Jericoacoara-Parnaíba-Barreinhas-Lençois Marahenses

Aloha!
Wij hebben het te druk met stranden, duinen, kletsen, in lagunes zwemmen, apero'en, wiezen, foto's nemen, insmeren, spangloportugees brabbelen, opbod doen aan surfwondes, over kak praten, friendsquotes oprakelen en ons laten vervoeren in strandbuggies... om de blog bij te houden... Stef en Lynn vragen nu eenmaal veel aandacht. Terecht!
Tot volgende week,
back to reality dan
J&J

De Vriendschap

"Zonder jullie ben ik minder."

Zonsondergang in Pipa

One of the great joys of travelling is the trhill of the unexpected. It's that magic vision, sound or taste that tingles your spine, slaps your face and disables your speech. It's the event, the person or the place the sheer memory of which shakes you physically by the solar plexus to rapture point. I travel, we travel, for the adventure and the scenery, for the culture and the fun - but ultimately, we all crave an experience. Time is not linear - don't let your senses fool you - and ageing is not a continuous process: we mature in steps, when we have learned something about the world around us or about ourselves. And we know exactly when that happens because we cannot go back; the change is irrevarsible.

(J. Malathronas- Brazil: life, blood, soul)

0703 enkele Brazil foto's

Bom dia!
Hier enkele kiekjes van de afgelopen week. Van Rio hebben we geen foto's. Laten we het erop houden dat op een bepaald moment we besloten hebben het beter was om zonder waardevolle dingen op stap te gaan.
In Paraty hebben we een boottochtje gedaan met onze Amerikaans-Canadese 'gang' naar onbewoonde tropische eiandjes in het regenwoud.
En nu zitten we in het Noord-Oosten van Brazilië, in een idyllisch surfdorpje met de magische naam 'Pipa'.
Wij houden van Pipa, haar baaitjes waar dolfijnen huizen, waar we beetje surfen, ons neerploffen in een hangmat met een nieuwe boekenvoorraad, waar de caipirinha verfrissend is en de scampi's met lekkere kokossaus en ananas geserveerd wordt.
Morgen komen onze aller Stef en Lynn aan om wat mee te luilekkeren en de weg via zandduinen, lagunes en golven verder te zetten naar Jericoacoara. Onze laatste twee weken gaan in...
somos feliz...
J&J

01/03 Rio de Janeiro - Paraty

Het begint me wat zwaar te vallen om berichtjes op de blog te plaatsen. Misschien is het wel een beetje door een vaag schuldgevoel (waar je eens je op een katholieke school hebt gezeten nooit meer afgeraakt-het is toch wel een beetje decadent om altijd maar vakantieberichtjes te sturen), misschien is het een beetje uit luiheid (langer reizen heeft als effect dat je to do modus op een onzichtbaar moment overschakelt in to be modus), of misschien een gebrek aan inspiratie (niet door een te weinig maar net door een overload aan inputs). Feit is, ik kom er niet echt toe om nog nieuwtjes op de blog te plaatsen. Maar het laatste dateert van al weer even geleden, in Santiago, en om iedereen gerust te stellen dat wij niet meer in Santiago zitten, maar ondertussen in Brazilië, heb ik mezelf even streng toegesproken (ook dat leer je in die katholieke scholen), en ben ik ingelogd om hier digitaal gewijs een nieuwe update neer te pennen.
Chili. We zijn erg gesteld geraakt op Chili. Niet de verliefdheid zoals ik die meteen had voor Australië en niet die onverklaarbare liefde die Jak voor India koestert, maar je weet wel, zo'n enorme appreciatie die je ook voelt voor je bakker als die je op zondag lekker geurende en warme croissants met een knipoog toestopt. Chili is even warm, lekker en vertrouwd. Wij hebben een week gezeten in het gebied van Concepcion, waar het epicentrum van de aardbeving zich bevindt. Dat doet er natuurlijk helemaal niet toe, maar het zet je wel even aan het denken. Het klimaat, de natuur, en hoe die hier helemaal in de war is, hoe het weerfenomeen 'el ñino' voor ongekende regen en seizoenswissels zorgt, er wordt hier wel vaak naar verwezen. In Buenos Aires waren er ongeziene overstromingen. In Venezuela ongekende droogte. Zouden mensen hierdoor meer gevoelig worden voor het debat van klimaatsverandering, of hebben ze hier in Zuid-Amerika nog eerst vele andere noten te kraken?

