De beste NGO van 't land heeft de derde plaats weggekaapt in de wedstrijd "Beter in Beeld".
Check it out:
www.wereldsolidariteit.be
(way to go Jakki!)
vrijdag 28 september 2007
dinsdag 25 september 2007
maandag 24 september 2007
Simpele doos
Ik zal een geheimpje vertellen. Ik heb ingetekend op de newsletter van Simpliflylife. Toen ik de eerste keer op de site terecht kwam (via de categorie “ideeën die de wereld mooier maken – maar daarover later meer), draaide ik eens met mijn ogen. “Zenpulp met hoog Ingeborg gehalte” kon ik snel oordelen toen ik de groene varens en oranje blaadjes-achtige banners op de site zag. En net voor het wegklikken las ik volgende quote: “Er zijn zoveel nu-momenten. En je hebt ze maar zó gemist.” Als ik nog maar het idee heb iets te missen, ben ik bij de pinken. Dus toch maar bijhorend interview van de quote gelezen… Om me vervolgens in te schrijven op de newsletter van Simplifylife.
Simplifylife. Ja, soms wil ik het leven wel eens simpeler zien. Of het mezelf simpeler maken. Dat is volgens Jon Kabat-Zinn (die van de quote) niet zo moeilijk: “We moeten ons niet zo hechten. En al helemaal niet aan onze eigen gedachten. Door in al onze gedachten te geloven, kunnen we met het grootste gemak een onecht levensverhaal voor onszelf creëren. Dat maakt het alleen maar erger, want er verandert niets aan de omstandigheden.” En ook: “We moeten weer leren onze gedachten observeren, waardoor je leert dat je mind weliswaar gedachten produceert, maar dat het niet meer is dan dat: gedachten. Niet de waarheid. Je brein leidt een eigen leven. Hij produceert aan de lopende band gedachten. Net als de zee, golft hij nu eenmaal.”
Ok, ok, knikte ik instemmend, “teveel aan gedachten is dus normaal, want mijn brein golft”. Right. Ik was nog niet helemaal mee, maar mensen die golven als metaforen gebruiken, hebben bij mij altijd een streep voor. Ik las dus geïntrigeerd door. Jon zei nog wijze dingen: “Van human beings zijn we human doings geworden.” Ha, die zat. Ik had net mijn mooi geel to-do-post’itje bovenaan mijn computer geplakt en voelde me meteen door die meneer Kabat-Zinn betrapt. Ik ben dus één van die human doings. En hoewel ik soms knettergek word van mijn zelfgefabriceerde Todo-lijstjes, voelde ik meteen bij het wegnemen van mijn post-it’tje als gevolg van mijn betrapt zijn, een vlaag van onrust in me opkomen. Diep vanbinnen vind ik het blijkbaar eenvoudiger een “do-er” dan een “be-er” te zijn. Voortlezen dan maar. “We zijn alsmaar bezig en onderweg; nog sneller; nog digitaler. Een heel groot deel van de tijd is onze mind niet aanwezig in het huidige moment. Hij is gepreoccupeerd met het verleden of met de toekomst. We vertellen onszelf vaak ‘op een ander, beter moment zal ik wel aandacht aan het heden geven’. En daarmee houden we onszelf natuurlijk voor de gek, want gedachten vormen is nu eenmaal wat de mind doet. En gedachten gaan altijd over verleden of toekomst. Mindful of aanwezig zijn betekent: zijn met de dingen zoals ze werkelijk zijn, zonder erover te oordelen.”
Toen ben ik gestopt met lezen. Want die meneer Jon daar, die heeft natuurlijk een punt. Het is waar, het is al “druk, snel, meer”dat de klok slaat.
Boeddha zegt dat elke mens het vermogen heeft om aanwezig te zijn in het nu, bij wat is, zonder oordeel. Ik kan het niet helpen, maar het enige dat ik daarop kan denken is: nie moeilijk, in zijne tijd had boeddha nog geen post-it’tjes om te gebruiken.
Ik denk dat ik altijd van “snel, en meer, en onderweg” ga houden. Om dan weer als ik te snel en teveel bezig ben, op hollandse sites terecht kom en me op nieuwsbrieven inschrijf die mijn leven simpeler zullen maken. Yeah right.
