Dit zijn Adriana en Milsow, uit Salvador da Bahia, Brasil, onze kompanen sinds een week, waarmee we ook samen 'de W' aanvatten...
Heel grappig om met Brazilianen, wiens meest koude nacht ever tot voor deze reis 18° was, deze trekking in wat je toch wel koudachtig gebied zou kunnen noemen, te doen...
Op ochtend twee moest ik - Jess, de georganiseerde, hen- de chaoten en slaapkoppen-, wakker maken. Toen ze na herhaaldelijke 'goeiemorgens' niet reageerden, ritste ik de tent open en zag een verwaaide Adriana op haar slaapzak zitten met haar voeten in haar handschoenen gestoken tegen de kou. Hilarisch. Milson had zelfs zo van die rubberen afwashandschoentjes mee omdat water nemen uit de rivier anders hun handen deed bevriezen...ja, met de Brazilianen hebben we heel wat afgelachen... onze ideale trekkingpartners...
Voor de rest veel berggeiten, je kent dat wel, zo van die hardcore Zwitsers en ander bergvolk in van die professionele berguitrusting...daarnaast leek ons viertal een stel verdwaalde frigoboxtoeristen... MAAR: het hoeft gezegd: ik heb me van die mongole stapstokken laten aanpraten (wandelaars met stapstokken gaven me altijd redelijk oogrollende reflexen), en door die sticks leek het toch alsof wij vieren totaaaal wisten waar we aan begonnen.
Not.
Maar dat wisten Elliot, een uiteraard knappe Australische jongen, en zijn Zuid-Afrikaanse vriendin Jay, evenmin. Jay had op het moment dat we op de bus naar het park zaten nog geen benul dat ze elke dag zeven uur zou moeten stappen. Als protest tegen het grotesk verzwijgen van deze informatie door Elliot, heeft ze hem haar rugzak in zijn pollen geduwd, en geweigerd die twee dagen te dragen. En nog liep die uren voor ons uit. Wij denken dat dat komt omdat er in Australië ook veel wind is. Of zoiets.
De dapperste trekkers die we tegengekomen zijn onderweg, zijn ongetwijfeld de twee Zweedse ukkies van zeven en negen met hun ietwat te pezige ouders. Nu ja, Helga's genenonderzoek heeft aangetoond dat Zweden abnormaal zijn wat fysiek uithoudingsvermogen betreft, dus we hebben ons door de vaststelling dat twee kleuters dezelfde route vrolijk en gezwind afhuppelden niet laten intimideren en zijn moedig blijven doorploeteren...
Herinner je dat prachtig liedje van Crowded House - four seasons in one day. Dat ging een keer of honderd door m'n hoofd tijdens onze trekking in Torres del Paine. Regen, zon, wind, sneeuw. Elk uur bracht niet alleen een ander landschap, maar ook zijn eigenste weerelement met zich mee. Maar het hoeft gezegd: de wind was altijd paraat. Miljaar dat windgedoe is hier echt niet min, dacht ik toen we de boot afstapten aan de voet van Glaciar Grey, aan de Westkant van het park, waar we aan onze 'W'-tocht zouden beginnen. Nadat ik een keer met rugzak enal gewoon omver gewaaid werd én we een nacht in de tent doorgebracht hebben in een storm met windvlagen van 90 km/u zou na enkele dagen mijn relatie met die mistralwind evolueren naar redelijk conflictueus...
Hier zie je Jess, de ochtend nadat onze tent een nachtje doorstaan heeft in windvlagen van 90km/u. Dat lees je correct. Dat heeft de parkwachter zo gemeld. Het is na die nacht, dat de tweede slapeloze nacht op rij was, dat we besloten hebben de tocht met een dag in te korten. Twee nachten doorbrengen in een tent waarvan je alle onderdelen gewoon tegen je neus geduwd krijgt door de wind, is redelijk angstaanjagend. Om in je broek te pissen. Wat geen optie is, want je probeert je tent en toebehoren net droog te houden. Wat uiteraard niet lukt want als het in Torres del Paine regent, heb je de indruk dat heel de Atlantische oceaan boven je tentje leeggekieperd wordt.
Hier maak ik een stoere indruk, niet? Laat je niet misleiden. Deze foto is genomen op dag drie, toen ik eindelijk weer recht kwam na een inzinking en de mededeling dat ik niet meer verder wou. Ik voelde me net terug zeven, toen ik mijn ma in de auto op weg naar zee vroeg 'is't nog ver?' en te horen kreeg dat het niet ver meer was, maar ik toch bij elke km een beetje misselijker werd.
Ik zat daar dus op een rots mezelf een beetje existentiële vragen te stellen, toen er eentje stopte, haar zonnebril afzette en out of the blue zei: I like your hair. Dat was nu eens exact wat ik nodig had. Daar kunnen geen tien energierepen tegenop. Ik kon terug lachen, en besloot in het voetspoor van mijn fan de weg verder te zetten. Maar eerst natuurlijk even een kiekje. Mijn haar lag namelijk goed.
Elliot en Jay, as usual, een heel eind voor ons uit...
Santiago. Na de natuur treffen we hier andere indrukken.
