Terwijl onze politiekers bezig zijn met boswegels en corridors, zijn er gelukkig nog stemmen uit het Zuiden die bezig zijn "met de mensen".
En dan worden die landen 'ontwikkelingslanden' genoemd.
Lang leve de ontwikkeling.
Open brief van president Evo Morales over de nieuwe Europese terugkeerrichtlijn
“Tot aan het einde van de Tweede Wereldoorlog is Europa steeds een emigratiecontinent geweest. Tientallen miljoenen Europeanen trokken naar Amerika om te ontsnappen aan hongersnoden, financiële crisissen, oorlogen, totalitaire regimes en de vervolging van etnische minderheden.
Vandaag de dag volg ik met bezorgdheid het goedkeuringsproces van de zogenoemde terugkeerrichtlijn. De tekst, die op 5 juni door de ministers van binnenlandse zaken van de 27 EU-lidstaten bekrachtigd werd, dient op 18 juni ter stemming voorgelegd te worden aan het Europese Parlement. Ik betreur dat de aanhoudings- en uitwijzingsvoorwaarden voor migranten zonder papieren op drastische wijze verhard worden, zonder ook maar in het minst rekening te houden met de verblijfsduur in de EU, de arbeidssituatie, de familiebanden of de bereidheid en inspanning tot integratie.
De Europeanen arriveerden destijds in grote getale in de landen van Latijns- en Noord Amerika, zonder visum of restricties opgelegd door de lokale autoriteiten. Ze waren altijd welkom, en zijn dit nog altijd, in onze landen van het Amerikaanse continent dat hierdoor de Europese economische miserie en politieke crisissen opving. Men kwam naar ons continent om haar rijkdommen te exploiteren en deze door te sluizen naar Europa, met een hoge kost voor de inheemse bevolking van Amerika als gevolg. Neem het voorbeeld van onze Cerro Rico (Rijke Berg) te Potosi met zijn fabuleuse zilvermijnen waarvan de rijkdom de geldvoorraad op het Europese continent omvang gaf van de 16de tot 19de eeuw. De immigrant als individu met zijn bezittingen en rechten werd steeds gerespecteerd.
De Europese Unie is vandaag de belangrijkste bestemming voor immigranten van de hele wereld omwille van haar positief imago als oord van voorspoed en openbare vrijheid. De grote meerderheid van de immigranten komen naar de EU om bij te dragen tot die voorspoed en niet om ervan te profiteren. Ze nemen arbeidsplaatsen in bij openbare werken, in de bouw en in de dienstverlening aan personen en hospitalen, jobs die de Europeanen niet kunnen of willen uitvoeren. Ze dragen bij tot de demografische dynamiek op het Europese continent, tot het instand houden van de verhouding tussen actieven en niet actieven waardoor de genereuze sociale zekerheidssystemen mogelijk blijven, en vitalizeren de interne markt en de sociale cohesie. De immigranten bieden een oplossing voor de demografische en financiële problemen binnen de EU.
Voor ons vertegenwoordigen onze migranten de ontwikkelingshulp die de Europeanen ons niet geven, aangezien maar weinig landen voldoen aan de minimum doelstelling voor ontwikkelingshulp van 0,7% van hun BBP. Latijns-Amerika ontving in 2006 68.000 miljoen dollar via overschrijvingen van migranten, wat meer is dan het totaal aan buitenlandse investeringen in onze landen. Op wereldschaal bereiken de transfers van migranten 300.000 miljoen dollar, een bedrag dat de 104.000 miljoen dollar aan ontwikkelingshulp overtreft. Mijn land, Bolivia, ontvangt meer dan 10% van zijn BBP in de vorm van deze transfers (1.100 miljoen dollar), qua omvang equivalent aan een derde van onze jaarlijkse aardgasexport.
De migratiestromen zijn voordelig voor de Europeanen en slechts in mindere mate voor ons uit de Derde Wereld gezien wij miljoenen van onze gekwalificeerde arbeidskrachten verliezen; personen waarin onze overheden, ondanks hun armoede, op één of andere manier menselijk en financieel kapitaal geïnvesteerd hebben. Spijtig genoeg, wordt deze realiteit in zeer hoge mate bemoeilijkt door het project van de “terugkeerrichtlijn”. Indien we onderkennen dat elke Staat of groep van Staten zijn migratiebeleid in alle souvereniteit kan bepalen, kunnen we niet aanvaarden dat fundamentele rechten van personen zouden geweigerd worden aan onze landgenoten en broeders uit Latijns-Amerika. De “terugkeerrichtlijn” voorziet in de mogelijkheid om migranten zonder papieren op te sluiten gedurende 18 maanden vóór hun uitwijzing, of “verwijdering” zoals het door de richtlijn genoemd wordt. 18 maanden! Zonder proces of rechtspraak! Het huidige tekstvoorstel van de richtlijn schendt duidelijk artikels 2, 3, 5, 6, 7, 8 en 9 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens uit 1948. In bijzonder het artikel 13 schrijft voor:
“1. Een ieder heeft het recht zich vrijelijk te verplaatsen en te vertoeven binnen de grenzen van elke Staat. 2. Een ieder heeft het recht welk land ook, met inbegrip van het zijne, te verlaten en naar zijn land terug te keren”.