Simplifylife. Ja, soms wil ik het leven wel eens simpeler zien. Of het mezelf simpeler maken. Dat is volgens Jon Kabat-Zinn (die van de quote) niet zo moeilijk: “We moeten ons niet zo hechten. En al helemaal niet aan onze eigen gedachten. Door in al onze gedachten te geloven, kunnen we met het grootste gemak een onecht levensverhaal voor onszelf creëren. Dat maakt het alleen maar erger, want er verandert niets aan de omstandigheden.” En ook: “We moeten weer leren onze gedachten observeren, waardoor je leert dat je mind weliswaar gedachten produceert, maar dat het niet meer is dan dat: gedachten. Niet de waarheid. Je brein leidt een eigen leven. Hij produceert aan de lopende band gedachten. Net als de zee, golft hij nu eenmaal.”
Ok, ok, knikte ik instemmend, “teveel aan gedachten is dus normaal, want mijn brein golft”. Right. Ik was nog niet helemaal mee, maar mensen die golven als metaforen gebruiken, hebben bij mij altijd een streep voor. Ik las dus geïntrigeerd door. Jon zei nog wijze dingen: “Van human beings zijn we human doings geworden.” Ha, die zat. Ik had net mijn mooi geel to-do-post’itje bovenaan mijn computer geplakt en voelde me meteen door die meneer Kabat-Zinn betrapt. Ik ben dus één van die human doings. En hoewel ik soms knettergek word van mijn zelfgefabriceerde Todo-lijstjes, voelde ik meteen bij het wegnemen van mijn post-it’tje als gevolg van mijn betrapt zijn, een vlaag van onrust in me opkomen. Diep vanbinnen vind ik het blijkbaar eenvoudiger een “do-er” dan een “be-er” te zijn. Voortlezen dan maar. “We zijn alsmaar bezig en onderweg; nog sneller; nog digitaler. Een heel groot deel van de tijd is onze mind niet aanwezig in het huidige moment. Hij is gepreoccupeerd met het verleden of met de toekomst. We vertellen onszelf vaak ‘op een ander, beter moment zal ik wel aandacht aan het heden geven’. En daarmee houden we onszelf natuurlijk voor de gek, want gedachten vormen is nu eenmaal wat de mind doet. En gedachten gaan altijd over verleden of toekomst. Mindful of aanwezig zijn betekent: zijn met de dingen zoals ze werkelijk zijn, zonder erover te oordelen.”
Toen ben ik gestopt met lezen. Want die meneer Jon daar, die heeft natuurlijk een punt. Het is waar, het is al “druk, snel, meer”dat de klok slaat.
Boeddha zegt dat elke mens het vermogen heeft om aanwezig te zijn in het nu, bij wat is, zonder oordeel. Ik kan het niet helpen, maar het enige dat ik daarop kan denken is: nie moeilijk, in zijne tijd had boeddha nog geen post-it’tjes om te gebruiken.
Ik denk dat ik altijd van “snel, en meer, en onderweg” ga houden. Om dan weer als ik te snel en teveel bezig ben, op hollandse sites terecht kom en me op nieuwsbrieven inschrijf die mijn leven simpeler zullen maken. Yeah right.
zondag 9 september 2007
Mega Mindy dus
"Ik ben een gewone meid, maar bij Mega Mindy tijd,
ben ik dapper, ben ik stoer..."
Waw. Het was Tomas De Soete die me deze week kennis deed maken met Mega Mindy. Ik heb haar meteen in mijn hart gesloten.
"Is het een vliegtuig, is het een vogel, nee dat is het niet... het is mega Mindy die je aan de hemel ziet..."
Dát wordt mijn lijflied voor het nieuw afgetrapte werkjaar... Jess goes Mindy... yeah!
Pompoensoep
“Je bent een weemoedige ree”, zegt ze. Ik moet erg lachen. Ze is een queen in het produceren van onverwachte quotes, die toch altijd op één of andere manier enorm juist lijken...
Ik sta aan het raam, te luisteren naar de nieuwe CD die ik gebrand heb.
David Gray meets KT Tunstall… Voor de zevende keer op rij bedenk ik dat dit toch wel de best samengestelde CD ooit moet zijn voor een zondag. Want zondag dat is non-dag. Niet meer echt weekend, maandag dreigend dichtbij. Ik weet niet waar het vandaan komt, maar maandagen doemen steeds als iets bijzonder onheilspellend op me af op zondag. Een beetje zoals vroeger het einde van een kamp met rasse schreden naderde terwijl je liefst van al voor altijd op kamp zou willen blijven.