In Rio zijn we toch weer ferm met onze neus op de realiteit gedrukt. Je kan er gerust je ogen voor sluiten, maar niet al je zintuigen. Armoede ruik je ook, hoor je. We hebben al wat armoede gezien, maar het went nooit. Rio is dus dubbel. Rijk en arm. Mooi en lelijk. Stad en strand. Zon en regen. Het enige dat je er niet treft is stilte. Rio is snel, heftig, druk en vochtig. Het is een beetje als een stoomketel met een onaflaatbaar fluitend geluid. Jak werd er een beetje gek van. We zijn ondertussen verder getrokken langs de 'costa verde' en zitten nu in een klein koloniaal dorpje Paraty aan de kust in een valleitje van met jungle begroeide heuvels. Het regent hier en onze hostal lijkt tussen de wolken te staan. We trekken nu al een tijdje op met Michelle, onze Canadese travelbuddy en lijken elke dag wel een of andere grappige of bijzondere ontmoeting te hebben. Eergisteren ben ik in Rio op stap geweest met Eddy, het neefje van de president van Mozambique die nog nooit zo'n goedkope uitgaansavond had gehad want hij had maar 600 dollar opgedaan. Er was Brian, de bouwvakker uit Toronto die er niet vanover kon dat hij twee chicks uit Leuven leerde kennen, hometown van zijn geliefde Stella Artois.
Donderdag vliegen we vijf uur noordelijker, naar Natal. Dan gaan we met de bus richting onze Braziliaanse 'Patagonische' vrienden en dan naar Pipa, een surfdorpje, waar volgende week maandag chica's Stef en Lynn ons zullen vervoegen. Juij!
Veel liefs en tot eind maart,
J & J

Santiago

Santiago. Na de natuur treffen we hier andere indrukken.

Koffiebars. Kranten. Boeken. Ideeën. Politiek.
Met inspiratie van enkele van die 'grootse' Chilenen.
Salvador Allende. Pablo Neruda. Isabel Allende.


Uit de Som der Dagen (I. Allende): "Er is veel toeval in het avontuur van samenleven, maar het komt ook aan op je intenties."

Uit honderd liefdessonnetten (Neruda):
"Twee levens heeft mijn liefde je te geven.
'k bemin je dus als ik je niet bemin.
en als ik je bemin, bemin ik je."

S. Allende vanuit de belegerde Moneda op 11/09/73: "Ik richt me tot hen die achtervolgd zullen worden, om te zeggen dat ik me niet terugtrek. Ik zal de trouw van het volk met mijn leven betalen. Ik zal altijd bij jullie zijn. Ik heb vertrouwen in het land en de toekomst. Anderen zullen dit overleven. Spoedig zal de vrije mens weer over de grote wegen kunnen lopen, om een betere maatschappij op te bouwen. Leve het volk! Leve de arbeiders! Dit zijn mijn laatste woorden. Ik ben er zeker van dat mijn offer niet tevergeefs zal zijn."

Villarica

Beklimming van de vulkaan Villarica. Letterlijk en figuurlijk hoogtepunt. We hebben errond gefietst, vanuit het water er bij zonsondergang naar zitten gapen, en de 2800 steile meters omhoog geklommen met spikes en ijshouweel, om vervolgens een pamperachtig spel aan te gespen en heel het besneeuwde stuk naar beneden te glijden.

