Ka-daatsch. 'Wá doet gij?', hoor ik haar weergalmen uit de douche. Ik wrijf even op mijn voorhoofd waar zonet een houten bar op viel en antwoord als in een automatisme: 'nietsken'. Bij het gordijnen openschuiven van onze kamer in El Calafate iets te weinig zachthandig geweest en blijkbaar is die klote gordijnkast in heel zijn glorie naar beneden gedonderd. Op mijn kop. Jak komt in haar bloten flikker afgedabberd om polshoogte te nemen. Voorbij ons gordijnloos venster loopt een bejaard koppel. Ik zwaai even, Jak trekt een grimas. Voila, in Calafate kennen ze ons ook weeral.
Dit hostal heeft iets...aparts. Hier zitten vooral Hollanders en Amerikaanse lesbiennes zo blijkt. Ik weet niet of er een verband is tussen beiden, maar ik volgde volgend antropoligisch gebeuren deze namiddag met de nodige belangstelling. Eerst was er één koppel. Dan een tweede. Dan drie begot. Allemaal Amerikaans, boven de 40 en -hoe zal ik het stellen- nogal lesbisch. Getuige de houthakkershemden, de teva's met sokken in (zo van die grijze natuurlijk), de bril met zwaar zwart montuur en de katoenen (gebatikte) sjaal. Er kwam gelukkig net geen patchouli aan te pas. En de regenboogvlag werd niet gehesen. Maar er werd wel een bierflesje met een aansteker geopend. Ik moest glimlachen om zoveel universaliteit in stereotiepen. Ik bleef toch nog maar wat in de living hangen, het werd interessant. Landkaarten, gidsen, kompas tot zelfs een zakmes. Alle troeven werden op de tafel gelegd. Wie zijn we, wat willen we, en vooral: waar willen we naartoe, leek als een hangend vraagteken boven de (potten)tafel te hangen, die ondertussen aangevuld was door een tuinbroek dragende vrouw van pakweg 35 met een Argentijns voetbalshirtje aan. I mean... Ik hoopte ondertussen dat ik een camera had. Dat op z'n minst Sieg, Sven, Kurt en Dimi dit schouwspel mee van commentaar zouden kunnen voorzien. Maar ik was alleen en de enige die een zinnig antwoord wist op de vraag van de opperpot rond een trekking die ze wouden ondernemen. Als een heldin werd ik in hun midden opgenomen. Stoer sommeerde ik welk nummer van bus ze moesten nemen, hoe laat en waar en tekende ik op de landkaart de tocht die ze konden stappen. Het kompas liet ik wijs achterwege om mijn gefakte woudlopersimago niet te ontmaskeren.
Hier zit een markt, dan toch jobpotentie in! Reisplannerke spelen voor lesbische vrouwen met teveel geld die smelten van een Belgisch accent. Alleen zien dat die 'extralegale' voordelen omgezet kunnen geraken in harde valuta. Want wollen sokken in teva's... een mens zou dan toch liever een potje ouwehoeren met Hollanders in een hostal aan het uiteinde van de wereld.
Morgen vroeg op, we gaan naar de gletsjer perito moreno.
zondag 31 januari 2010
Bariloche
Vandaag is het thuisfront jarig. La mama Vera en broer Johan Broekx. Wij sturen transatlantische verjaardagsgroeten uit, voor we zo meteen een binnenvlucht nemen naar El Calafate, net boven Ushuaia, van waaruit we gletsjers en ... bergen gaan bewonderen.
Bariloche was zonder meer geweldig. Niet in het minst door ons hostalleke hier. The greenhouse wordt uitgebaat door drie (knappe) broers die ons drie dagen lang in de watten gelegd hebben. Koffietje 's ochtends brengen, vers bruin brood bakken, een asado'ke organiseren, ons strakjes naar de luchthaven voeren...ja, we voelden ons hier thuis in ons piepkleine rode kamertje met uitzicht op het Nahuel Huapimeer. Een prachtig (gigantisch groot) meer dat aan de voet van verschillende cerro's (cols) en het natuurpark Llao Llao ligt. We stappen hier wat af. Eén van de circuiten hebben we met de mountainbike gedaan. Voor de verandering heeft mijn ketting er maar vier keer afgelegen en heb ik maar drie keer om een zuurstofmasker gemekkerd. Ooit ga ik het dus kunnen, dat mountainbiken. Jak had de picnic mee, dus ik moest wel doorfietsen ;-) Met ons fietsen een Ierse en een Schotse die de kater van hun leven te verwerken hadden maar die er toch losjes op doorfietsten. Ieren en Schotten zijn werkelijk een ras apart. Goed mee gelachen. Toen we gisterenavond bij de asado (bbq) een stuk vlees niet echt konden duiden, bleek dat de uier te zijn. Dat inspireerde een Oostenrijkse tot de uitspraak 'that we are eating the breast of the cow', en de toon van de avond was gezet...lachen...
Zo meteen enkele foto's.
Tot later, J&J
Bariloche was zonder meer geweldig. Niet in het minst door ons hostalleke hier. The greenhouse wordt uitgebaat door drie (knappe) broers die ons drie dagen lang in de watten gelegd hebben. Koffietje 's ochtends brengen, vers bruin brood bakken, een asado'ke organiseren, ons strakjes naar de luchthaven voeren...ja, we voelden ons hier thuis in ons piepkleine rode kamertje met uitzicht op het Nahuel Huapimeer. Een prachtig (gigantisch groot) meer dat aan de voet van verschillende cerro's (cols) en het natuurpark Llao Llao ligt. We stappen hier wat af. Eén van de circuiten hebben we met de mountainbike gedaan. Voor de verandering heeft mijn ketting er maar vier keer afgelegen en heb ik maar drie keer om een zuurstofmasker gemekkerd. Ooit ga ik het dus kunnen, dat mountainbiken. Jak had de picnic mee, dus ik moest wel doorfietsen ;-) Met ons fietsen een Ierse en een Schotse die de kater van hun leven te verwerken hadden maar die er toch losjes op doorfietsten. Ieren en Schotten zijn werkelijk een ras apart. Goed mee gelachen. Toen we gisterenavond bij de asado (bbq) een stuk vlees niet echt konden duiden, bleek dat de uier te zijn. Dat inspireerde een Oostenrijkse tot de uitspraak 'that we are eating the breast of the cow', en de toon van de avond was gezet...lachen...
Zo meteen enkele foto's.
Tot later, J&J
dinsdag 26 januari 2010
Op naar Villa Angustura 26/01
"Hoor jij dat niet?" "Wat dan?", vraagt ze. bee-ep, bee-ep, bee-ep. Zij, naar haar oor even omhoog te draaien: "ik concentreer me daar niet op, dus hoor ik dat niet." Nu ja, ik concentreer me daar ook niet op, maar met een interval van 3 seconden zorgt dat onnozel gepiep van het airco-apparaatje boven ons wel voor geknetter in mijn kop. En na een halfuur sta ik op het punt om een kortsluiting te krijgen. Maar het is niet ik, maar de bus die een kortsluiting krijgt. De linkerrem is gesmolten van de hitte en na wat verder te hobbelen op de ongeasfalteerde weg kwam de bus puffend tot stilstand. Perdon? Ja, ik had het juist begrepen, rem gesmolten. We zitten op een onverharde weg tussen twee valleien in, en dus is er geen gsm-signaal. De enige manier om de busmaatschappij te verwittigen is om te wachten tot er een andere bus passeert die dan de boodschap door kan geven. Waarom deze boodschap niet even goed aan de voorbijrijdende auto's kan gegeven worden, is ons een raadsel. Ondertussen schieten enkele Argentijnen die later op de dag ergens een vlucht moeten halen, in een Franse colère. De rest zakt achteruit en haalt de maté boven. Wij vinden dat de buschauffeur weinig ondernemend is, maar we zijn in vakantie, hebben geen haast, en besluiten ons neer te leggen bij de Argentijnse manier van aanpakken. Even toch. Ik kan het niet helpen, maar ik kan dus echt niet gewoon blijven zitten terwijl ik langs ons geregeld auto's zie passeren. Een Argentijn en een Amerikaan zijn ondertussen uitgestapt. Peking Express indachtig kan ik het niet nalaten even te polsen of autostop een optie is. Claro, zegt de Argentijn, buena idea. Dus heffen we met ons drieën de duimen op. De buschauffeur blijft lustig beweren dat er binnen 20minuten zeker een nieuwe bus zal zijn, maar niemand hecht geloof aan zijn betoog. Uiteindelijk worden Jak en ik meegenomen door een Chileens koppel op doorreis in een stokoude 2pk die met ons rugzakken erbij aanvankelijk amper lijkt te kunnen vertrekken. Maar wijllie weg en heel de verdere rit naar Villa Angustura geen spoor van een nieuwe bus te bespeuren... 'De bus, altijd een beetje reizen', ook in Argentinië...bee-ep, bee-ep, bee-ep!