Ik wil nog altijd het liefst van al voor altijd op kamp blijven. Of zoiets.
Dat bedacht ik gisterenavond ook, toen Elsie op bezoek was.
Elsie is een kampgenoot. Niet dat we ooit echt samen op kamp zijn geweest, maar met Elsie wil je samen zijn. Gewoon als in samen “zijn”. Zoals gisterenavond dus, en het gesprek plots ook over kamp-achtige dingen ging. Zoals leidsters. Wat kunnen jeugdbewegingen, leidsters, kampen, een enorme impact op je jeugdtijd hebben seg. Daar stond ik dus aan het raam over te mijmeren. Over die tijd van toen. En hoe je nooit meer zo onbezonnen en onbezorgd kan zijn als toen.
Het is op dat moment dat ze achter me komt staan, haar armen om me heen legt en die ree-uitspraak doet. En vervolgens: “ik heb pompoensoep gemaakt.”
En plots weet ik heel even zeker: als David Gray pompoensoep zou gekregen hebben, zou ie nooit aan de helft van zijn songs zijn geraakt, want dan had ie al die weemoed niet gehad om op een fa-sleutel te zetten.
http://www.songteksten.net/lyrics/tekst/David_Gray/It's_Not_Easy_Being_Me.htm
KT Tunstall, Drastic Fantastic (Super CD!!!), net zoals haar eerste “Eye to the telescope”
http://www.kttunstall.com/music/
Ik sta aan het raam, te luisteren naar de nieuwe CD die ik gebrand heb.
David Gray meets KT Tunstall… Voor de zevende keer op rij bedenk ik dat dit toch wel de best samengestelde CD ooit moet zijn voor een zondag. Want zondag dat is non-dag. Niet meer echt weekend, maandag dreigend dichtbij. Ik weet niet waar het vandaan komt, maar maandagen doemen steeds als iets bijzonder onheilspellend op me af op zondag. Een beetje zoals vroeger het einde van een kamp met rasse schreden naderde terwijl je liefst van al voor altijd op kamp zou willen blijven.
Ik wil nog altijd het liefst van al voor altijd op kamp blijven. Of zoiets.
Dat bedacht ik gisterenavond ook, toen Elsie op bezoek was.
Elsie is een kampgenoot. Niet dat we ooit echt samen op kamp zijn geweest, maar met Elsie wil je samen zijn. Gewoon als in samen “zijn”. Zoals gisterenavond dus, en het gesprek plots ook over kamp-achtige dingen ging. Zoals leidsters. Wat kunnen jeugdbewegingen, leidsters, kampen, een enorme impact op je jeugdtijd hebben seg. Daar stond ik dus aan het raam over te mijmeren. Over die tijd van toen. En hoe je nooit meer zo onbezonnen en onbezorgd kan zijn als toen.
Het is op dat moment dat ze achter me komt staan, haar armen om me heen legt en die ree-uitspraak doet. En vervolgens: “ik heb pompoensoep gemaakt.”
En plots weet ik heel even zeker: als David Gray pompoensoep zou gekregen hebben, zou ie nooit aan de helft van zijn songs zijn geraakt, want dan had ie al die weemoed niet gehad om op een fa-sleutel te zetten.
http://www.songteksten.net/lyrics/tekst/David_Gray/It's_Not_Easy_Being_Me.htm
KT Tunstall, Drastic Fantastic (Super CD!!!), net zoals haar eerste “Eye to the telescope”
http://www.kttunstall.com/music/
vrijdag 7 september 2007
Vandaag
Vandaag kreeg ik dit onder ogen te zien:
I open my eyes, I accept the world.
I see opportunities and situations I’m willing to change.
I create joyfully and instantly.
I act in connection with the world.
I create my life here and now.
We create our world today.
Ik moest even met mijn ogen rollen. I create joyfully and instantly??? Haaallloo?
Hollanders zijn een beetje gek,
Maar daarom net zo ontzettend geweldig.
Vandaag is een bijzondere dag!
Check this out:
http://www.dagvandedag.nl/
I open my eyes, I accept the world.
I see opportunities and situations I’m willing to change.
I create joyfully and instantly.
I act in connection with the world.
I create my life here and now.
We create our world today.