Gone with the wind

Dit zijn Adriana en Milsow, uit Salvador da Bahia, Brasil, onze kompanen sinds een week, waarmee we ook samen 'de W' aanvatten...
Heel grappig om met Brazilianen, wiens meest koude nacht ever tot voor deze reis 18° was, deze trekking in wat je toch wel koudachtig gebied zou kunnen noemen, te doen...

Op ochtend twee moest ik - Jess, de georganiseerde, hen- de chaoten en slaapkoppen-, wakker maken. Toen ze na herhaaldelijke 'goeiemorgens' niet reageerden, ritste ik de tent open en zag een verwaaide Adriana op haar slaapzak zitten met haar voeten in haar handschoenen gestoken tegen de kou. Hilarisch. Milson had zelfs zo van die rubberen afwashandschoentjes mee omdat water nemen uit de rivier anders hun handen deed bevriezen...ja, met de Brazilianen hebben we heel wat afgelachen... onze ideale trekkingpartners...
Voor de rest veel berggeiten, je kent dat wel, zo van die hardcore Zwitsers en ander bergvolk in van die professionele berguitrusting...daarnaast leek ons viertal een stel verdwaalde frigoboxtoeristen... MAAR: het hoeft gezegd: ik heb me van die mongole stapstokken laten aanpraten (wandelaars met stapstokken gaven me altijd redelijk oogrollende reflexen), en door die sticks leek het toch alsof wij vieren totaaaal wisten waar we aan begonnen.
Not.
Maar dat wisten Elliot, een uiteraard knappe Australische jongen, en zijn Zuid-Afrikaanse vriendin Jay, evenmin. Jay had op het moment dat we op de bus naar het park zaten nog geen benul dat ze elke dag zeven uur zou moeten stappen. Als protest tegen het grotesk verzwijgen van deze informatie door Elliot, heeft ze hem haar rugzak in zijn pollen geduwd, en geweigerd die twee dagen te dragen. En nog liep die uren voor ons uit. Wij denken dat dat komt omdat er in Australië ook veel wind is. Of zoiets.
De dapperste trekkers die we tegengekomen zijn onderweg, zijn ongetwijfeld de twee Zweedse ukkies van zeven en negen met hun ietwat te pezige ouders. Nu ja, Helga's genenonderzoek heeft aangetoond dat Zweden abnormaal zijn wat fysiek uithoudingsvermogen betreft, dus we hebben ons door de vaststelling dat twee kleuters dezelfde route vrolijk en gezwind afhuppelden niet laten intimideren en zijn moedig blijven doorploeteren...

Herinner je dat prachtig liedje van Crowded House - four seasons in one day. Dat ging een keer of honderd door m'n hoofd tijdens onze trekking in Torres del Paine. Regen, zon, wind, sneeuw. Elk uur bracht niet alleen een ander landschap, maar ook zijn eigenste weerelement met zich mee. Maar het hoeft gezegd: de wind was altijd paraat. Miljaar dat windgedoe is hier echt niet min, dacht ik toen we de boot afstapten aan de voet van Glaciar Grey, aan de Westkant van het park, waar we aan onze 'W'-tocht zouden beginnen. Nadat ik een keer met rugzak enal gewoon omver gewaaid werd én we een nacht in de tent doorgebracht hebben in een storm met windvlagen van 90 km/u zou na enkele dagen mijn relatie met die mistralwind evolueren naar redelijk conflictueus...

Hier zie je Jess, de ochtend nadat onze tent een nachtje doorstaan heeft in windvlagen van 90km/u. Dat lees je correct. Dat heeft de parkwachter zo gemeld. Het is na die nacht, dat de tweede slapeloze nacht op rij was, dat we besloten hebben de tocht met een dag in te korten. Twee nachten doorbrengen in een tent waarvan je alle onderdelen gewoon tegen je neus geduwd krijgt door de wind, is redelijk angstaanjagend. Om in je broek te pissen. Wat geen optie is, want je probeert je tent en toebehoren net droog te houden. Wat uiteraard niet lukt want als het in Torres del Paine regent, heb je de indruk dat heel de Atlantische oceaan boven je tentje leeggekieperd wordt.