Mapucheland 24-25/01
We maken kennis met Monica,die in onze hostal werkt. Als we haar een glas wijn aanbieden, kijkt ze eerst even naar het etiket. 'Muy rico' (best wel lekker) knik ik haar bemoedigend toe, maar daar is het haar niet om te doen. Zij wil weten of de wijn van haar provincie is. We zitten in Neuquen, één van de twee Argentijnse provincies waar het merendeel van de Mapuche (indianen) wonen (Rio Negra helemaal in het Zuiden is de tweede). Neuquen is in navolging van het naburig gelegen Mendoza, wijn beginnen cultiveren. Maar bij het toekennen van de grond voor wijngaarden is er heel wat smeergeld betaald en zijn Mapuche van hun 'tierra' verdreven. Een aantal gronden zijn na fel protest terug in handen van hun oorspronkelijke bewoners, maar bodega 'fin del mundo' houdt het been stijf. Onze wijn blijkt uit Mendoza afkomstig te zijn en is 'ok' en voor aanvankelijk wat terughoudend te reageren maakt ze de rest van onze fles toch goed soldaat. De Mapuche leven in Chili en Argentinië. Momenteel is er een debat aan de gang om hen allemaal samen te brengen in één staat. In Chili. De bedenkers van dit idee halen hun mosterd in historische bewijsvoering dat de Mapuche als Chileens categoriseert. Maar dat is bullshit, vervolgt Monica, want 'nationaliteit' is een begrip dat pas ingang heeft gevonden na de kolonisering. In Argentinië is er niet veel kans dat dit idee het gaat halen, licht Monica toe, want wij staan een pak verder in de erkenning van Mapuche rechten dan Chili, al blijft het een continue strijd van mensen die sociaal bewogen mensen die de Mapuche genegen zijn (en daar hoort Monica duidelijk bij).
Dat Argentinië wat mensenrechten betreft beter af is dan Chili is te danken aan de 'madres de la plaza de mayo'. Je weet wel, dat zijn de moeders die vanaf jaren '70 elke dag als protest tegen de dictatuur en de verdwijningen van hun zonen, wereld wakker schudden over wat er in Argentinië gebeurde en een belangrijke rol gespeeld hebben in het voor justitie brengen van schuldigen. Hun moed en acties vormden het fundament waarop later tal van organisaties voortgebouwd hebben rond mensenrechten en burgerinspraak.
Dat de mensen hier een reflex hebben om zichzelf te organiseren, konden we ook vaststellen toen Argentinië in 2001 door een toen ongeziene monetaire crisis getroffen werd. In wijken onstonden ondermeer spaar- en voedselcoöperatieven en arbeiders namen hun op de fles gegane fabrieken zelf over (de fabricas recuperadas produceren nu nog in eigen beheer...). Er bestaat daar een interessante reportage over ;-) ... een beetje gedateerd ondertussen, maar als ik Monica gedreven bezig hoor, ben ik toch een beetje blij dat ik toen die reportage over Argentinië als eerste grote wapenfeit op het werk samen met compaan Natasha voor elkaar heb gekregen...
's Anderendaags wagen we ons aan onze eerste 'top', el cerro Colorado, 1774meter. Met 35 graden is het aanvankelijk wat op de adem trappen bij de beklimming maar we vinden ons ritme, volgen het juiste pad en bereiken de top die uitzicht geeft de hagelwitte vulkaan Lanin, wat besneeuwde Andestoppen en het meer Lacar. De zon brandt. Wij ook, van contentement. Morgen naar Villa Angustura.
Dat Argentinië wat mensenrechten betreft beter af is dan Chili is te danken aan de 'madres de la plaza de mayo'. Je weet wel, dat zijn de moeders die vanaf jaren '70 elke dag als protest tegen de dictatuur en de verdwijningen van hun zonen, wereld wakker schudden over wat er in Argentinië gebeurde en een belangrijke rol gespeeld hebben in het voor justitie brengen van schuldigen. Hun moed en acties vormden het fundament waarop later tal van organisaties voortgebouwd hebben rond mensenrechten en burgerinspraak.
Dat de mensen hier een reflex hebben om zichzelf te organiseren, konden we ook vaststellen toen Argentinië in 2001 door een toen ongeziene monetaire crisis getroffen werd. In wijken onstonden ondermeer spaar- en voedselcoöperatieven en arbeiders namen hun op de fles gegane fabrieken zelf over (de fabricas recuperadas produceren nu nog in eigen beheer...). Er bestaat daar een interessante reportage over ;-) ... een beetje gedateerd ondertussen, maar als ik Monica gedreven bezig hoor, ben ik toch een beetje blij dat ik toen die reportage over Argentinië als eerste grote wapenfeit op het werk samen met compaan Natasha voor elkaar heb gekregen...
's Anderendaags wagen we ons aan onze eerste 'top', el cerro Colorado, 1774meter. Met 35 graden is het aanvankelijk wat op de adem trappen bij de beklimming maar we vinden ons ritme, volgen het juiste pad en bereiken de top die uitzicht geeft de hagelwitte vulkaan Lanin, wat besneeuwde Andestoppen en het meer Lacar. De zon brandt. Wij ook, van contentement. Morgen naar Villa Angustura.
zondag 24 januari 2010
Bijhorende kiekjes - San Martin
Het favoriete foto-object van Jak: dikke Argentijnse madammen (zie je...altijd weer die frisdrank...)
Argentinie: hittegolf of niet: mijn thuis is waar mijn mate staat...'Als ik groot ben, word ik een dikke Mapuche vrouw!'
Jak, prospectie voor de duik in haar eerste Argentijns meer
Jess,mentale voorbereiding voor het wedstrijdje downhill plassen...
San Martin de los Andes
Iets dat ons zeven jaar eerder, toen we de eerste keer waren in Argentinie, niet opgevallen was, is het feit dat de Argentijnen 'gordos' zijn, ofte dikkerds. Ik denk dat het nationale standaardontbijt daar voor iets tussenzit: medialunas (croissants), vaak vergezeld van torta (met chocolade, dulce de leche, slagroom of een combinatie van de drie) of witte tostadas met een espresso die stijf staat van de suiker. Dat en de liters frisdrank die ze hier collectief achterover slaan. Een ander terugkerend fysiologisch kenmer is wat Jak de 'floshen' is gaan noemen. Dat is de Argentijnse versie van een nektapijt met uitschieters. Floshen en dikke Argentijnse madammen zijn momenteel Jaks favoriete foto-onderwerpen. Verder heeft ze een erezaak gemaakt om in elk meer dat we passeren een duik te nemen. (we zitten in de lake district...)
Vandaag hebben we onze eerste staptocht ondernomen. De geur van het bos deed me denken aan de Hoge Rielen. Het kostte me een uur om op de naam van dit Kempens domein te komen, een gelukkige afleiding bij de constatatie dat we ons pad kwijt waren en begot geen idee hadden welke richting we moesten uitgaan (what's new...). Het verhoopte eindpunt (de mirador) hebben we niet gehaald, maar Jak heeft trots het mooiste stukje van de heuvel tot mirador gedoopt en plechtig gesteld dat we altijd en overal wel ergens interessant terecht komen. Met die geruststelling, en daarmee onze 'wegkwijtrakenhandicap' camouflerend keerden we voldaan terug. Als je op het gewone pad blijft, en dus kans hebt op medewandelaars, kan je immers nooit zo ongestoord en competitief een wedstrijdje downhill plassen houden. For the record: I won :-)
Vandaag hebben we onze eerste staptocht ondernomen. De geur van het bos deed me denken aan de Hoge Rielen. Het kostte me een uur om op de naam van dit Kempens domein te komen, een gelukkige afleiding bij de constatatie dat we ons pad kwijt waren en begot geen idee hadden welke richting we moesten uitgaan (what's new...). Het verhoopte eindpunt (de mirador) hebben we niet gehaald, maar Jak heeft trots het mooiste stukje van de heuvel tot mirador gedoopt en plechtig gesteld dat we altijd en overal wel ergens interessant terecht komen. Met die geruststelling, en daarmee onze 'wegkwijtrakenhandicap' camouflerend keerden we voldaan terug. Als je op het gewone pad blijft, en dus kans hebt op medewandelaars, kan je immers nooit zo ongestoord en competitief een wedstrijdje downhill plassen houden. For the record: I won :-)
Gelezen onderweg
Of hoe Lanoye je bijwijlen inderdaad sprakeloos maakt.