En erger nog, de richtlijn opent de deur voor het opsluiten van moeders met kinderen en minderjarigen, zonder rekening te houden met hun familie- en schoolsituatie, in gesloten centra waar depressie’s, hongerstakingen en zelfmoorden voorkomen. Hoe kunnen we zonder de minste reactie accepteren dat landgenoten en Latijns-Amerikaanse broeders zonder documenten zouden worden samengepakt in deze centra, terwijl de overgrote meerderheid van hen al jarenlang aan het werk is en zich heeft geïntegreerd? Aan welke kant staat vandaag de plicht tot humanitair interventie? Waar is de vrijheid van beweging, de bescherming tegen willekeurige opsluiting?
Tegelijk probeert de Europese Unie de Gemeenschap van Andesnaties (bestaande uit Bolivia, Colombia, Ecuador en Peru) te overtuigen een Associatie-akkoord te ondertekenen dat in zijn derde pijler een Vrijhandelsakkoord bevat van dezelfde aard en inhoud als diegene die de Verenigde Staten opleggen. We staan onder immense druk van de Europese Commissie om uiterst liberalizerende voorwaarden voor handel, financiële diensten, intelectuele eigendom en onze openbare diensten te aanvaarden. Bovendien worden we uit naam van de juridische bescherming onder druk gezet vanwege de nationalisatie van de water-, gas- en telecommunicatiesector, gerealizeerd op de Dag van de Arbeid. Ik stel bij deze de vraag ‘Waar is de juridische zekerheid voor onze vrouwen, adolescenten, kinderen en arbeiders die betere oorden opzochten in Europa?’
Het promoten van vrije circulatie van goederen en kapitaal terwijl aan de andere kant onze broeders, die enkel probeerden zich vrij te verplaatsen, zonder proces worden opgesloten: dat is het ontkennen van de fundamenten van vrijheid en van de democratische rechten.
Onder deze voorwaarden, wanneer de ‘terugkeerrichtlijn’ wordt goedgekeurd, zouden we omwille van ethische redenen onmogelijk de onderhandelingen met de Europese Unie kunnen voortzetten en kennen we ons het recht toe om Europese staatsburgers dezelfde visumverplichtingen op te leggen als de EU sinds april 2007 oplegt aan Boliviaanse burgers, volgens het principe van de diplomatische wederkerigheid. We hebben dit recht tot op heden niet uitgeoefend, omdat we rekenen op gunstige signalen vanuit de EU.
De wereld, haar continenten, haar oceanen en haar polen kennen belangrijke globale moeilijkheden: de opwarming van de aarde, de vervuiling, de trage maar zekere uitputting van energetische rijkdommen en biodiversiteit. Tegelijk nemen honger en armoede toe in alle landen en verzwakken zo onze samenlevingen. Om de migranten, zij het met of zonder papieren, hiervan tot zondebok te maken biedt geen enkele oplossing en weerspiegelt geen enkele realiteit. De problematiek van sociale cohesie waar Europa mee te kampen heeft is niet de schuld van de migranten maar is wel het resultaat van een ontwikkelingsmodel, opgelegd door het Noorden, dat de planeet verwoest en de samenleving ontwricht.
Uit naam van het Boliviaanse volk en van al mijn broeders van het continent en uit andere regio’s van de wereld zoals de Maghreb, Azië en de Afrikaanse landen, doe ik een oproep aan het geweten van de Europese leiders en afgevaardigden, van de volkeren, burgers en activisten van Europa om de tekst van de terugkeerrichtlijn niet goed te keuren. Zoals de tekst nu voorligt, is het een tekst van de schaamte.Ik roep de Europese Unie ook op om in de komende maanden een migratiepolitiek uit te stippelen die de mensenrechten respecteert, die het voor beide continenten voordelige dynamisme in stand houdt, die voor eens en voor altijd de grote historische, economische en ecologische schuld die de Europese landen hebben ten opzichte van de Derde Wereld herstelt en die eindelijk de nog steeds doorgaande aderlating van Latijns Amerika stopt. U kan met Uw ‘integratiepolitiek’ niet dezelfde fouten begaan als met Uw zogenaamde ‘civilisatiemissie’ uit de tijd van de kolonies.Ik wens U allen, overheden, europarlementsleden en kameraden, broederlijke groeten uit Bolivia. En vooral ook onze solidariteit aan alle ‘illegalen’.