Ik moest even met mijn ogen rollen. I create joyfully and instantly??? Haaallloo?
Hollanders zijn een beetje gek,
Maar daarom net zo ontzettend geweldig.
Vandaag is een bijzondere dag!
Check this out:
http://www.dagvandedag.nl/
Chicago
“Every second counts”
Heet hun album.
Toen ik de eerste keer de single ‘hey delilah’ hoorde deze week,
Heb ik me even aan de kant van de weg gezet.
En wat in mijn auto zitten staren.
Alleen al daarom zijn the Plain White T’s geweldig.
Staren en ongegeneerd kunnen wegdromen wordt immer zwaar underrated.
Maar Thank God voor Emorock uit Chicago, dat ook al ‘de city’ van Grey’s Anatomy is. Ik maak het bij deze even officieel: ik kan alleen maar erg veel houden van Chicago. Maar ook van Colorado hou ik al ontzettend veel. Want niemand kan op dit moment aan de status die ik The Fray toebedeel. The Fray voorziet in het bestaansrecht om je helemaal te wentelen in emo. Zaaaalig.
Als ik het zo bedenk, kan ik nog even doorgaan. Ik hou ook van LA (The counting Crows, The L word). Ik hou van San Francisco (The Sweetest Thing), New York (Friends, Sex and the city). En nu hou ik me ontzettend in. Jack Kerouac (ongecensureerde versie van On the road binnenkort in de boekenwinkel!), Pink!, Ellen Degeneres... . Zie je, Amerika -het is maar hoe je het bekijkt of beluistert- ademt emo uit. En tenslotte is er ook nog Tennessee, daar woont Sarah Bettens, dus daar kan het ook niet slecht zijn. :-)
Wat zit iedereen eigenlijk altijd zo te zagen op Amerika?
http://www.plainwhitets.com/main.html
http://www.youtube.com/watch?v=BKxnJ5iyC-w
Heet hun album.
Toen ik de eerste keer de single ‘hey delilah’ hoorde deze week,
Heb ik me even aan de kant van de weg gezet.
En wat in mijn auto zitten staren.
Alleen al daarom zijn the Plain White T’s geweldig.
Staren en ongegeneerd kunnen wegdromen wordt immer zwaar underrated.
Maar Thank God voor Emorock uit Chicago, dat ook al ‘de city’ van Grey’s Anatomy is. Ik maak het bij deze even officieel: ik kan alleen maar erg veel houden van Chicago. Maar ook van Colorado hou ik al ontzettend veel. Want niemand kan op dit moment aan de status die ik The Fray toebedeel. The Fray voorziet in het bestaansrecht om je helemaal te wentelen in emo. Zaaaalig.
Als ik het zo bedenk, kan ik nog even doorgaan. Ik hou ook van LA (The counting Crows, The L word). Ik hou van San Francisco (The Sweetest Thing), New York (Friends, Sex and the city). En nu hou ik me ontzettend in. Jack Kerouac (ongecensureerde versie van On the road binnenkort in de boekenwinkel!), Pink!, Ellen Degeneres... . Zie je, Amerika -het is maar hoe je het bekijkt of beluistert- ademt emo uit. En tenslotte is er ook nog Tennessee, daar woont Sarah Bettens, dus daar kan het ook niet slecht zijn. :-)
Wat zit iedereen eigenlijk altijd zo te zagen op Amerika?
http://www.plainwhitets.com/main.html
http://www.youtube.com/watch?v=BKxnJ5iyC-w
Pepi
Ik zou het nog overwegen als naam voor mijn konijn
En dat is heel wat.
PEPI
Pepi klinkt cool. Pepi klinkt lekker.
Dat Jeroen De Preter van De Morgen dus ergens anders gaat melken.
http://www.radio1.be/programmas/pepi/
En dat is heel wat.
PEPI
Pepi klinkt cool. Pepi klinkt lekker.
Dat Jeroen De Preter van De Morgen dus ergens anders gaat melken.
http://www.radio1.be/programmas/pepi/
dinsdag 4 september 2007
bloot - part two
Het boekje van Anne-Marie deed me dus afvragen waarom ik in godsnaam aan die blog begonnen was, als ik er in feite toch van gruwel om me in woorden echt bloot te geven.