(twee alinea´s uit uit: sprakeloos, het recentste meesterwerk van Lanoye:)
"Daar komt nog bij: het arbeidsethos als karikatuur. Nog zo'n neurose die ik haatte in haar en ik terugvind in mezelf en waarvan ik nog altijd niet weet of zij en ik ze bezitten dankzij onze overkoepelende joods-christelijke schuldcultuur, dan wel dankzij de particuliere hysterie van de kleine middenstand. Wellicht gaat het om een combinatie. Hoe dan ook, iedere keer als ik niet doe wat ik vind dat ik met doen - correctie: iedere keer als ik vind dat ik niet snel genoeg iets volbreng van wat ik mewelf opgelegd heb te doen, zoals een computer die zelf zijn programma's opstelt en oplaadt en heroplaadt tot de kortsluiting erop volgt, iedere keer dus, dat ik volgens mijn onderbewuste in gebreke blijf jegens het beeld dat ik wil uitdragen van mezelf, begint mijn rechterooglid te trillen."
"Hoe dit land acteert, dit schijtgat van Europa, en al het volk dat zich erin wentelt en keert: het is een kolonie vol komedianten, het schmiert dat het een aard heeft, niet in staat tot wezenlijk contact, het verstopt zich in het voetlicht van de schone schijn, de dure restaurantrekening en het dwangmatig gewauwel over het slechte weer, de files en de hondendrollen van de buurman, het lijdt aan overacting in de politiek en in het wielerleven- maar voor zijn ware ik heeft het geen volledige tekst meegekregen, nog altijd niet, ook ik niet, we zijn nog altijd boerenpummels in te prijze kostuums en met geen andere replieken dan de boerse vloek, de geladen stilte of de rode kop van schaamte. En als die niet volstaan improviseren we snel een platte grol, een ontwijkende vuile mop, een grappig accent, een hoog stemmetje. Nog altijd de bezielers van een middeleeuwse klucht. De Sodderniet van Nu Toch. Typetjes, waar je mensen verwacht."
(twee alinea´s uit uit: sprakeloos, het recentste meesterwerk van Lanoye:)
"Daar komt nog bij: het arbeidsethos als karikatuur. Nog zo'n neurose die ik haatte in haar en ik terugvind in mezelf en waarvan ik nog altijd niet weet of zij en ik ze bezitten dankzij onze overkoepelende joods-christelijke schuldcultuur, dan wel dankzij de particuliere hysterie van de kleine middenstand. Wellicht gaat het om een combinatie. Hoe dan ook, iedere keer als ik niet doe wat ik vind dat ik met doen - correctie: iedere keer als ik vind dat ik niet snel genoeg iets volbreng van wat ik mewelf opgelegd heb te doen, zoals een computer die zelf zijn programma's opstelt en oplaadt en heroplaadt tot de kortsluiting erop volgt, iedere keer dus, dat ik volgens mijn onderbewuste in gebreke blijf jegens het beeld dat ik wil uitdragen van mezelf, begint mijn rechterooglid te trillen."
"Hoe dit land acteert, dit schijtgat van Europa, en al het volk dat zich erin wentelt en keert: het is een kolonie vol komedianten, het schmiert dat het een aard heeft, niet in staat tot wezenlijk contact, het verstopt zich in het voetlicht van de schone schijn, de dure restaurantrekening en het dwangmatig gewauwel over het slechte weer, de files en de hondendrollen van de buurman, het lijdt aan overacting in de politiek en in het wielerleven- maar voor zijn ware ik heeft het geen volledige tekst meegekregen, nog altijd niet, ook ik niet, we zijn nog altijd boerenpummels in te prijze kostuums en met geen andere replieken dan de boerse vloek, de geladen stilte of de rode kop van schaamte. En als die niet volstaan improviseren we snel een platte grol, een ontwijkende vuile mop, een grappig accent, een hoog stemmetje. Nog altijd de bezielers van een middeleeuwse klucht. De Sodderniet van Nu Toch. Typetjes, waar je mensen verwacht."
Mendoza - San Martin
De hitte viel als een natte dweil op me bij het verlaten van de luchthaven in Mendoza. Bij het rijden naar het stadscentrum was het meteen duidelijk dat we in Argentinie beland waren. Muurschilderingen in de nationale kleuren (wit en lichtblauw), politieke slogans (Cristina Kirchner zwaait hier als presidentsvrouw de plak en sommige macho's lijken daar wat opmerkingen over te hebben), een man die in de schaduw aan zijn mate (dat groen theespul waar ik vorige keer ook verslingerd aan raakte maar dat eens thuis niet meer te zuipen blijkt) zit te lurken, wijngaarden, een parrilla restaurant (waar je zo van die gigantische lappen vlees geserveerd krijgt) en een taxichauffeur met een oorbel, een nektapijt en een mariabeeldje in zijn auto. Die ongegeneerd met de Argentijnse versie van Mariah Carey zit mee te kelen. Argentijnen zingen graag. Luid. Dat zouden we al meermaals merken de afgelopen dagen. Stilte is een ondergewaardeerd begrip in Argentinie. Door het temperatuursverschil van 40 graden hebben we wat aanpassingstijd nodig. En verfrissing. Die vinden we bij het zwembad. En bij de frisse witte wijnen die hier gecultiveerd en (uitvoerig) geserveerd worden. In deze hitte aan onze geplande sportieve activiteiten beginnen lijkt een beetje gekkenwerk. En dus gaan we een en ander regelen en zien waar de wind (in dit geval de zon) ons brengt. In San Martin, wat zuidelijker, is het naar het schijnt maar 30 graden. San Martin is omringd door meren en ligt in een vallei, vlakbij de vulkaar Lanin. We gaan daar eens een kijkje nemen.
Alles bonne dus.
groeten,
J en J
Alles bonne dus.
groeten,
J en J
maandag 18 januari 2010
Orde op zaken
Jak vindt dat wij een beetje vluchten. Of tenminste vluchtgedrag vertonen. Omdat we ons (mentaal) afzijdig houden van heel het gebeuren in Haïti. Omdat er hier zoveel mensen hun werk al kwijt zijn of nog raken. En wat doen wij als het crisis is? Even stoppen met werken en geld gaan uitgeven. Veel geld.
Ik vind dat het nogal meevalt met ons vluchtgedrag. Allicht omdat ik meer gewenning heb aan mijn escapismedrang. Ik heb veel vrienden met net dezelfde afwijking, dat helpt.
Dus sus ik haar met het feit dat de crisis ook bestreden kan worden door een hogere consumptie, door onze uitgaven dus. Een non-argument, daar niet van, maar ik vond niet zo meteen een ander antwoord. Bovendien werd ik een beetje moe van Jak’s weer zeer minutieuze ‘ikgaopreis-thuisvoorbereiding’ en wou ik me er snel vanaf maken. Gewoon laten doen, dacht ik, toen ze zei: en dus leg ik nog een laken over het laken. We hebben op zolder wat nieuwe meubelstukken staan, en Jak vindt het alleen maar logisch dat zij die nu stuk voor stuk in een laken gaat wikkelen. En dan nog eens een laken over het laken. Om zeker te zijn dat het ‘te goei’ is, snap je? Ik snap dat niet, maar ik ben al blij dat ze ons hele huis niet in lakens wikkelt. Voor de rest, moet ik toegeven, heb ik al aardig wat van haar trekjes overgenomen. Ik steek de zonnecrème al braafjes in een apart plastieken zakje. En doe een rekkertje rond de oorstokjes die we meenemen. Vroeger gooide ik gewoon alles samen in mijn toiletzak, maar sinds enkele jaren zit daar nu orde in. Dan toch een beetje zoals ‘thuis’, eens onderweg. ;-)
Waarom Patagonië? Ik las tijdens het rugzak pakken door een flard tekst die wel wat verwoordt wat wij daar gaan zoeken:
In het laatste hoofdstuk van zijn Voyage of the Beagle vroeg Darwin zich af waarom Patagonië toch zo gegrift was in zijn geheugen. Er was namelijk niets: geen mensen, geen bomen, geen bergen, geen regen. Het mythische Patagonië wordt vaak omschreven als het grote niets. Maar niets is minder waar. Het is een wilde en ongerepte plek waar de natuur nog heerst over de mens. Een uitdaging voor al wie het betreedt, want het is een land van extremen. Grillig weer, eindeloze pampa’s, uitgestrekte ijsvelden en steile pieken. Maar ook wolken waar je een heel fotoalbum mee kunt vullen. Dieren die er niet voor terugdeinzen om kennis te maken. En de eeuwige wind die het hoofd helemaal leeg blaast en opnieuw vult met onuitwisbare indrukken.