Evo Morales AymaPresident van Bolivia”
dinsdag 17 juni 2008
zaterdag 14 juni 2008
Alanis
Interview met Alanis Morrissete in DM Magazine doet me alleen maar bevestigen dat m’n muzieksmaak niet te versmaden is :-)
What a woman! Zaaaalig.
“Ik geloof niet in het vastgeroeste beeld van een huwelijk, waar je in een gouden kooi left en door je wederhelft verstikt wordt. Ik ken veel mensen – mannen én vrouwen- die zich een ring om de vinger laten schuiven uit angst anders alleen achter te blijven.”
“Ik besef dat mijn leven één grote tragikomedie is. Ik maak steeds weer dezelfde fouten, loop keer op keer met open ogen tegen een muur aan zonder daar lessen uit te trekken. Ik ben heel lang een liefdesverslaafde geweest, iemand die zo erg op de genegenheid van anderen was aangewezen dat ik er desnoods mezelf voor verloochende. Dat patroon tekent zich af in alle relaties die ik inmiddels achter de rug heb. Het werd wat irritant op den duur.”
“Ik ben veel sterker nu. Vroeger wilde ik koste wat het kost geliefd zijn, zeker door mensen waar ik heel close mee was. Er was constant de behoefte om bevestigd te worden. Goedgekeurd ook. Ik maak me sterk dat ik die fase inmiddels voorbij ben.”
“Straitjacket is een heel hard, expliciet nummer over hoe iemand die verondersteld wordt me te kennen systematisch tot conclusies komt warin hij de bal volkomen misslaat.”
-Flavors of entaglement-
What a woman! Zaaaalig.
“Ik geloof niet in het vastgeroeste beeld van een huwelijk, waar je in een gouden kooi left en door je wederhelft verstikt wordt. Ik ken veel mensen – mannen én vrouwen- die zich een ring om de vinger laten schuiven uit angst anders alleen achter te blijven.”
“Ik besef dat mijn leven één grote tragikomedie is. Ik maak steeds weer dezelfde fouten, loop keer op keer met open ogen tegen een muur aan zonder daar lessen uit te trekken. Ik ben heel lang een liefdesverslaafde geweest, iemand die zo erg op de genegenheid van anderen was aangewezen dat ik er desnoods mezelf voor verloochende. Dat patroon tekent zich af in alle relaties die ik inmiddels achter de rug heb. Het werd wat irritant op den duur.”
“Ik ben veel sterker nu. Vroeger wilde ik koste wat het kost geliefd zijn, zeker door mensen waar ik heel close mee was. Er was constant de behoefte om bevestigd te worden. Goedgekeurd ook. Ik maak me sterk dat ik die fase inmiddels voorbij ben.”
“Straitjacket is een heel hard, expliciet nummer over hoe iemand die verondersteld wordt me te kennen systematisch tot conclusies komt warin hij de bal volkomen misslaat.”
-Flavors of entaglement-
zaterdagochtendmijmering
Uit de boekskes:
"Is het een hype? A self fulfilling prophecy? Of is het echt zo dat we in deze tijd meer zouden moeten leren om los te laten? Ik neig naar dat laatste. De overvloed, het teveel, vraagt om loslaten. Niet alleen van spullen, maar ook van mensen, en vooral, van wensen en verwachtingen, en het constante ‘moeten’ dat voortkomt uit dat teveel.Aan de andere kant is er, paradoxaal genoeg, het voortdurende tekort waarmee ik mezelf schijn op te zadelen. All I want is everything. Hoe laat je een tekort los? Of een verlangen naar iets dat je niet (meer) hebt? Ik lees daar vanmorgen een nuchter antwoord op: loslaten van een gemis betekent vooral het verzet opgeven tegen de situatie zoals die is. Zolang je wílt loslaten, zoals Karin in haar column schrijft, kun je het wel vergeten. Hoe sterker je je erop focust, hoe erger het gevoel wordt dat je eigenlijk kwijt wilt raken.
Loslaten is dus, hoe mooi het woord ook klinkt, eigenlijk niet meer dan de realiteit onder ogen zien. Ermee leren leven dus dat het leven niet altijd loopt zoals je eigenlijk zou willen. Of sterker nog, zoals je eigenlijk vindt dat het zou moéten zijn. Als je - met vallen en opstaan - leert omgaan met teveel en leert leven met tekort, als je er vrede mee hebt dat het is zoals het is, dan heb je misschien pas losgelaten."
