau doen nog steeds mijn hart sneller kloppen.
Het is niet meer zoals vroeger toen ik mijn clouseaucassetjes grijs draaide op mijn kamertje. Het zijn meer van die onverwachte momenten, een nummer dat de auto binnenwaait en dat meteen keiluid wordt opengedraaid (daar gaat ze!). Of het opzetten van enkele nummertjes als ik ziek op de zetel lig (domino!). Of het uit de bol gaan (en dans!). Of het gevoel hebben kunnen blijven lopen op clouseau (bergen en ravijnen!). Of die vele clouseau-nummers die me steevast herinneren aan iemand, iets, een gedeeld moment van toen…
Clouseau bestaat nu 20 jaar. Mijn liefde al bijna even lang. Daarmee neemt Koen een plaatsje in waar er nog niet zo heel zijn…
Ik weet dat er onder mijn vrienden weinigen zijn die mijn liefde delen, maar voor de geïnteresseerden: (unplugged concert)
http://radio2.be/detailpagina.cfm?id=14309&programma=clouseauvoting
Mijn persoonlijke clouseau top 10:
Daar gaat ze
Domino
Bergen en Ravijnen
Passie
Heb ik ooit gezegd
Laat me nu toch niet alleen
En dans
Oker
Vonken en vuur
Door de muur
Die zijn zelden, maar ze bestaan.
Ik was 9 toen ik van Clouseau ben gaan houden.
Ik ben er nu 28 en liedjes van Clouseau doen nog steeds mijn hart sneller kloppen.
Het is niet meer zoals vroeger toen ik mijn clouseaucassetjes grijs draaide op mijn kamertje. Het zijn meer van die onverwachte momenten, een nummer dat de auto binnenwaait en dat meteen keiluid wordt opengedraaid (daar gaat ze!). Of het opzetten van enkele nummertjes als ik ziek op de zetel lig (domino!). Of het uit de bol gaan (en dans!). Of het gevoel hebben kunnen blijven lopen op clouseau (bergen en ravijnen!). Of die vele clouseau-nummers die me steevast herinneren aan iemand, iets, een gedeeld moment van toen…
Clouseau bestaat nu 20 jaar. Mijn liefde al bijna even lang. Daarmee neemt Koen een plaatsje in waar er nog niet zo heel zijn…
Ik weet dat er onder mijn vrienden weinigen zijn die mijn liefde delen, maar voor de geïnteresseerden: (unplugged concert)
http://radio2.be/detailpagina.cfm?id=14309&programma=clouseauvoting
Mijn persoonlijke clouseau top 10:
Daar gaat ze
Domino
Bergen en Ravijnen
Passie
Heb ik ooit gezegd
Laat me nu toch niet alleen
En dans
Oker
Vonken en vuur
Door de muur
donderdag 15 november 2007
Chaumes
Aan L.
Ik heb aan je gedacht vandaag.
Niet lang, of diep,
Want er is niet veel om over na te denken
(maar net daarom heel erg veel)
Wat denk jij? Wat vind jij er eigenlijk van?
Net dat houdt me zo bezig.
Denk jij er soms hoegenaamd over na?
Ik denk van niet.
Het geeft niet. Nee, het geeft niet meer. Chaumes is wel heel lekker.
Wij eten beiden alleen maar kaas. Dat is tenminste iets.
(One of us - Starsailor)
Heard you today, that isn't my name, you were fast asleep,
Forget what he did, can I be the kid for your soul to keep.
Some of us laugh, some of us cry,
Some of us smoke, some of us lie,
But it's all just the way that we cope with our lives.
I've grown to see the philosophy of my own mistrust,
We all have our faults, mine come in waves that you turn to rust,
Some of us laugh, some of us cry,S
ome of us smoke, some of us lie,
But it's all just the way that we cope with our lives.
I've been hanging onto something,
You keep laughing awe-inspiring.