Ik vind dat het nogal meevalt met ons vluchtgedrag. Allicht omdat ik meer gewenning heb aan mijn escapismedrang. Ik heb veel vrienden met net dezelfde afwijking, dat helpt.
Dus sus ik haar met het feit dat de crisis ook bestreden kan worden door een hogere consumptie, door onze uitgaven dus. Een non-argument, daar niet van, maar ik vond niet zo meteen een ander antwoord. Bovendien werd ik een beetje moe van Jak’s weer zeer minutieuze ‘ikgaopreis-thuisvoorbereiding’ en wou ik me er snel vanaf maken. Gewoon laten doen, dacht ik, toen ze zei: en dus leg ik nog een laken over het laken. We hebben op zolder wat nieuwe meubelstukken staan, en Jak vindt het alleen maar logisch dat zij die nu stuk voor stuk in een laken gaat wikkelen. En dan nog eens een laken over het laken. Om zeker te zijn dat het ‘te goei’ is, snap je? Ik snap dat niet, maar ik ben al blij dat ze ons hele huis niet in lakens wikkelt. Voor de rest, moet ik toegeven, heb ik al aardig wat van haar trekjes overgenomen. Ik steek de zonnecrème al braafjes in een apart plastieken zakje. En doe een rekkertje rond de oorstokjes die we meenemen. Vroeger gooide ik gewoon alles samen in mijn toiletzak, maar sinds enkele jaren zit daar nu orde in. Dan toch een beetje zoals ‘thuis’, eens onderweg. ;-)
Waarom Patagonië? Ik las tijdens het rugzak pakken door een flard tekst die wel wat verwoordt wat wij daar gaan zoeken:
In het laatste hoofdstuk van zijn Voyage of the Beagle vroeg Darwin zich af waarom Patagonië toch zo gegrift was in zijn geheugen. Er was namelijk niets: geen mensen, geen bomen, geen bergen, geen regen. Het mythische Patagonië wordt vaak omschreven als het grote niets. Maar niets is minder waar. Het is een wilde en ongerepte plek waar de natuur nog heerst over de mens. Een uitdaging voor al wie het betreedt, want het is een land van extremen. Grillig weer, eindeloze pampa’s, uitgestrekte ijsvelden en steile pieken. Maar ook wolken waar je een heel fotoalbum mee kunt vullen. Dieren die er niet voor terugdeinzen om kennis te maken. En de eeuwige wind die het hoofd helemaal leeg blaast en opnieuw vult met onuitwisbare indrukken.
donderdag 14 januari 2010
Yeppie
“Waarom moet dat eigenlijk zo ver zijn? Dat lijkt precies wel in de mode…”, zei de buurvrouw die bij de bomma mee aan de koffietafel zat. “En een gewoon verlof is niet lang genoeg he”, vervolgde de bomma, die in de buurvrouw een bondgenoot gevonden had. “Dat zeg ik haar altijd: ‘allez, dat ge er maar vindt wat dat ge zoekt.” Ze schoof me het doosje pralines toe en schudde meewarig het hoofd omdat ik voor de tweede keer een praline weigerde. Ik had het beslist allemaal nog niet zo goed begrepen, zag ik mijn bomma weer denken. Maar na op een briefje de route getekend te hebben en aangeduid uit welke steden ik eens zou bellen, mocht ik beschikken. Er kwam nog een buurvrouw over de vloer, en die had verse nieuwtjes mee…
Gaan wij op reis om iets te vinden? Zoeken wij dan iets? Misschien heeft de bomma het nog zo slecht niet geformuleerd. Al denk ik niet dat wij van onze reizen een specifieke verwachting, als in ‘het grote inzicht’ of ‘de grote wending, hebben, toch is het misschien wel juist gesteld dat je elders iets gaat zoeken waar je thuis niet toe komt. Een beetje escapisme… een beetje stappen uit … to do lijstjes, deadlines en ander geren.
Voor prille dertigers bestaat daar een nieuwe term voor: Young experimental perfection seekers of de “yeppie”. Alain De Bottom verwoordt het zo: onze identiteit wordt niet meer bepaald door onze afkomst, dus komt er een moment waarop we ons gaan afvragen wie we zijn en waar we bijhoren. Aangemoedigd door het nastreven van doelen, het vooruit willen en het erbij willen horen, creëren we voor onszelf de ultieme ratrace. We willen alles meemaken, overal bij zijn en te veel hebben. We laten onze omgeving voor ons bepalen wat begerenswaardig is, terwijl we dat eigenlijk beter zelf zouden kunnen doen. Het najagen van het perfecte leven, van het vervullen van een dozijn rollen, en het meerennen in de ratrace maakt ons ontzettend moe. Echt weten wat je wilt, daardoor keuzes kunnen maken en daarmee vervolgens gelukkig zijn is de ultieme oplossing. De spannende uitdaging bestaat eruit om trouw te blijven aan jezelf en aan je wensen en dromen. Niemand anders dan jezelf is verantwoordelijk voor het creëren van een zinvol bestaan. Om deze zin te creëren moeten we keuzes maken en deze vrijheid lijdt tot angst. Maar de mens is op ieder moment in staat nieuwe keuzes te maken en zichzelf daarmee opnieuw uit te vinden.
De volgende keer dat de bomma dus nog eens vraagt wat ik altijd in die verre landen ga zoeken, heb ik mijn antwoord al klaar: uitvindingen.
Gaan wij op reis om iets te vinden? Zoeken wij dan iets? Misschien heeft de bomma het nog zo slecht niet geformuleerd. Al denk ik niet dat wij van onze reizen een specifieke verwachting, als in ‘het grote inzicht’ of ‘de grote wending, hebben, toch is het misschien wel juist gesteld dat je elders iets gaat zoeken waar je thuis niet toe komt. Een beetje escapisme… een beetje stappen uit … to do lijstjes, deadlines en ander geren.
Voor prille dertigers bestaat daar een nieuwe term voor: Young experimental perfection seekers of de “yeppie”. Alain De Bottom verwoordt het zo: onze identiteit wordt niet meer bepaald door onze afkomst, dus komt er een moment waarop we ons gaan afvragen wie we zijn en waar we bijhoren. Aangemoedigd door het nastreven van doelen, het vooruit willen en het erbij willen horen, creëren we voor onszelf de ultieme ratrace. We willen alles meemaken, overal bij zijn en te veel hebben. We laten onze omgeving voor ons bepalen wat begerenswaardig is, terwijl we dat eigenlijk beter zelf zouden kunnen doen. Het najagen van het perfecte leven, van het vervullen van een dozijn rollen, en het meerennen in de ratrace maakt ons ontzettend moe. Echt weten wat je wilt, daardoor keuzes kunnen maken en daarmee vervolgens gelukkig zijn is de ultieme oplossing. De spannende uitdaging bestaat eruit om trouw te blijven aan jezelf en aan je wensen en dromen. Niemand anders dan jezelf is verantwoordelijk voor het creëren van een zinvol bestaan. Om deze zin te creëren moeten we keuzes maken en deze vrijheid lijdt tot angst. Maar de mens is op ieder moment in staat nieuwe keuzes te maken en zichzelf daarmee opnieuw uit te vinden.
De volgende keer dat de bomma dus nog eens vraagt wat ik altijd in die verre landen ga zoeken, heb ik mijn antwoord al klaar: uitvindingen.
woensdag 13 januari 2010
kalender wijsheid
Wijsheid van de dag (van het notebookdoodlemeisje): "Intention without action is useless."