Column Karin Bosveld:
“Ik wil het wel, maar het lukt me niet. Ik wil mijn onbetrouwbare ex wel vergeten, maar ik kan het niet. Ik wil mijn woede wel loslaten, maar ik slaag er niet in!”
Logisch. Hoe harder je het wilt, hoe minder je erin zult slagen. Wat zit er namelijk onder die wens om los te laten? De wens om de pijn die wordt veroorzaakt door datgene wat je zou willen loslaten, niet meer te voelen. Het moet weg zijn, over! Hoe eerder hoe beter!
En dat gaat nou juist niet. Pijnlijke zaken en kwellingen elimineer je nooit door ze weg te willen stoppen. Echt niet. Door je geest de opdracht te geven er ‘niet meer aan te denken’, zet je ‘m juist alleen maar aan om er mee bezig te zijn! En dan ga je jezelf vervolgens bestraffen omdat je er tóch aan denkt, dat je toch weer boos wordt, je toch weer ellendig voelt...
Wat werkt dan wel? Het is misschien niet leuk om te horen, maar de enige remedie is: helemaal, voluit aanvaarden wat er is. Die woede, die teleurstelling, dat gevoel vast te zitten, de twijfel, de wanhoop - voel ze. Ga er eens goed voor zitten en laat het helemaal toe. Observeer wat er gebeurt in je lichaam. Observeer ook je gedachten. Laat het maar gebeuren. Wat heb je daar aan?
Op de eerste plaats laat je op die manier ongemerkt wel degelijk iets los, namelijk de angst voor dat wat je niet wilt voelen. Alleen door het toe te laten, kun je ervaren dat het niet het einde van de wereld is. Dat je het kunt verdragen. Dat het niet blijft, ook. Emoties, gedachten - ze komen en gaan als voorbijdrijvende wolken.
De volgende stap is dat je gaat beseffen dat jij en die emoties en gedachten niet één zijn. Jij hebt gedachten, maar bent ze niet. Zo kun je ze leren relativeren.
Maar hoop niet dat je ze uit kunt schakelen. Gedachten zullen er altijd zijn. Met je wil kun je ze niet opleggen weg te blijven. Dus geef mee. Laat ze maar. Ze gaan vanzelf weer weg.
Als je leert de realiteit te accepteren, en je verzet tegen wat is opgeeft, zou het maar zo kunnen dat je een keer beseft dat je hebt losgelaten."
“Allrighti!… wijze woorden”, denk ik bij mezelf. En laat ze nog eens door m’n hoofd waaien terwijl ik het artikel aan de kant leg. Aan m’n koffie nip, terwijl m’n ochtendhoofd ontwaakt. En plots in een stroomversnelling raakt. Zaterdag vraagt om grote plannen... Realiteit accepteren is één ding. Ze zelf maken een ander.
'Don’t try to carpet the world, wear slippers', zei Alanis Morrissete me voor. Now we’re talking baby! Het zit em in flippers, die peace of mind. Fuck off - Alanis style en Nelli Furtado - for the birdsong en Força: Portugal Europees kampioen en opgaan in het groepsgevoel. Zaterdagochtendmijmeringen zijn altijd de mooiste.
"Is het een hype? A self fulfilling prophecy? Of is het echt zo dat we in deze tijd meer zouden moeten leren om los te laten? Ik neig naar dat laatste. De overvloed, het teveel, vraagt om loslaten. Niet alleen van spullen, maar ook van mensen, en vooral, van wensen en verwachtingen, en het constante ‘moeten’ dat voortkomt uit dat teveel.Aan de andere kant is er, paradoxaal genoeg, het voortdurende tekort waarmee ik mezelf schijn op te zadelen. All I want is everything. Hoe laat je een tekort los? Of een verlangen naar iets dat je niet (meer) hebt? Ik lees daar vanmorgen een nuchter antwoord op: loslaten van een gemis betekent vooral het verzet opgeven tegen de situatie zoals die is. Zolang je wílt loslaten, zoals Karin in haar column schrijft, kun je het wel vergeten. Hoe sterker je je erop focust, hoe erger het gevoel wordt dat je eigenlijk kwijt wilt raken.
Loslaten is dus, hoe mooi het woord ook klinkt, eigenlijk niet meer dan de realiteit onder ogen zien. Ermee leren leven dus dat het leven niet altijd loopt zoals je eigenlijk zou willen. Of sterker nog, zoals je eigenlijk vindt dat het zou moéten zijn. Als je - met vallen en opstaan - leert omgaan met teveel en leert leven met tekort, als je er vrede mee hebt dat het is zoals het is, dan heb je misschien pas losgelaten."
Column Karin Bosveld:
“Ik wil het wel, maar het lukt me niet. Ik wil mijn onbetrouwbare ex wel vergeten, maar ik kan het niet. Ik wil mijn woede wel loslaten, maar ik slaag er niet in!”