Een beetje meer mijmergedachten, deed me –alweer- bij Connie Palmen uitkomen. Die heeft daar een schitterend essay over geschreven: “Echt contact is niet de bedoeling.” Maar in mijn geval geldt het tegenovergestelde: echt contact is wel de bedoeling, maar het lukt niet altijd, dus geef me wat tijd, en misschien ook woorden die ik eerder op papier krijg… of zoiets. Ik kan me wel vinden hoe Palmen het in De Vriendschap vooropstelt. Hoofdpersonage Kit schrijft aan beste vriendin Ara: “Schrijven is een ander lichaam geven aan je geest.
Het lichaam waarmee ik het moet doen, dat stel ik blijkbaar niet graag bloot aan het oog van anderen en daarom maak ik mij een lichaam van woorden, van papier.
Dat stuur ik naar buiten, de wereld in, en dat lichaam mogen de anderen beoordelen. Daar heb ik geen last van en geen moeite mee. Ik hou ervan om me te laten beproeven, maar niet waar ik bij ben. Daar op deze manier naar buiten te gaan, bescherm ik me voor te veel angst, schaamte, onzekerheid en verraad.”
Ik zou nu niet durven stellen dat ik een blog begonnen ben om me te “beschermen”. Maar de dualiteit herken ik wel. (dat is op zich niet zo moeilijk, ik ben een wandelende dualiteit)
Schrijven doe ik wel eens over mensen. Om te reizen. In mijn en hun hoofd. En soms zo meer begrijpen -als een stukje “vatten” in een paragraaf.
Ik, die hou van mensen om me heen, van synergie en de collectieve energie van samenhorigheid, van groepsgevoel. Verslaafd aan samen zijn. En dan toch weer heel erg op mezelf te moeten zijn. Om op papier te vatten waar spreken blijft steken.
Om er eens één te noemen, is dat een punt waar ik mezelf steeds klem rijd. Twee tegengestelde karaktertrekken, één persoon. Hoe verzoenbaar kan je met jezelf zijn?
(zolang er vedett is, lijk ik me vooralsnog goed met mezelf te kunnen verzoenen. Cheers!)
Een beetje meer mijmergedachten, deed me –alweer- bij Connie Palmen uitkomen. Die heeft daar een schitterend essay over geschreven: “Echt contact is niet de bedoeling.” Maar in mijn geval geldt het tegenovergestelde: echt contact is wel de bedoeling, maar het lukt niet altijd, dus geef me wat tijd, en misschien ook woorden die ik eerder op papier krijg… of zoiets. Ik kan me wel vinden hoe Palmen het in De Vriendschap vooropstelt. Hoofdpersonage Kit schrijft aan beste vriendin Ara: “Schrijven is een ander lichaam geven aan je geest.
Het lichaam waarmee ik het moet doen, dat stel ik blijkbaar niet graag bloot aan het oog van anderen en daarom maak ik mij een lichaam van woorden, van papier.
Dat stuur ik naar buiten, de wereld in, en dat lichaam mogen de anderen beoordelen. Daar heb ik geen last van en geen moeite mee. Ik hou ervan om me te laten beproeven, maar niet waar ik bij ben. Daar op deze manier naar buiten te gaan, bescherm ik me voor te veel angst, schaamte, onzekerheid en verraad.”
Ik zou nu niet durven stellen dat ik een blog begonnen ben om me te “beschermen”. Maar de dualiteit herken ik wel. (dat is op zich niet zo moeilijk, ik ben een wandelende dualiteit)
Schrijven doe ik wel eens over mensen. Om te reizen. In mijn en hun hoofd. En soms zo meer begrijpen -als een stukje “vatten” in een paragraaf.
Ik, die hou van mensen om me heen, van synergie en de collectieve energie van samenhorigheid, van groepsgevoel. Verslaafd aan samen zijn. En dan toch weer heel erg op mezelf te moeten zijn. Om op papier te vatten waar spreken blijft steken.
Om er eens één te noemen, is dat een punt waar ik mezelf steeds klem rijd. Twee tegengestelde karaktertrekken, één persoon. Hoe verzoenbaar kan je met jezelf zijn?
(zolang er vedett is, lijk ik me vooralsnog goed met mezelf te kunnen verzoenen. Cheers!)
bloot
Ik vroeg het me plots af op de trein. “Waarom geeft die zich zo bloot? Die weet toch dat mensen haar kennen, en dit dus kunnen lezen. ík ken haar. En ik lees het. Als ik dan allerlei dingen bedenk, over haar, over haar leven, haar lief hebben, dan doen toch al die andere lezers dat ook? Hoe moet dat zijn? Als zo iedereen een mening over je heeft, een oordeel klaar heeft?"