En van een andere orde (maar van hetzelfde meisje):
Zure koffie
Hoe geweldig hun reclamekes van pokje fokkie ook zijn, ik kijk uit naar de dag dat Douwe Egberts een trok op hun bakkes krijgt van ons, consumenten … Nadat bekend raakte dat ze consistent fair trade boycotten, wordt het bedrijf nu ook vervolgd voor fraude. Allicht vinden veel mensen dit geen overtuigende reden om van koffie-merk te veranderen, - onderzoek wijst uit dat de Vlamingen zeer conservatief zijn in hun koopgedrag,- maar stiekem hoop ik dat ze ’t maagzuur krijgen van hun Douwe Egberts koffie. 
Interessante info en weetjes voor minder behoudsgezinde consumenten: http://www.bewustverbruiken.org/ en http://www.rankabrand.nl/
Interessante info en weetjes voor minder behoudsgezinde consumenten: http://www.bewustverbruiken.org/ en http://www.rankabrand.nl/
Gelezen online:
Het parket van Brussel wil de top van koffiebedrijf Douwe Egberts vervolgen voor belastingfraude van 130 miljoen euro. Concreet zou het gaan om een fraudeconstructie die in 1997 op poten werd gezet. Volgens het parket zou de hele verkoop opgezet spel zijn om de vennootschapsbelasting te ontlopen. Zowel de ondernemingen Douwe Egberts Coffee Systems uit Grimbergen, Sara Lee Coffee & Tea Belgium, het Nederlandse Sara Lee als verscheidene topmanagers van de groep worden vervolgd. (Originele bericht op: TaxTalk.be)
Het parket van Brussel wil de top van koffiebedrijf Douwe Egberts vervolgen voor belastingfraude van 130 miljoen euro. Concreet zou het gaan om een fraudeconstructie die in 1997 op poten werd gezet. Volgens het parket zou de hele verkoop opgezet spel zijn om de vennootschapsbelasting te ontlopen. Zowel de ondernemingen Douwe Egberts Coffee Systems uit Grimbergen, Sara Lee Coffee & Tea Belgium, het Nederlandse Sara Lee als verscheidene topmanagers van de groep worden vervolgd. (Originele bericht op: TaxTalk.be)
Over Douwe Egberts schreef ondermeer Oxfam Wereldwinkel het volgende persbericht:
In het kader van FairTradeGemeenten kozen al 120 gemeenten heel bewust voor Fairtradekoffie. Via hun keuze voor Fairtrade geven steden en gemeenten boeren en hun gezinnen in het Zuiden ontwikkelingskansen voor een betere toekomst.
Sara Lee, producent van o.m. Douwe Egberts koffie, maakt hen die keuze heel moeilijk door systematisch juridische stappen te ondernemen tegen overheden die voor Fair Trade kiezen. Meer dan 35 koffiemerken in België engageren zich om voor hun Fairtradeproducten de boerenorganisaties in het Zuiden een minimum kostendekkende prijs te betalen. Dat is de essentie van Fairtrade.
Wat houdt Douwe Egberts tegen? FairTradeGemeenten roept Douwe Egberts op om niet langer dwars te liggen bij overheden die willen kiezen voor Fairtrade, maar zelf met Fairtrade aan de slag te gaan en zich te engageren voor de boeren en hun families in het Zuiden.
Het wordt overheden die bewust kiezen voor Fairtrade niet gemakkelijk gemaakt. Sara Lee, huidige marktleider in koffie in België, die in zijn aanbod geen Fairtrade koffie heeft, startte verschillende rechtszaken in Nederland, maar ook in ons land. Telkens stelden ze dat hun koffie ook aan bepaalde duurzaamheidscriteria beantwoordt en dus ook als 'Fairtrade' kan beschouwd worden. In de Provincie Groningen verloren ze de zaak, in Amsterdam trokken ze zich terug en in Vlaams Brabant nam de rechter in kort geding geen beslissing. Er heerst op dit ogenblik dan ook grote rechtsonzekerheid op het vlak van overheidsopdrachten en Fairtrade.
Fairtrade kent veel succes en is een groeiende markt. In België engageren reeds meer dan 150 merken, waaronder 35 koffiemerken, zich om voor hun Fairtradeproducten boerenorganisaties in het Zuiden een minimum kostendekkende prijs te betalen. Verkade in Nederland, Cadbury in Groot Brittannië en Candico in België besloten zelfs om hun volledig gamma te laten voldoen aan deze voorwaarden. Ook de Starbucks espresso’s worden allemaal Fairtrade. De bekende “tussendoor” KitKat kondigde vorige week aan dat al hun cacao en rietsuiker voor KitKat in Groot Brittanië en Ierland Fairtrade wordt.
FairTradeGemeenten betreuren dat Sara Lee, als marktleider, wil meesurfen op dit succesverhaal, maar dan wel zonder aan de algemene Fairtradevoorwaarden te voldoen, en met name zonder aan de boeren een minimumprijs te garanderen. Het door Douwe Egberts gebruikte Utzkeurmerk, biedt geen enkele prijsgarantie aan de boeren. Utz, omschrijft zichzelf daarom ook niet als een garantie voor Fairtrade.
De initiatiefnemers van FairTradeGemeenten: 11.11.11., Vredeseilanden, Oxfam Wereldwinkels en Max Havelaar.
Sara Lee, producent van o.m. Douwe Egberts koffie, maakt hen die keuze heel moeilijk door systematisch juridische stappen te ondernemen tegen overheden die voor Fair Trade kiezen. Meer dan 35 koffiemerken in België engageren zich om voor hun Fairtradeproducten de boerenorganisaties in het Zuiden een minimum kostendekkende prijs te betalen. Dat is de essentie van Fairtrade.
Wat houdt Douwe Egberts tegen? FairTradeGemeenten roept Douwe Egberts op om niet langer dwars te liggen bij overheden die willen kiezen voor Fairtrade, maar zelf met Fairtrade aan de slag te gaan en zich te engageren voor de boeren en hun families in het Zuiden.
Het wordt overheden die bewust kiezen voor Fairtrade niet gemakkelijk gemaakt. Sara Lee, huidige marktleider in koffie in België, die in zijn aanbod geen Fairtrade koffie heeft, startte verschillende rechtszaken in Nederland, maar ook in ons land. Telkens stelden ze dat hun koffie ook aan bepaalde duurzaamheidscriteria beantwoordt en dus ook als 'Fairtrade' kan beschouwd worden. In de Provincie Groningen verloren ze de zaak, in Amsterdam trokken ze zich terug en in Vlaams Brabant nam de rechter in kort geding geen beslissing. Er heerst op dit ogenblik dan ook grote rechtsonzekerheid op het vlak van overheidsopdrachten en Fairtrade.
Fairtrade kent veel succes en is een groeiende markt. In België engageren reeds meer dan 150 merken, waaronder 35 koffiemerken, zich om voor hun Fairtradeproducten boerenorganisaties in het Zuiden een minimum kostendekkende prijs te betalen. Verkade in Nederland, Cadbury in Groot Brittannië en Candico in België besloten zelfs om hun volledig gamma te laten voldoen aan deze voorwaarden. Ook de Starbucks espresso’s worden allemaal Fairtrade. De bekende “tussendoor” KitKat kondigde vorige week aan dat al hun cacao en rietsuiker voor KitKat in Groot Brittanië en Ierland Fairtrade wordt.
FairTradeGemeenten betreuren dat Sara Lee, als marktleider, wil meesurfen op dit succesverhaal, maar dan wel zonder aan de algemene Fairtradevoorwaarden te voldoen, en met name zonder aan de boeren een minimumprijs te garanderen. Het door Douwe Egberts gebruikte Utzkeurmerk, biedt geen enkele prijsgarantie aan de boeren. Utz, omschrijft zichzelf daarom ook niet als een garantie voor Fairtrade.