Logisch. Hoe harder je het wilt, hoe minder je erin zult slagen. Wat zit er namelijk onder die wens om los te laten? De wens om de pijn die wordt veroorzaakt door datgene wat je zou willen loslaten, niet meer te voelen. Het moet weg zijn, over! Hoe eerder hoe beter!
En dat gaat nou juist niet. Pijnlijke zaken en kwellingen elimineer je nooit door ze weg te willen stoppen. Echt niet. Door je geest de opdracht te geven er ‘niet meer aan te denken’, zet je ‘m juist alleen maar aan om er mee bezig te zijn! En dan ga je jezelf vervolgens bestraffen omdat je er tóch aan denkt, dat je toch weer boos wordt, je toch weer ellendig voelt...
Wat werkt dan wel? Het is misschien niet leuk om te horen, maar de enige remedie is: helemaal, voluit aanvaarden wat er is. Die woede, die teleurstelling, dat gevoel vast te zitten, de twijfel, de wanhoop - voel ze. Ga er eens goed voor zitten en laat het helemaal toe. Observeer wat er gebeurt in je lichaam. Observeer ook je gedachten. Laat het maar gebeuren. Wat heb je daar aan?
Op de eerste plaats laat je op die manier ongemerkt wel degelijk iets los, namelijk de angst voor dat wat je niet wilt voelen. Alleen door het toe te laten, kun je ervaren dat het niet het einde van de wereld is. Dat je het kunt verdragen. Dat het niet blijft, ook. Emoties, gedachten - ze komen en gaan als voorbijdrijvende wolken.
De volgende stap is dat je gaat beseffen dat jij en die emoties en gedachten niet één zijn. Jij hebt gedachten, maar bent ze niet. Zo kun je ze leren relativeren.
Maar hoop niet dat je ze uit kunt schakelen. Gedachten zullen er altijd zijn. Met je wil kun je ze niet opleggen weg te blijven. Dus geef mee. Laat ze maar. Ze gaan vanzelf weer weg.
Als je leert de realiteit te accepteren, en je verzet tegen wat is opgeeft, zou het maar zo kunnen dat je een keer beseft dat je hebt losgelaten."
“Allrighti!… wijze woorden”, denk ik bij mezelf. En laat ze nog eens door m’n hoofd waaien terwijl ik het artikel aan de kant leg. Aan m’n koffie nip, terwijl m’n ochtendhoofd ontwaakt. En plots in een stroomversnelling raakt. Zaterdag vraagt om grote plannen... Realiteit accepteren is één ding. Ze zelf maken een ander.
'Don’t try to carpet the world, wear slippers', zei Alanis Morrissete me voor. Now we’re talking baby! Het zit em in flippers, die peace of mind. Fuck off - Alanis style en Nelli Furtado - for the birdsong en Força: Portugal Europees kampioen en opgaan in het groepsgevoel. Zaterdagochtendmijmeringen zijn altijd de mooiste.
maandag 9 juni 2008
La surna de los días
Lees ik haar nieuwe woorden. Eén pagina maar. Zuinig, want na drie zinnen weet ik: dit is het weer. Hier heb ik vast wat ik niet meer lossen wil. Een B-boek. Beleven, bewonen. B als in to be. Isabel Allende heeft me op m’n zestiende eerst met ‘Het huis met de geesten’ de reis van mijn leven bezorgd. In woorden kunnen wonen, in dromen geloven. Een continent aan emoties, haar continent van verhalen. Twee jaar later had ik met Paula mijn eerste echte B-boek te pakken. Tien jaar, en vele boeken later, deel ik haar met miljoenen lezers. Opgehemeld, verguisd, is ze ‘common good’ geworden, bepoteld in het hoekje ‘wereldliteratuur’. Massacommunicatie verbreekt intimiteit allicht.
Heb ik nu haar ‘de som der dagen’ vast.
Haar verhaal -intiem, intens- ‘reis’liefdes verleer je niet.
To love, to be, to travel.
Isabel over Isabel:
Writers are like good thieves, they take something that is real, and by a trick of magic they transform it into something totally fresh. That is the best part of writing: finding the hidden treasures, giving sparkle to worn out events, invigorating the tired soul with imagination, creating some kind of truth with many lies.
Good fiction is not only the thrill of a plot, at its best it is an invitation to explore beyond the appearance of things, it challenges the reader's safety, it questions reality. Yes, it can be disturbing. But there may be a reward at the end. With some luck, the author and the reader, hand in hand, may stumble upon some particles of truth. Usually, however, that is not the intention of the author in the first place. The writer merely suffers from an uncontrollable need to tell the story. There is nothing more to it, believe me.