Ik zou knettergek worden, bedenk ik. Om dan drie seconden later luidop in de trein te moeten lachen. Om mezelf. Wat zit hoegenaamd ik hier nu te bazelen?
Akkoord, ik heb geen boek geschreven. Verre van. Maar ik schrijf toch ook? Ik ben zelf met een blog begonnen. Maar meer nog dan wat kort geblog, schrijf ik. Dagelijks. Naar hen meestal. Die cirkel mensen. Kattebelletjes in cyberspace. Gewoon. Iets laten horen. Inter-actie. Letterlijk dan. Tussen de verschillende “acties” door, toch die onweerstaanbare drang om ook nog in contact te zijn. Ik ben contactverslaafd. Of is het meer? Is het “gewoon iets laten horen”? Of is het gehoord willen worden? Beantwoord –en dus bevestigd- willen worden?
Wie ben ik dus om me vragen te stellen over Anne-Marie Cordia. Vragen die haar boekje “brieven aan mijn lieven” bij me oproepen. Omdat ik Anne-Marie “ken”, die freelance journaliste is en dus wel eens bij SBS over de vloer kwam…
Ik mocht haar niet. Afstandelijk, hautain had ik haar meteen geklasseerd. Grappig als ik dan lees in haar boekje over hoe ze zich afstandelijk opstelt bij mensen die haar intrigeren. Intrigeerde ik haar, of wat? Interesting…(en ook: even weer memorynote maken: Jess, wacht even met je oordeel over mensen, ook anderen doen zich wel eens anders voor dan hoe ze zich in werkelijkheid voelen…)
Maar dat boekje dus… in briefvorm… steek van jaloezie… briefvorm, dat was míjn idee… maar bon, Anne-Marie heeft dus brieven geschreven aan haar ex-lieven, ex-geliefden, mannen die ze iets te zeggen heeft. Om ooit die ware te kunnen vinden, gaat ze op zoek naar het antwoord op vele vragen. Wat is liefde? Wat is aantrekkingskracht? Wat is goede seks? Zijn we gemaakt om samen te leven? Veel vragen, waarop ze persoonlijke bedenkingen geeft… die ik al bij al zo slecht nog niet vind… terwijl ik tijdens de eerste 50 pagina’s nog voortdurend dacht om het boekje weer weg te leggen, ben ik daarna toch geïntrigeerd geraakt. Daar zinnen van Anne-Marie als deze voor iets tussen: “Ik denk dat mensen nooit leren in de liefde. In elke nieuwe relatie zijn we bezig de fouten te herstellen uit de vorige. Dus ben je altijd te laat. Je ziet je fouten altijd pas als een relatie gedaan is.” En omwille van dit stukje poëzie dat je kan blijven lezen:
“Aan mijn vroegere toekomstige geliefde
Ik wil je
Iets
Laten zien,
Maar niet alles.
Zeker niet alles.
Alleen mijn mooiste
Op ons juiste moment.
Alsof het allemaal heel natuurlijk en vanzelf komt.
En als je dit nu
-achteraf-
leest, hoef ik niet meer bang te zijn.”
En tenslotte ook door citaten die ze gebruikt. “Sommige mensen bereiken wat het beste is in het leven door middel van vreugde. Anderen gebruiken de pijnen. Maar het grootste deel van het mensdom gunt zichzelf het een noch het ander. En dan bereiken ze niets en laten ze dit leven slechts aan zich voorbijgaan" (Kahlil Gibran).
Dat vind ik een straffe...
Om maar te zeggen: ik zat wel “in” het boekje. En omdat ze ook zo openhartig over seks schrijft, en ik haar dus kén (nu ja, eigenlijk niet zo), zat ik dus met die vragen op de trein. “Waarom geeft die zich zo bloot?” “Hoe durft die zich zo kwetsbaar op te stellen?” Ik vind het ferm dat ze dat boekje geschreven én uitgegeven heeft. Omdat het mij leuke leesmomenten bezorgt. Maar veel meer nog, omdat het mij vragen doet stellen. Mezelf in vraag doet stellen.
En dat is vooralsnog altijd een goede zaak.