De initiatiefnemers van FairTradeGemeenten: 11.11.11., Vredeseilanden, Oxfam Wereldwinkels en Max Havelaar.
donderdag 7 januari 2010
Klaar voor vertrek (bijna)
Binnen twee weken vertrekken we. Nog eens naar ons geliefde continent. ’t Wordt tijd, want er is al zoveel over gebabbeld door iedereen, maar door zelf eerst door het werk opgeslorpt te zijn en dan door huisklusjes, lijkt iedereen anders er klaar voor te zijn, behalve wij. Nu ja, het vliegticket is wel al even geboekt, de eerste hostal ook en we hebben wel in grote lijnen een idee van onze route. En van wat we willen doen: stappen, lezen, onderweg zijn, niets moeten, genieten en opnieuw deel uit te maken van the trailwalkers. In Zuid-Amerika is er zo iets als enkele routes dwars door het continent die tal van backpackers volgen die langere tijd op reis zijn. En zo gebeurt het wel eens dat je dezelfde mensen waarmee je de Incatrail gedaan hebt opnieuw tegen het lijf loopt in Santiago… We gaan nu wel korter dan de vorige keer op stap, maar het principe blijft wel denk ik. Patagonië genereert nu eenmaal niet de keuzestress van andere bestemmingen, want je gaat naar die plaatsen waar er meer te zien en te doen is dan schapen tellen en in de uitgestrekte vlakte staren. Hoewel je blijkbaar wel makkelijk met z’n tweeën verloren kunt lopen in die uitgestrekte vlaktes las ik, maar dat hebben we meteen bovenaan het lijstje van things not to do gezet.
En voor de rest heeft deze controlefreak besloten de voorbereiding een beetje meer grunge te doen. Minder te doen dus. We hebben toch al redelijk wat samen gereisd en eigenlijk zijn we dan op ons best,en dat alleen al werkt geruststellend genoeg. Al zal de verwendheid van niet voor de eerste keer voor langere tijd vertrekken er ook wel voor iets tussen zitten. Na verloop van tijd weet je zo wel ongeveer wat je van elkaar of van verre reizen kan verwachten. Daarom zijn we er ook zo dol op.
Zo zal ik vanaf dag drie waarschijnlijk over kak beginnen praten. En meer bepaald over de wens om te kunnen kakken. Rond dag 30 zal ik één of ander criske hebben met een kleine heimwee opstoot tot gevolg omdat ik één of ander feestje ofzo zal missen. Jak zal van die gelegenheid gebruik maken om eens een zeer lange Broekx sisters telefoon te plegen. En ik zal dan snel bedenken dat er twee van mijn topkonijnen bijna ook in de vlieger zitten richting Brazilië om samen golven en caipirinia’s te bedwingen. We zullen een keer (of meer) stevig ruzie maken (maar dat is thuis niet anders), waarschijnlijk omdat Jak ergens wil blijven en koffie drinken, terwijl ik verder wil reizen. Kleine voorspelling: Jak haalt haar slag thuis en ik zal uit rebellie die avond een fles dure Chileense wijn buit maken. We zullen in elke stad of halte wel iets kwijt raken of vergeten omdat ik na week één er de brui aan zal geven te dubbelchecken of we alles wel bijhebben en me neerleggen bij het gegeven dat wij nu eenmaal dingen kwijtraken. Ik hoop wel niet dat het mijn muts zal zijn, want dat was de vorige keer een drama. Jak zal weer prachtige foto’s nemen en ik zal weer 100 keer vragen of mijn haar toch niet te plat ligt op de foto. We zullen algauw een kruistocht op zoek naar bruin brood beginnen (geen evidentie in Z-Amerika) en ik zal 60 dagen lang broodje avocado eten en het nooit beu raken. We zullen sakkeren dat kranten in het buitenland crap zijn en evenveel keer zeggen dat wij de grootste geluksvogels ter wereld zijn.
Met andere woorden: we hebben er ontzettend veel zin in. El camino es el destino. Nog eens gaan grensstampen… als jullie zin hebben, kunnen jullie meevolgen op deze blog.
Maar eerst dus Mendoza (Argentinië)
http://www.allaboutar.com/ard_mend.htm
http://www.aconcagua.mendoza.gov.ar/
En voor de rest heeft deze controlefreak besloten de voorbereiding een beetje meer grunge te doen. Minder te doen dus. We hebben toch al redelijk wat samen gereisd en eigenlijk zijn we dan op ons best,en dat alleen al werkt geruststellend genoeg. Al zal de verwendheid van niet voor de eerste keer voor langere tijd vertrekken er ook wel voor iets tussen zitten. Na verloop van tijd weet je zo wel ongeveer wat je van elkaar of van verre reizen kan verwachten. Daarom zijn we er ook zo dol op.
Zo zal ik vanaf dag drie waarschijnlijk over kak beginnen praten. En meer bepaald over de wens om te kunnen kakken. Rond dag 30 zal ik één of ander criske hebben met een kleine heimwee opstoot tot gevolg omdat ik één of ander feestje ofzo zal missen. Jak zal van die gelegenheid gebruik maken om eens een zeer lange Broekx sisters telefoon te plegen. En ik zal dan snel bedenken dat er twee van mijn topkonijnen bijna ook in de vlieger zitten richting Brazilië om samen golven en caipirinia’s te bedwingen. We zullen een keer (of meer) stevig ruzie maken (maar dat is thuis niet anders), waarschijnlijk omdat Jak ergens wil blijven en koffie drinken, terwijl ik verder wil reizen. Kleine voorspelling: Jak haalt haar slag thuis en ik zal uit rebellie die avond een fles dure Chileense wijn buit maken. We zullen in elke stad of halte wel iets kwijt raken of vergeten omdat ik na week één er de brui aan zal geven te dubbelchecken of we alles wel bijhebben en me neerleggen bij het gegeven dat wij nu eenmaal dingen kwijtraken. Ik hoop wel niet dat het mijn muts zal zijn, want dat was de vorige keer een drama. Jak zal weer prachtige foto’s nemen en ik zal weer 100 keer vragen of mijn haar toch niet te plat ligt op de foto. We zullen algauw een kruistocht op zoek naar bruin brood beginnen (geen evidentie in Z-Amerika) en ik zal 60 dagen lang broodje avocado eten en het nooit beu raken. We zullen sakkeren dat kranten in het buitenland crap zijn en evenveel keer zeggen dat wij de grootste geluksvogels ter wereld zijn.
Met andere woorden: we hebben er ontzettend veel zin in. El camino es el destino. Nog eens gaan grensstampen… als jullie zin hebben, kunnen jullie meevolgen op deze blog.
20 januari vertrekken we. Eerste halte: Mendoza, Argentinië. Aan de voet van de Aconcagua. En toevallig ook in één van de beste wijnvalleien van Argentinië…
Vervolgens zakken we af via Bariloche naar de gletsjers bij El Calafate, steken we door naar Chili om een trekking te doen in Torres Del Paine, om dan vanuit Punta Arenas via Puerto Montt en Pucón ons Chileens avontuur te eindigen in Santiago. Vandaaruit vliegen we de zon en Braziliaanse praias tegemoet, en zullen we vervoegd worden door surfchicks Lynn en Stef om Rio Grande do Norte te verkennen.
Vervolgens zakken we af via Bariloche naar de gletsjers bij El Calafate, steken we door naar Chili om een trekking te doen in Torres Del Paine, om dan vanuit Punta Arenas via Puerto Montt en Pucón ons Chileens avontuur te eindigen in Santiago. Vandaaruit vliegen we de zon en Braziliaanse praias tegemoet, en zullen we vervoegd worden door surfchicks Lynn en Stef om Rio Grande do Norte te verkennen.
Maar eerst dus Mendoza (Argentinië)http://www.allaboutar.com/ard_mend.htm
http://www.aconcagua.mendoza.gov.ar/
dinsdag 5 januari 2010
Teletubbie
“Soms zou ik willen dat er hier een vent in huis was”, kreunde ik terwijl ik het laatste kabeltje na zeven keer proberen in het juiste gatje had gestoken. ‘Ik ben al venterig genoeg’, antwoordde ze. Van mond snoeren gesproken.
Maar sinds die kerel van telenet hier als een volleerde macho mij een volleerde mongool deed voelen, heb ik een aversie tegen alles wat met ‘tele of tech’ te maken heeft. En wil ik dus een vent in huis.
Zucht. Ik ben het moe om handleidingen te lezen. En er niets van te verstaan. En ik vind het al mega belachelijk dat we ons digitale tv hebben laten aanpraten. Ik kijk amper tv, en het is niet omdat Jak een serie-verslaving heeft, dat we dat moeten stimuleren. Bedenk ik nu. Vijgen na Kerstmis ja. Onze digicorder, digitale tvbakskesding staat er en ik sta er boos naar te staren. Stoem ding. Uit rebellie kijk ik nu elke avond enkel naar DVDdingen. Zogezegd als anti-digitale tv-statement, maar eigenlijk camoufleer ik daar gewoon mijn Gossipgirl-verslaving mee.