Language is essential to a writer. and language is as personal as blood.
My life seems to be about pain, losses, love and memory. Pain and losses are the teachers, they make me grow. Love helps me to endure and gives me joy. (I know it sounds corny!) Memory is the raw material for all my writing.
I have been travelling always, I don't really belong anywhere. My roots are in my memory. Every book is a journey into the past, into the soul, and into memory.
For me life becomes real when I write it. What I don't write is erased by the winds of oblivion. I forget a lot, my mind betrays me, I can't recall places, names, dates or faces, but I never forget a good story... or a significant dream. Writing is a silent introspection, a journey to the dark caverns of memory and the soul. Fiction, like memory, moves from revelation to revelation.
I write because I need to remember and overcome. It is from memory and a sense of loss that the passion to create emerges. Every book is an act of love, an offering that I prepare with great care, hoping that it will be well received.
Heb ik nu haar ‘de som der dagen’ vast.
Haar verhaal -intiem, intens- ‘reis’liefdes verleer je niet.
To love, to be, to travel.
Isabel over Isabel:
Writers are like good thieves, they take something that is real, and by a trick of magic they transform it into something totally fresh. That is the best part of writing: finding the hidden treasures, giving sparkle to worn out events, invigorating the tired soul with imagination, creating some kind of truth with many lies.
Good fiction is not only the thrill of a plot, at its best it is an invitation to explore beyond the appearance of things, it challenges the reader's safety, it questions reality. Yes, it can be disturbing. But there may be a reward at the end. With some luck, the author and the reader, hand in hand, may stumble upon some particles of truth. Usually, however, that is not the intention of the author in the first place. The writer merely suffers from an uncontrollable need to tell the story. There is nothing more to it, believe me.
Language is essential to a writer. and language is as personal as blood.
My life seems to be about pain, losses, love and memory. Pain and losses are the teachers, they make me grow. Love helps me to endure and gives me joy. (I know it sounds corny!) Memory is the raw material for all my writing.
I have been travelling always, I don't really belong anywhere. My roots are in my memory. Every book is a journey into the past, into the soul, and into memory.
For me life becomes real when I write it. What I don't write is erased by the winds of oblivion. I forget a lot, my mind betrays me, I can't recall places, names, dates or faces, but I never forget a good story... or a significant dream. Writing is a silent introspection, a journey to the dark caverns of memory and the soul. Fiction, like memory, moves from revelation to revelation.
I write because I need to remember and overcome. It is from memory and a sense of loss that the passion to create emerges. Every book is an act of love, an offering that I prepare with great care, hoping that it will be well received.
maandag 19 mei 2008
Story
Morgen ligt de nieuwe Story in de winkel.
"What's the big deal?", you're thinking. Nothing special... Ik heb niet echt iets met de Story. Niet met de ouwe. Hoogstwaarschijnlijk niet met de nieuwe. En toch. Ik heb wel 'iets' met de Story. Of toch met hun hoodredacteur ad-interim. Thomas Siffer. Door velen misprezen, door mij geliefd. Echt, ik heb em lief. Ik ken hem hoegenaamd niet persoonlijk. En hij weet niet van mijn bestaan af. Maar er is wel 'iets' tussen ons. Al jaaaaren. Al van toen ik van mijn zestiende zijn columns uit de Flair scheurde en die in mijn plakboek plakte (Thomas, wat ben jij dus al een ouwe zak!). Niet omdat ik Thomas zo een stuk vond, wel omdat hij me "stukjes" deed ontdekken. De kracht, de humor, de ontroering die erin een 'stukje' tekst kan schuilen. Als je maar de juiste woorden bij elkaar krijgt, de blik gericht, zin en pen op scherp. Zijn en Mijn 4 W's. Wondere wijde wereld willen. Met meestal op z'n Thomas' een vijfde W erbij: waarom. Ik hield van zijn waarom-vragen. Het niet vanzelfsprekend vinden. Boos zijn, aangeslagen. Romantiseren, bekritiseren. Maar godverdomme niet aan de zijlijn gaan staan. Woorden op papier. Te kennen geven. Thomas durft zichzelf te kennen geven. Een merkwaardigheid in medialand (en ver daarbuiten).
Ik schreef Thomas een brief in eerste kan toen ik eraan dacht er de brui aan te geven. Hij stuurde een fax terug met één zin. Eén zin kan veel doen. Altijd en overal. Daarom hoop ik dat morgen als ik de Story koop (uiteraard!) er een zin, een stukje Thomas in herken.
Omdat ik het beestig zou vinden als nog maar een honderste van al die ouwe en nieuwe Story lezers (wie waren ze, wie zijn ze?) een vonkje Thomas zouden 'voelen'.