Some of us laugh, some of us cry,
Some of us smoke, some of us lie,
But it's all just the way that we cope with our lives.
Some of us laugh, some of us cry,
Some of us smoke, some of us lie,
But it's all just the way that we cope with our lives.
My wandering soul found solace at last,
I wanted to know how long it would last.
She's losing control, she's coming down fast,
The heart that I stole, I'm not giving back, never giving back.
Ik heb aan je gedacht vandaag.
Niet lang, of diep,
Want er is niet veel om over na te denken
(maar net daarom heel erg veel)
Wat denk jij? Wat vind jij er eigenlijk van?
Net dat houdt me zo bezig.
Denk jij er soms hoegenaamd over na?
Ik denk van niet.
Het geeft niet. Nee, het geeft niet meer. Chaumes is wel heel lekker.
Wij eten beiden alleen maar kaas. Dat is tenminste iets.
(One of us - Starsailor)
Heard you today, that isn't my name, you were fast asleep,
Forget what he did, can I be the kid for your soul to keep.
Some of us laugh, some of us cry,
Some of us smoke, some of us lie,
But it's all just the way that we cope with our lives.
I've grown to see the philosophy of my own mistrust,
We all have our faults, mine come in waves that you turn to rust,
Some of us laugh, some of us cry,S
ome of us smoke, some of us lie,
But it's all just the way that we cope with our lives.
I've been hanging onto something,
You keep laughing awe-inspiring.
Some of us laugh, some of us cry,
Some of us smoke, some of us lie,
But it's all just the way that we cope with our lives.
Some of us laugh, some of us cry,
Some of us smoke, some of us lie,
But it's all just the way that we cope with our lives.
My wandering soul found solace at last,
I wanted to know how long it would last.
She's losing control, she's coming down fast,
The heart that I stole, I'm not giving back, never giving back.
donderdag 1 november 2007
Mantaray
Op 1 november is het zalig om even onder te duiken... down under bijvoorbeeld... en weg te smelten bij het reisrelaas van Helga en Daniel die nu op dit eigenste moment in wat voor ons het mooiste stukje Australië zitten...
Exmouth - Het Ningalooreef ...
en kijk! Helga heeft net dezelfde haaienflip als ik!
en ook zij hebben kennis gemaakt met het wonderlijke wezen dat de Mantaray is ... zie het filmpje bij het laatste verslagje op Helga's blog ...
http://www.bumfuckegypt.eu/
Ik kon niet anders dan meteen ook weer even in onze Ausiefoto's gaan grasduinen... op zoek naar mijn aller eigenste Mantaraybuddy foto... wat een magisch moment was dat toen ... kleine Jess die aan het zwemmen is in die grote oceaan terwijl die 6meter grote Mantaray heel gracieus zo onder je salto'tjes komt maken...
Exmouth - Het Ningalooreef ...
en kijk! Helga heeft net dezelfde haaienflip als ik!
en ook zij hebben kennis gemaakt met het wonderlijke wezen dat de Mantaray is ... zie het filmpje bij het laatste verslagje op Helga's blog ...http://www.bumfuckegypt.eu/
Ik kon niet anders dan meteen ook weer even in onze Ausiefoto's gaan grasduinen... op zoek naar mijn aller eigenste Mantaraybuddy foto... wat een magisch moment was dat toen ... kleine Jess die aan het zwemmen is in die grote oceaan terwijl die 6meter grote Mantaray heel gracieus zo onder je salto'tjes komt maken...
ik ben nog eens gaan opzoeken hoe ik het moment toen op onze website beschreven heb ... ja, ik was best lyrisch over mijn Mantaray-moment... (16/2 Coral Bay: http://homejack.net/mario/jj/verslagen/australie2.html )
Ik denk niet dat ik ooit van een ander land zoveel kan houden dan van Australië.
Vandaag zing ik Morcheeba weer wat nostalgisch voor me uit... one fine day, I'll fly away...
Abonneren op:
Posts (Atom)