Ik voel me net weer het meisje dat op donderdagochtend de minuten begon af te tellen tot het donderdagavond 21.05u was en Beverly Hills begon. En Dylan eindelijk weer in mijn leven was. Nu is er Rufus. Van Gossip Girl. My god, Rufus speelt de Daddy. Grote miscast vind ik dat. Rufus is …. Not a Daddy, but a hottie. My hottie. Maar goed, hij heeft thuis twee bakvissen rondlopen en ook van hun highschoolavonturen wil ik geen seconde meer missen. En ja, er zijn de grandiose Big Apple tussenshots. En ja, de soundtrack is geweldig. Maar dat zijn slechts tierlantijntjes. It’s about the story. Een verhaaltje voor het slapengaan. Toen al, nu, en waarschijnlijk voor altijd: stories, gossip, girltalk…het doet mijn bloed sneller stromen. :-)
Ik ben op mijn girliest als ik tv kijk. Verliefd op kerels met golvend (zwart) haar, een beetje gekweld en een hoge puppyfactor (Dylan, McDreamy, Rufus,…)…
Tegen die fantasie kan geen rukker van telenet tegenop. En als ik straks HD naar Rufus kan kijken en luisteren, heb ik dat helemaal aan mijn eigen venterigste girlie zijn te danken! Hunk that!
Maar sinds die kerel van telenet hier als een volleerde macho mij een volleerde mongool deed voelen, heb ik een aversie tegen alles wat met ‘tele of tech’ te maken heeft. En wil ik dus een vent in huis.
Zucht. Ik ben het moe om handleidingen te lezen. En er niets van te verstaan. En ik vind het al mega belachelijk dat we ons digitale tv hebben laten aanpraten. Ik kijk amper tv, en het is niet omdat Jak een serie-verslaving heeft, dat we dat moeten stimuleren. Bedenk ik nu. Vijgen na Kerstmis ja. Onze digicorder, digitale tvbakskesding staat er en ik sta er boos naar te staren. Stoem ding. Uit rebellie kijk ik nu elke avond enkel naar DVDdingen. Zogezegd als anti-digitale tv-statement, maar eigenlijk camoufleer ik daar gewoon mijn Gossipgirl-verslaving mee.
Ik voel me net weer het meisje dat op donderdagochtend de minuten begon af te tellen tot het donderdagavond 21.05u was en Beverly Hills begon. En Dylan eindelijk weer in mijn leven was. Nu is er Rufus. Van Gossip Girl. My god, Rufus speelt de Daddy. Grote miscast vind ik dat. Rufus is …. Not a Daddy, but a hottie. My hottie. Maar goed, hij heeft thuis twee bakvissen rondlopen en ook van hun highschoolavonturen wil ik geen seconde meer missen. En ja, er zijn de grandiose Big Apple tussenshots. En ja, de soundtrack is geweldig. Maar dat zijn slechts tierlantijntjes. It’s about the story. Een verhaaltje voor het slapengaan. Toen al, nu, en waarschijnlijk voor altijd: stories, gossip, girltalk…het doet mijn bloed sneller stromen. :-)
Ik ben op mijn girliest als ik tv kijk. Verliefd op kerels met golvend (zwart) haar, een beetje gekweld en een hoge puppyfactor (Dylan, McDreamy, Rufus,…)…
Tegen die fantasie kan geen rukker van telenet tegenop. En als ik straks HD naar Rufus kan kijken en luisteren, heb ik dat helemaal aan mijn eigen venterigste girlie zijn te danken! Hunk that!
Kleur bekennen
Ik heb vandaag een vette streep getrokken. Ben er speciaal op zolder een alcoholstift voor gaan zoeken. Zodat de streep dik, vet en ongenadig is. Recht door het to do puntje: kamer schilderen. Nu mijn arm lam is, ik begin te dromen van schilderende BV’s en ik in termen van ‘passeer me de zes (nummer van verfborstel) eens’ begin te spreken, heb ik besloten dat het zo welletjes is geweest. For now. Er blijven nog een x-tal kamers te gaan, maar als ik mijn arm- en bij uitbreiding mentale gezondheid niet in gevaar wil brengen, moet er nu een verfpauze komen. Dat was snel bekomen. Jak kondigde deze ochtend al aan: ik heb een dag voor mezelf nodig. En liet zonder schroom de zes, de andere borstels en mij voor wat we waren. Ik werk liever eerst de dingen even af. Niet omdat ik zo voorbeeldig ijverig ben. Er zit een snode drang achter. Het is sterker dan mezelf. Maar een to do puntje kunnen doorstrepen komt dicht in de buurt van opperste verlichting. En dus zit ik hier nu te klinken op de vette streep door ‘bureau schilderen’. Hemels.
Nochtans had ik vandaag het nodige vertier tussen het schilderen door. Af en toe op de hotmail-refresh klikken volstond om met de glimlach verder te doen. Je moet weten dat ik de leukste vrienden ever heb. En het volgen van een groepsmailconversatie tussen de ene vriend die de nieuwe naam van de holebifederatie – çavaria – wil boycotten (“de gemeenste grap die homo’s de afgelopen jaren is aangedaan en uit het collectieve geheugen dient gebannen te worden), en de andere vriend die dat een fossiel-achtige reactie vindt, is best wel entertainend (Net als hun vragen voor het nieuwe jaar, voorkeuren voor nieuwjaarsdates, politieke overtuigingen en Linda de win-fanmail.)
En ik moest terugdenken aan mijn eigen tijd bij Uit De Kast en bij Wel Jong Niet Hetero. En hoe alles voor holebi-jongeren vandaag de dag zo ontzettend veranderd is ten opzichte van tien, vijftien jaar geleden… toen we nog om 5u ’s ochtends affiches gingen plakken voor holebifuiven en ik onthaalgesprekjes deed op basis van handgeschreven brieven die toekwamen op het secretariaat…toen ik in Hamme tot een zeldzame soort leek te behoren en we in de CherryLane in Gent eerst moesten aanbellen om binnen gelaten te worden… als je daar nu even alle internet mogelijkheden voor holebi-jongeren, het fancy gehalte van café de love en het feit dat elke serie niet zonder homopersonage kan, naast stelt… hebben we nog niet zo’n slecht parcours afgelegd denk ik dan. En toch. Blijven sommige zaken of mensen soms zo onwezenlijk achterlijk … Zelf toevallig weer onlangs meegemaakt…Niet dagelijks, maar soms krijg je zo’n opmerking of gedrag over je heen waar ik meestal snel overheenga met de gedachte: ze weten niet beter. (Achterlijke zielige sukkels volgt dan meestal ook…binnensmonds). Al blijf ik soms zelf ook een sukkel. Als de apotheker vandaag vraagt: en ga je met je vriend op reis? Gewoon ja knik in plaats van vriendin te zeggen, vind ik mezelf een even grote sukkel als de telenetman die wat spottend naar onze foto’s gaapt. Maar als je me vraagt waarom ik dat niet doe, moet ik je het antwoord schuldig blijven. Misschien geldt ‘makkelijkheidshalve’ op dat moment wel evenzeer als even voor een keer eens willen conformeren …
Maar als ik dan mijn vrienden onder elkaar bezig hoor of lees, bedenk ik: zij die het afkeuren weten begot niet wat ze missen. De coolste vrienden ter wereld. De mooiste mensen die ik ken. Ik ben trots op hen, op hun trots homo te zijn, op hun verontwaardiging, engagement, apatisch en/of dramatisch zijn. Uniek en toch heel gewoon.
Gewoon bijzonder. Heel bijzonder, die homovrieden van me.
Nochtans had ik vandaag het nodige vertier tussen het schilderen door. Af en toe op de hotmail-refresh klikken volstond om met de glimlach verder te doen. Je moet weten dat ik de leukste vrienden ever heb. En het volgen van een groepsmailconversatie tussen de ene vriend die de nieuwe naam van de holebifederatie – çavaria – wil boycotten (“de gemeenste grap die homo’s de afgelopen jaren is aangedaan en uit het collectieve geheugen dient gebannen te worden), en de andere vriend die dat een fossiel-achtige reactie vindt, is best wel entertainend (Net als hun vragen voor het nieuwe jaar, voorkeuren voor nieuwjaarsdates, politieke overtuigingen en Linda de win-fanmail.)