'Zijn' zou niet alleen teveel gevraagd zijn. Overdaad schaadt. Teveel ego's komt België niet ten goede. Nietwaar Yves? Hypocriete uitgebluste keuterboer. Thomas, overloper, debiel, dat jij dienen tiep in uw nieuw boeksken zet. Nét jij!
"What's the big deal?", you're thinking. Nothing special... Ik heb niet echt iets met de Story. Niet met de ouwe. Hoogstwaarschijnlijk niet met de nieuwe. En toch. Ik heb wel 'iets' met de Story. Of toch met hun hoodredacteur ad-interim. Thomas Siffer. Door velen misprezen, door mij geliefd. Echt, ik heb em lief. Ik ken hem hoegenaamd niet persoonlijk. En hij weet niet van mijn bestaan af. Maar er is wel 'iets' tussen ons. Al jaaaaren. Al van toen ik van mijn zestiende zijn columns uit de Flair scheurde en die in mijn plakboek plakte (Thomas, wat ben jij dus al een ouwe zak!). Niet omdat ik Thomas zo een stuk vond, wel omdat hij me "stukjes" deed ontdekken. De kracht, de humor, de ontroering die erin een 'stukje' tekst kan schuilen. Als je maar de juiste woorden bij elkaar krijgt, de blik gericht, zin en pen op scherp. Zijn en Mijn 4 W's. Wondere wijde wereld willen. Met meestal op z'n Thomas' een vijfde W erbij: waarom. Ik hield van zijn waarom-vragen. Het niet vanzelfsprekend vinden. Boos zijn, aangeslagen. Romantiseren, bekritiseren. Maar godverdomme niet aan de zijlijn gaan staan. Woorden op papier. Te kennen geven. Thomas durft zichzelf te kennen geven. Een merkwaardigheid in medialand (en ver daarbuiten).
Ik schreef Thomas een brief in eerste kan toen ik eraan dacht er de brui aan te geven. Hij stuurde een fax terug met één zin. Eén zin kan veel doen. Altijd en overal. Daarom hoop ik dat morgen als ik de Story koop (uiteraard!) er een zin, een stukje Thomas in herken.
Omdat ik het beestig zou vinden als nog maar een honderste van al die ouwe en nieuwe Story lezers (wie waren ze, wie zijn ze?) een vonkje Thomas zouden 'voelen'.
'Zijn' zou niet alleen teveel gevraagd zijn. Overdaad schaadt. Teveel ego's komt België niet ten goede. Nietwaar Yves? Hypocriete uitgebluste keuterboer. Thomas, overloper, debiel, dat jij dienen tiep in uw nieuw boeksken zet. Nét jij!
zondag 18 mei 2008
Anton Walgraeve - When she calls
Bij 'dag' opnieuw al aan de foon willen hangen.
Willen dat je nooit uitgepraat raakt.
Bound by 'when she calls'.
Waar gitaarleraren al niet goed voor zijn :-)
Hilda
Zalig... als je voelt dat je niet alleen staat met de enorme verwondering en bewondering voor onze partnerorganisaties in het Zuiden...
Wanneer een 'partnerorganisatie' telkens meer een gezicht, een stem, een gevoel wordt...
“Ze is 25 en komt van heel ver. Ze werkt vrijwillig bij een
landarbeidersvereniging, geeft vorming aan vrouwen en
vecht voor gerechtigheid. En ze brengt verhalen mee waar je
alleen maar stil kan bij worden.
Ze vertelt over haar prachtige land, hoe het respect voor de
aarde diep in haar volk leeft. Maar ze vertelt ook hoe de
natuur kapot wordt gemaakt door een Canadees
mijnbouwbedrijf, zonder respect voor de natuur of de
mensen. En hoe ze weerloos staan tegenover het bedrog en
de macht van het geld.
Ze vertelt dat ze met het hele gezin elk jaar 5 maanden gingen werken op een koffiefinca,
ver van huis. En dat het daar een hel was. Maar dat het niet anders kon, het was
hun enige inkomen.
Ze vertelt hoe blij ze is dat haar vader niet drinkt, want dat zoveel mannen het onrecht
proberen te verdrinken. Ze vertelt hoe blij ze is dat haar vader niet de typische machoman
is, maar vrouw en dochters respecteert en vrij laat. En dat ze bewust heeft gekozen
om niet te trouwen met de vader van haar dochtertje omdat ze te vaak heeft gehoord
van vrouwen wiens leven door hun echtgenoot tot een hel is gemaakt.
En ze vertelt dat ze wil blijven vechten tot iedereen in het land genoeg te eten en te
drinken heeft tot alle kinderen naar school kunnen, tot alle vrouwen zich bewust zijn van
hun kracht en hun waarde, tot al wie werk krijgt waar hij of zij recht op heeft, tot het
leegzuigen en vergiftigen van het land verboden wordt. Tot gerechtigheid eindelijk een
zaak wordt voor iedereen.