Hier maak ik een stoere indruk, niet? Laat je niet misleiden. Deze foto is genomen op dag drie, toen ik eindelijk weer recht kwam na een inzinking en de mededeling dat ik niet meer verder wou. Ik voelde me net terug zeven, toen ik mijn ma in de auto op weg naar zee vroeg 'is't nog ver?' en te horen kreeg dat het niet ver meer was, maar ik toch bij elke km een beetje misselijker werd.

Ik zat daar dus op een rots mezelf een beetje existentiële vragen te stellen, toen er eentje stopte, haar zonnebril afzette en out of the blue zei: I like your hair. Dat was nu eens exact wat ik nodig had. Daar kunnen geen tien energierepen tegenop. Ik kon terug lachen, en besloot in het voetspoor van mijn fan de weg verder te zetten. Maar eerst natuurlijk even een kiekje. Mijn haar lag namelijk goed.


Elliot en Jay, as usual, een heel eind voor ons uit...

Foto's Argentina

Bij het onderdeeltje 'pics' op de blog is er een nieuw mapje aangemaakt 'Argentina' met nog wat nieuwe foto's.

Happy Trails

'Happy trails for you girls!' was de laatste groet van onze Amerikaanse vriendinnen toen zij met tent en toebehoren nog voor enkele nachten bleven kamperen in El Chalten maar wij de terugtocht moesten aanvangen... Chili wachtte en we hadden nog het een en ander in ons ondertussen zeer geliefde Argentinië af te werken...
El Chalten werd alweer een hoogtepunt. Trekkings in het Andesgebergte, dat doe je niet elke dag. We zijn naar het basiskamp van de Fritz Roy gestapt, en hebben de Cerro Torre grotendeels bedwongen. Onderweg waren condors, arenden, papegaaien, rode woodpeckers en tal van andere vogels onze weggezellen en hadden we voortdurend uitzicht op de Andes'cordillera'...echt geschift mooi.
Ook de weg naar El Chalten bleek een groot onwerkelijk landschap...maanlandschap, onherbergzaam en luchten waar je boeken in kan lezen...met af en toe een guanaco, een struisvogel of mustangs along the way...
Het dorpje El Chalten is piepklein en jong. Er zitten vooral outdoormensen, en voor de rest staan er wat caravans waar Argentijnse hippies wonen. Het leukste plekje van het dorpje is ongetwijfeld de micro-cervezeria... het pubje waar ze homemade blond en donker bier brouwen en waar we een zeer leuke avond doorbrachten in het gezelschap van Canadezen, die op zich ook weer Schotten, Letten en oude Hollanders bleken te zijn...
Onze laatste avond in Argentinië sloten we af in stijl. Een goeie fles vino tinto...en fijn gezelschap.
Vandaag zijn we doorgestoken naar Chili, Puerto Natales, uitvalsbasis voor het natuurpark Torres Del Paine. Door ons al op voorhand 'Torres del pain' gedoopt want wij gaan het toch maar wagen en de trekking van 5 dagen, of de genaamde 'W' stappen. Rustin, een zalig grappige Amerikaan die hier al zeven jaar gidst en een hostal runt, heeft ons vanmiddag ingewijd in de geheimen, de pijnen en de deugden van een vijfdaagse trekking te ondernemen. Morgen gaan we dus voornamelijk noten en pasta inslaan, op zoek gaan naar een tent en toebehoren en aan de mentale voorbereiding beginnen ;-) Jullie zullen ons dus even blog of mailgewijs niet horen. Maar geen zorgen, wij zullen gewoon aan het sakkeren zijn waarom we in godsnaam onszelf dit aangepraat hebben, maar allicht minstens evenveel van de ene natuurpracht in het andere natuurwonder belanden...de verhalen en foto's die we al gezien hebben, doen ons in elk geval er zin in hebben...
Abrazo fuerte,
van de stapkonijnen J en J

Perito wow wow!