En ik moest terugdenken aan mijn eigen tijd bij Uit De Kast en bij Wel Jong Niet Hetero. En hoe alles voor holebi-jongeren vandaag de dag zo ontzettend veranderd is ten opzichte van tien, vijftien jaar geleden… toen we nog om 5u ’s ochtends affiches gingen plakken voor holebifuiven en ik onthaalgesprekjes deed op basis van handgeschreven brieven die toekwamen op het secretariaat…toen ik in Hamme tot een zeldzame soort leek te behoren en we in de CherryLane in Gent eerst moesten aanbellen om binnen gelaten te worden… als je daar nu even alle internet mogelijkheden voor holebi-jongeren, het fancy gehalte van café de love en het feit dat elke serie niet zonder homopersonage kan, naast stelt… hebben we nog niet zo’n slecht parcours afgelegd denk ik dan. En toch. Blijven sommige zaken of mensen soms zo onwezenlijk achterlijk … Zelf toevallig weer onlangs meegemaakt…Niet dagelijks, maar soms krijg je zo’n opmerking of gedrag over je heen waar ik meestal snel overheenga met de gedachte: ze weten niet beter. (Achterlijke zielige sukkels volgt dan meestal ook…binnensmonds). Al blijf ik soms zelf ook een sukkel. Als de apotheker vandaag vraagt: en ga je met je vriend op reis? Gewoon ja knik in plaats van vriendin te zeggen, vind ik mezelf een even grote sukkel als de telenetman die wat spottend naar onze foto’s gaapt. Maar als je me vraagt waarom ik dat niet doe, moet ik je het antwoord schuldig blijven. Misschien geldt ‘makkelijkheidshalve’ op dat moment wel evenzeer als even voor een keer eens willen conformeren …
Maar als ik dan mijn vrienden onder elkaar bezig hoor of lees, bedenk ik: zij die het afkeuren weten begot niet wat ze missen. De coolste vrienden ter wereld. De mooiste mensen die ik ken. Ik ben trots op hen, op hun trots homo te zijn, op hun verontwaardiging, engagement, apatisch en/of dramatisch zijn. Uniek en toch heel gewoon.
Gewoon bijzonder. Heel bijzonder, die homovrieden van me.
zondag 3 januari 2010
Dier van plezier
We hadden ter afsluiting van 2009 een date met de LMT-chicas. Met stip in de top drie van grootste schatten ter wereld. Voeg Karen, Katrien, An en Dunja samen en je hebt het mooiste palet van vrouwelijke eigenschappen. Wij kakelen op enkele uren enkele maanden bij en doen dat met een flair en uitbundigheid waardoor de bediening in het restaurant niet veel verder komt dan de chauffage uitzetten en het licht uitdoen om ons teken te geven op te krassen. En elders onze gelukzaligheid verder te beklinken. Op die manier de voorlaatste dag van 2009 afsluiten kan niet anders dan de voorbode van een goed jaar worden.
2010 wordt een topper. Het jaar van het dier van plezier.
Van konijnen op pad. Van pipa’s die surfen bij dolfijnen. Van de dolfijn die trouwt met de man van zijn leven. Van poppi, het mooiste schaap, die ook trouwt met haar prins met of zonder paard. Het jaar van de arend, die zijn bestemming in het vizier krijgt en er met sterke vleugels naartoe kan vliegen. Een jaar waarin een tijger zich aan de grote tijgersprong kan wagen. Een eend effectief genoeg vet en dons heeft om het van zich af te laten glijden. Een wasbeer vrolijke deuntjes neuriet terwijl ie Australische bollen voor een dolfijnentemmer maakt. De schildpad haar geheimen openbaart en we ze eigen maken. Een jaar vol (60-60)meisjes van plezier. Een jaar vol zomer. Zomer: elke dag meer vogel zijn.
Leukste quote gehoord op 1 januari (Bohan): “Door al dat babbelen ben ik vergeten mijn boterhammen te tellen.”
Mensen die je bij het ontbijt verrassen en beroeren, in die volgorde en combinatie: neig. :-)
2010 wordt een topper. Het jaar van het dier van plezier.
Van konijnen op pad. Van pipa’s die surfen bij dolfijnen. Van de dolfijn die trouwt met de man van zijn leven. Van poppi, het mooiste schaap, die ook trouwt met haar prins met of zonder paard. Het jaar van de arend, die zijn bestemming in het vizier krijgt en er met sterke vleugels naartoe kan vliegen. Een jaar waarin een tijger zich aan de grote tijgersprong kan wagen. Een eend effectief genoeg vet en dons heeft om het van zich af te laten glijden. Een wasbeer vrolijke deuntjes neuriet terwijl ie Australische bollen voor een dolfijnentemmer maakt. De schildpad haar geheimen openbaart en we ze eigen maken. Een jaar vol (60-60)meisjes van plezier. Een jaar vol zomer. Zomer: elke dag meer vogel zijn.
Leukste quote gehoord op 1 januari (Bohan): “Door al dat babbelen ben ik vergeten mijn boterhammen te tellen.”
Mensen die je bij het ontbijt verrassen en beroeren, in die volgorde en combinatie: neig. :-)
Reten en spleten
“Ik ga mijn reten vullen”, zei ze. Ik hoorde de zin nog eens door mijn hoofd gaan en besloot dat ik extra verduidelijking nodig had. “Hoe bedoel je?”, probeerde ik onbevooroordeeld te vragen. “Met mijn nieuw pistool”, vervolgde ze en ze stak haar neus omhoog als teken dat de conversatie ten einde was. Die was begonnen bij het afruimen van de ontbijttafel toen ik vroeg: en wat gaan we doen op deze voorlaatste dag van het jaar?
We zijn thuis een beetje aan het klussen en ik verbaas me elke dag over de wondere wereld van de opknap terminologie. Ik moet toegeven dat ik enige achterstand had, want vorig jaar dacht ik bij ‘gyproc’ nog spontaan aan één of andere Grieks vlees associatie. Ik leer dus elke dag bij.
Maar bij ‘reten’ ging er toch wel een mentaal knipperlicht af. Ik had wel een licht vermoeden dat Jak met haar isolatiespuitend pistool de spleten tussen de plintjes en de muren wou dichten. Maar principieel vind ik dat je een spleet geen reet noemt. Het kan goed zijn dat in Limburg het de gewoonste zaak van de wereld is om een gaatje of kloven tussen stenen reten te noemen, maar dat is geen referentie. Reet is een plat woord voor gat (aka bilspleet) en staat bovenaan mijn lijst van lelijke woorden. En dus heb ik een veto gesteld op het gebruik van 'reten vullen'. Eerder al hebben andere Limburgse taalfolliekes als poetsen (een normaal mens zegt kuisen) en neusdoek (zakdoek is al erg genoeg) het ook al moeten ontgelden. En daar is dus reet aan toegevoegd. Blij dat dit taalgedrocht ook nog even zo op de valreep in 2009 uit de wereld geholpen is! Leve de spleten!
We zijn thuis een beetje aan het klussen en ik verbaas me elke dag over de wondere wereld van de opknap terminologie. Ik moet toegeven dat ik enige achterstand had, want vorig jaar dacht ik bij ‘gyproc’ nog spontaan aan één of andere Grieks vlees associatie. Ik leer dus elke dag bij.
Maar bij ‘reten’ ging er toch wel een mentaal knipperlicht af. Ik had wel een licht vermoeden dat Jak met haar isolatiespuitend pistool de spleten tussen de plintjes en de muren wou dichten. Maar principieel vind ik dat je een spleet geen reet noemt. Het kan goed zijn dat in Limburg het de gewoonste zaak van de wereld is om een gaatje of kloven tussen stenen reten te noemen, maar dat is geen referentie. Reet is een plat woord voor gat (aka bilspleet) en staat bovenaan mijn lijst van lelijke woorden. En dus heb ik een veto gesteld op het gebruik van 'reten vullen'. Eerder al hebben andere Limburgse taalfolliekes als poetsen (een normaal mens zegt kuisen) en neusdoek (zakdoek is al erg genoeg) het ook al moeten ontgelden. En daar is dus reet aan toegevoegd. Blij dat dit taalgedrocht ook nog even zo op de valreep in 2009 uit de wereld geholpen is! Leve de spleten!
Abonneren op:
Posts (Atom)