- als ik Sieg mag geloven die me dat gisteren zei, ik denk tijdens één van die “echte” interactie-momenten…
Ik zou knettergek worden, bedenk ik. Om dan drie seconden later luidop in de trein te moeten lachen. Om mezelf. Wat zit hoegenaamd ik hier nu te bazelen?
Akkoord, ik heb geen boek geschreven. Verre van. Maar ik schrijf toch ook? Ik ben zelf met een blog begonnen. Maar meer nog dan wat kort geblog, schrijf ik. Dagelijks. Naar hen meestal. Die cirkel mensen. Kattebelletjes in cyberspace. Gewoon. Iets laten horen. Inter-actie. Letterlijk dan. Tussen de verschillende “acties” door, toch die onweerstaanbare drang om ook nog in contact te zijn. Ik ben contactverslaafd. Of is het meer? Is het “gewoon iets laten horen”? Of is het gehoord willen worden? Beantwoord –en dus bevestigd- willen worden?
Wie ben ik dus om me vragen te stellen over Anne-Marie Cordia. Vragen die haar boekje “brieven aan mijn lieven” bij me oproepen. Omdat ik Anne-Marie “ken”, die freelance journaliste is en dus wel eens bij SBS over de vloer kwam…
Ik mocht haar niet. Afstandelijk, hautain had ik haar meteen geklasseerd. Grappig als ik dan lees in haar boekje over hoe ze zich afstandelijk opstelt bij mensen die haar intrigeren. Intrigeerde ik haar, of wat? Interesting…(en ook: even weer memorynote maken: Jess, wacht even met je oordeel over mensen, ook anderen doen zich wel eens anders voor dan hoe ze zich in werkelijkheid voelen…)
Maar dat boekje dus… in briefvorm… steek van jaloezie… briefvorm, dat was míjn idee… maar bon, Anne-Marie heeft dus brieven geschreven aan haar ex-lieven, ex-geliefden, mannen die ze iets te zeggen heeft. Om ooit die ware te kunnen vinden, gaat ze op zoek naar het antwoord op vele vragen. Wat is liefde? Wat is aantrekkingskracht? Wat is goede seks? Zijn we gemaakt om samen te leven? Veel vragen, waarop ze persoonlijke bedenkingen geeft… die ik al bij al zo slecht nog niet vind… terwijl ik tijdens de eerste 50 pagina’s nog voortdurend dacht om het boekje weer weg te leggen, ben ik daarna toch geïntrigeerd geraakt. Daar zinnen van Anne-Marie als deze voor iets tussen: “Ik denk dat mensen nooit leren in de liefde. In elke nieuwe relatie zijn we bezig de fouten te herstellen uit de vorige. Dus ben je altijd te laat. Je ziet je fouten altijd pas als een relatie gedaan is.” En omwille van dit stukje poëzie dat je kan blijven lezen:
“Aan mijn vroegere toekomstige geliefde
Ik wil je
Iets
Laten zien,
Maar niet alles.
Zeker niet alles.
Alleen mijn mooiste
Op ons juiste moment.
Alsof het allemaal heel natuurlijk en vanzelf komt.
En als je dit nu
-achteraf-
leest, hoef ik niet meer bang te zijn.”
En tenslotte ook door citaten die ze gebruikt. “Sommige mensen bereiken wat het beste is in het leven door middel van vreugde. Anderen gebruiken de pijnen. Maar het grootste deel van het mensdom gunt zichzelf het een noch het ander. En dan bereiken ze niets en laten ze dit leven slechts aan zich voorbijgaan" (Kahlil Gibran).
Dat vind ik een straffe...
Om maar te zeggen: ik zat wel “in” het boekje. En omdat ze ook zo openhartig over seks schrijft, en ik haar dus kén (nu ja, eigenlijk niet zo), zat ik dus met die vragen op de trein. “Waarom geeft die zich zo bloot?” “Hoe durft die zich zo kwetsbaar op te stellen?” Ik vind het ferm dat ze dat boekje geschreven én uitgegeven heeft. Omdat het mij leuke leesmomenten bezorgt. Maar veel meer nog, omdat het mij vragen doet stellen. Mezelf in vraag doet stellen.
En dat is vooralsnog altijd een goede zaak.
- als ik Sieg mag geloven die me dat gisteren zei, ik denk tijdens één van die “echte” interactie-momenten…
Abonneren op:
Posts (Atom)