In de living in El Calafate

Ka-daatsch. 'Wá doet gij?', hoor ik haar weergalmen uit de douche. Ik wrijf even op mijn voorhoofd waar zonet een houten bar op viel en antwoord als in een automatisme: 'nietsken'. Bij het gordijnen openschuiven van onze kamer in El Calafate iets te weinig zachthandig geweest en blijkbaar is die klote gordijnkast in heel zijn glorie naar beneden gedonderd. Op mijn kop. Jak komt in haar bloten flikker afgedabberd om polshoogte te nemen. Voorbij ons gordijnloos venster loopt een bejaard koppel. Ik zwaai even, Jak trekt een grimas. Voila, in Calafate kennen ze ons ook weeral.
Dit hostal heeft iets...aparts. Hier zitten vooral Hollanders en Amerikaanse lesbiennes zo blijkt. Ik weet niet of er een verband is tussen beiden, maar ik volgde volgend antropoligisch gebeuren deze namiddag met de nodige belangstelling. Eerst was er één koppel. Dan een tweede. Dan drie begot. Allemaal Amerikaans, boven de 40 en -hoe zal ik het stellen- nogal lesbisch. Getuige de houthakkershemden, de teva's met sokken in (zo van die grijze natuurlijk), de bril met zwaar zwart montuur en de katoenen (gebatikte) sjaal. Er kwam gelukkig net geen patchouli aan te pas. En de regenboogvlag werd niet gehesen. Maar er werd wel een bierflesje met een aansteker geopend. Ik moest glimlachen om zoveel universaliteit in stereotiepen. Ik bleef toch nog maar wat in de living hangen, het werd interessant. Landkaarten, gidsen, kompas tot zelfs een zakmes. Alle troeven werden op de tafel gelegd. Wie zijn we, wat willen we, en vooral: waar willen we naartoe, leek als een hangend vraagteken boven de (potten)tafel te hangen, die ondertussen aangevuld was door een tuinbroek dragende vrouw van pakweg 35 met een Argentijns voetbalshirtje aan. I mean... Ik hoopte ondertussen dat ik een camera had. Dat op z'n minst Sieg, Sven, Kurt en Dimi dit schouwspel mee van commentaar zouden kunnen voorzien. Maar ik was alleen en de enige die een zinnig antwoord wist op de vraag van de opperpot rond een trekking die ze wouden ondernemen. Als een heldin werd ik in hun midden opgenomen. Stoer sommeerde ik welk nummer van bus ze moesten nemen, hoe laat en waar en tekende ik op de landkaart de tocht die ze konden stappen. Het kompas liet ik wijs achterwege om mijn gefakte woudlopersimago niet te ontmaskeren.
Hier zit een markt, dan toch jobpotentie in! Reisplannerke spelen voor lesbische vrouwen met teveel geld die smelten van een Belgisch accent. Alleen zien dat die 'extralegale' voordelen omgezet kunnen geraken in harde valuta. Want wollen sokken in teva's... een mens zou dan toch liever een potje ouwehoeren met Hollanders in een hostal aan het uiteinde van de wereld.
Morgen vroeg op, we gaan naar de gletsjer perito moreno.

Bariloche in beeld 3101

Bariloche

Vandaag is het thuisfront jarig. La mama Vera en broer Johan Broekx. Wij sturen transatlantische verjaardagsgroeten uit, voor we zo meteen een binnenvlucht nemen naar El Calafate, net boven Ushuaia, van waaruit we gletsjers en ... bergen gaan bewonderen.

