Kessel-Lo - Dhaka

Lieve Bengali,
Lieve Sohrab, Malik, Sandhya, Zulfiqar, Babul

Wij Belgen weten niets van Bangladesh. Hooguit zullen enkelen jullie land juist situeren in Zuid-Azië. Jullie regio is niet meteen sexy. Pakistan, ook nu weer in het nieuws met rellen, noodtoestand, een generaal-president die het niet zo nauw neemt met democratie. Afghanistan. Wie kijkt nog op van nieuwe doden?
Ik moet eerlijk toegeven dat ik me ook nooit aangetrokken heb gevoeld tot jullie regio. Ik heb dat enorme belang van godsdienst nooit kunnen vatten; ik werd boos van de minderwaardige positie die vrouwen in jullie regio innemen; ik werd moedeloos van die blijvende miserie-verhalen die druppelgewijs hier doorsijpelden in het nieuws.
Overstroming – hongersnood – corruptie – ruzie.

En toen leerde ik eerst jou kennen Sohrab. Ik weet nog goed, het was mei 2003. Jij was één van de enige mannen op ons vrouwenseminarie. Ik trok vooral met jou op, leerde je beetje bij beetje kennen, maar ook: ik leerde Bangladesh een beetje mee kennen. Ik ging met jou naar de tandarts, daar had je erg veel schrik voor, wat ik een beetje raar vond. Ik vertelde jou een geheim om je af te leiden, waarmee je erg in je nopjes was. Ik denk dat we op dat moment echt maatjes werden.
Het was al zomer in mei toen jij hier was Malik. Jij praatte me de oren van het lijf. In heel mooi, plechtig Engels. Je haren elke morgen mooi gekamd met brillantine. Ik maakte nog een grapje dat je leek op die acteur uit Gone With the Wind. De Don Juan in jou vond dat best ok. Maar je vertelde ook heel ernstig over BSSF, je organisatie, en de moeilijkheden en uitdagingen waarmee elke organisatie wel eens kampt. Je sprak niet altijd alles uit, maar vroeg dan: do you understand, sister Jessie? Ik denk van wel.
Ik denk dat ik het beetje meer begin te begrijpen. Jullie land, jullie regio, jullie werk, jullie moed.
En als ik dan zoals nu in het nieuws hoor over de cycloon die jullie getroffen heeft, de duizenden doden, de enorme schade, dan word ik daar heel erg stil van.
Maar ik wil er niet meer moedeloos van worden. Het doet me alleen erg veel verdriet. Want wat voor de meeste Belgen onbekende Bengali zijn die ze op de nieuwsbeelden zien, worden die gezichten voor mij herkenbaar. Ik zie jullie voor me.

Op dit moment zijn jullie daar onze groep Wereldsolidariteit-inleefreizigers aan het rondleiden. Niet in het getroffen gebied, daar hebben jullie wel voor gezorgd. Ik ben er zeker van dat zij de Bengali ook in hun hart hebben gesloten.
En dat als ze terugkomen, overal kunnen gaan spreken over wat ze gezien hebben, over het werk dat jullie doen. Elke keer opnieuw. Opdat hopelijk ooit Belgen een ander zicht krijgen op Bangladesh.

Blijf sterk.
Ik denk aan jullie.

Sister Jessie

http://wsinbangladesh.blogspot.com/