Bariloche was zonder meer geweldig. Niet in het minst door ons hostalleke hier. The greenhouse wordt uitgebaat door drie (knappe) broers die ons drie dagen lang in de watten gelegd hebben. Koffietje 's ochtends brengen, vers bruin brood bakken, een asado'ke organiseren, ons strakjes naar de luchthaven voeren...ja, we voelden ons hier thuis in ons piepkleine rode kamertje met uitzicht op het Nahuel Huapimeer. Een prachtig (gigantisch groot) meer dat aan de voet van verschillende cerro's (cols) en het natuurpark Llao Llao ligt. We stappen hier wat af. Eén van de circuiten hebben we met de mountainbike gedaan. Voor de verandering heeft mijn ketting er maar vier keer afgelegen en heb ik maar drie keer om een zuurstofmasker gemekkerd. Ooit ga ik het dus kunnen, dat mountainbiken. Jak had de picnic mee, dus ik moest wel doorfietsen ;-) Met ons fietsen een Ierse en een Schotse die de kater van hun leven te verwerken hadden maar die er toch losjes op doorfietsten. Ieren en Schotten zijn werkelijk een ras apart. Goed mee gelachen. Toen we gisterenavond bij de asado (bbq) een stuk vlees niet echt konden duiden, bleek dat de uier te zijn. Dat inspireerde een Oostenrijkse tot de uitspraak 'that we are eating the breast of the cow', en de toon van de avond was gezet...lachen...
Zo meteen enkele foto's.
Tot later, J&J

Op naar Villa Angustura 26/01

"Hoor jij dat niet?" "Wat dan?", vraagt ze. bee-ep, bee-ep, bee-ep. Zij, naar haar oor even omhoog te draaien: "ik concentreer me daar niet op, dus hoor ik dat niet." Nu ja, ik concentreer me daar ook niet op, maar met een interval van 3 seconden zorgt dat onnozel gepiep van het airco-apparaatje boven ons wel voor geknetter in mijn kop. En na een halfuur sta ik op het punt om een kortsluiting te krijgen. Maar het is niet ik, maar de bus die een kortsluiting krijgt. De linkerrem is gesmolten van de hitte en na wat verder te hobbelen op de ongeasfalteerde weg kwam de bus puffend tot stilstand. Perdon? Ja, ik had het juist begrepen, rem gesmolten. We zitten op een onverharde weg tussen twee valleien in, en dus is er geen gsm-signaal. De enige manier om de busmaatschappij te verwittigen is om te wachten tot er een andere bus passeert die dan de boodschap door kan geven. Waarom deze boodschap niet even goed aan de voorbijrijdende auto's kan gegeven worden, is ons een raadsel. Ondertussen schieten enkele Argentijnen die later op de dag ergens een vlucht moeten halen, in een Franse colère. De rest zakt achteruit en haalt de maté boven. Wij vinden dat de buschauffeur weinig ondernemend is, maar we zijn in vakantie, hebben geen haast, en besluiten ons neer te leggen bij de Argentijnse manier van aanpakken. Even toch. Ik kan het niet helpen, maar ik kan dus echt niet gewoon blijven zitten terwijl ik langs ons geregeld auto's zie passeren. Een Argentijn en een Amerikaan zijn ondertussen uitgestapt. Peking Express indachtig kan ik het niet nalaten even te polsen of autostop een optie is. Claro, zegt de Argentijn, buena idea. Dus heffen we met ons drieën de duimen op. De buschauffeur blijft lustig beweren dat er binnen 20minuten zeker een nieuwe bus zal zijn, maar niemand hecht geloof aan zijn betoog. Uiteindelijk worden Jak en ik meegenomen door een Chileens koppel op doorreis in een stokoude 2pk die met ons rugzakken erbij aanvankelijk amper lijkt te kunnen vertrekken. Maar wijllie weg en heel de verdere rit naar Villa Angustura geen spoor van een nieuwe bus te bespeuren... 'De bus, altijd een beetje reizen', ook in Argentinië...bee-ep, bee-ep, bee-ep!

Mapucheland 24-25/01

We maken kennis met Monica,die in onze hostal werkt. Als we haar een glas wijn aanbieden, kijkt ze eerst even naar het etiket. 'Muy rico' (best wel lekker) knik ik haar bemoedigend toe, maar daar is het haar niet om te doen. Zij wil weten of de wijn van haar provincie is. We zitten in Neuquen, één van de twee Argentijnse provincies waar het merendeel van de Mapuche (indianen) wonen (Rio Negra helemaal in het Zuiden is de tweede). Neuquen is in navolging van het naburig gelegen Mendoza, wijn beginnen cultiveren. Maar bij het toekennen van de grond voor wijngaarden is er heel wat smeergeld betaald en zijn Mapuche van hun 'tierra' verdreven. Een aantal gronden zijn na fel protest terug in handen van hun oorspronkelijke bewoners, maar bodega 'fin del mundo' houdt het been stijf. Onze wijn blijkt uit Mendoza afkomstig te zijn en is 'ok' en voor aanvankelijk wat terughoudend te reageren maakt ze de rest van onze fles toch goed soldaat. De Mapuche leven in Chili en Argentinië. Momenteel is er een debat aan de gang om hen allemaal samen te brengen in één staat. In Chili. De bedenkers van dit idee halen hun mosterd in historische bewijsvoering dat de Mapuche als Chileens categoriseert. Maar dat is bullshit, vervolgt Monica, want 'nationaliteit' is een begrip dat pas ingang heeft gevonden na de kolonisering. In Argentinië is er niet veel kans dat dit idee het gaat halen, licht Monica toe, want wij staan een pak verder in de erkenning van Mapuche rechten dan Chili, al blijft het een continue strijd van mensen die sociaal bewogen mensen die de Mapuche genegen zijn (en daar hoort Monica duidelijk bij).
Dat Argentinië wat mensenrechten betreft beter af is dan Chili is te danken aan de 'madres de la plaza de mayo'. Je weet wel, dat zijn de moeders die vanaf jaren '70 elke dag als protest tegen de dictatuur en de verdwijningen van hun zonen, wereld wakker schudden over wat er in Argentinië gebeurde en een belangrijke rol gespeeld hebben in het voor justitie brengen van schuldigen. Hun moed en acties vormden het fundament waarop later tal van organisaties voortgebouwd hebben rond mensenrechten en burgerinspraak.
Dat de mensen hier een reflex hebben om zichzelf te organiseren, konden we ook vaststellen toen Argentinië in 2001 door een toen ongeziene monetaire crisis getroffen werd. In wijken onstonden ondermeer spaar- en voedselcoöperatieven en arbeiders namen hun op de fles gegane fabrieken zelf over (de fabricas recuperadas produceren nu nog in eigen beheer...). Er bestaat daar een interessante reportage over ;-) ... een beetje gedateerd ondertussen, maar als ik Monica gedreven bezig hoor, ben ik toch een beetje blij dat ik toen die reportage over Argentinië als eerste grote wapenfeit op het werk samen met compaan Natasha voor elkaar heb gekregen...

's Anderendaags wagen we ons aan onze eerste 'top', el cerro Colorado, 1774meter. Met 35 graden is het aanvankelijk wat op de adem trappen bij de beklimming maar we vinden ons ritme, volgen het juiste pad en bereiken de top die uitzicht geeft de hagelwitte vulkaan Lanin, wat besneeuwde Andestoppen en het meer Lacar. De zon brandt. Wij ook, van contentement. Morgen naar Villa Angustura.

Bijhorende kiekjes - San Martin

Het favoriete foto-object van Jak: dikke Argentijnse madammen (zie je...altijd weer die frisdrank...)

Argentinie: hittegolf of niet: mijn thuis is waar mijn mate staat...

'Als ik groot ben, word ik een dikke Mapuche vrouw!'

Jak, prospectie voor de duik in haar eerste Argentijns meer

Jess,mentale voorbereiding voor het wedstrijdje downhill plassen...