Een straffe madam?
Een héél straffe madam!”
Martine Willems, Leuven
Wanneer een 'partnerorganisatie' telkens meer een gezicht, een stem, een gevoel wordt...
“Ze is 25 en komt van heel ver. Ze werkt vrijwillig bij een
landarbeidersvereniging, geeft vorming aan vrouwen en
vecht voor gerechtigheid. En ze brengt verhalen mee waar je
alleen maar stil kan bij worden.
Ze vertelt over haar prachtige land, hoe het respect voor de
aarde diep in haar volk leeft. Maar ze vertelt ook hoe de
natuur kapot wordt gemaakt door een Canadees
mijnbouwbedrijf, zonder respect voor de natuur of de
mensen. En hoe ze weerloos staan tegenover het bedrog en
de macht van het geld.
Ze vertelt dat ze met het hele gezin elk jaar 5 maanden gingen werken op een koffiefinca,
ver van huis. En dat het daar een hel was. Maar dat het niet anders kon, het was
hun enige inkomen.
Ze vertelt hoe blij ze is dat haar vader niet drinkt, want dat zoveel mannen het onrecht
proberen te verdrinken. Ze vertelt hoe blij ze is dat haar vader niet de typische machoman
is, maar vrouw en dochters respecteert en vrij laat. En dat ze bewust heeft gekozen
om niet te trouwen met de vader van haar dochtertje omdat ze te vaak heeft gehoord
van vrouwen wiens leven door hun echtgenoot tot een hel is gemaakt.
En ze vertelt dat ze wil blijven vechten tot iedereen in het land genoeg te eten en te
drinken heeft tot alle kinderen naar school kunnen, tot alle vrouwen zich bewust zijn van
hun kracht en hun waarde, tot al wie werk krijgt waar hij of zij recht op heeft, tot het
leegzuigen en vergiftigen van het land verboden wordt. Tot gerechtigheid eindelijk een
zaak wordt voor iedereen.
Een straffe madam?
Een héél straffe madam!”
Martine Willems, Leuven
zondag 4 mei 2008
The big apple
Een weekje appelflappen met de floeperbuddies...
New York uiteraard!
"Da's dus nog 30% eraf!" (zou mijn visalimiet al bereikt zijn?)
"So folks, we put old metrotrains into the ocean, cause fish think it's like a reef and fishing companies really like that, cause than all fish are gathered." (vier Belgen die hun wenkbrauwen optrekken; de rest van de boottocht knikt instemmend)
Taxichauffeur op weg naar onze hostel: there are too many gays, don't you think?
En de Stonewall Inn (Uit respect!)
Budweisser
"I don't know" (bij het vragen aan een Amerikaanse wat de telcode van USA is)
Uptown? Downtown: met de metro is altijd een beetje in slaap vallen...
Biken met Pat door de verschillende districts en Manhattan by night aanschouwen vanop de Brooklynn Bridge: WAW
Squirrels in the park
Starbucks on every corner
Kippevel bij Ground Zero
Central Perk heet in feite The little Owl! Figure that!
In Macy's zijn XXXXXXXXXXXXXL T-shirts verkrijgbaar!
Jazz on the park www.jazzhostels.com
"Zo fotograferen zonder flits is een beetje als Jezus spelen"
"Can I pay with credit card?"
"Is 9 dollar for half a bottle of wine?" A glass? Oooh... (sorry guys for dropping the tip)
They don't like that either! (Harlemguide vindt yuppies een beetje stom)
"What is NY doing with their garbage nowadays? Some is recycled in New Jersey, some is brought to other states, some is dumped into the ocean. " Maar ook: Bloomberg (burgemeester) was sitting in a tree for a picture on the occasion of Earth Day cause NY is really working on green issues you see and planting a lot of trees...
(Oh my Gosh!)
"Ik wil nog schoenen kopen"
(to be continued)
voor enkele kiekjes: zie pics
New York uiteraard!
"Da's dus nog 30% eraf!" (zou mijn visalimiet al bereikt zijn?)
"So folks, we put old metrotrains into the ocean, cause fish think it's like a reef and fishing companies really like that, cause than all fish are gathered." (vier Belgen die hun wenkbrauwen optrekken; de rest van de boottocht knikt instemmend)
Taxichauffeur op weg naar onze hostel: there are too many gays, don't you think?
En de Stonewall Inn (Uit respect!)
Budweisser
"I don't know" (bij het vragen aan een Amerikaanse wat de telcode van USA is)
Uptown? Downtown: met de metro is altijd een beetje in slaap vallen...
Biken met Pat door de verschillende districts en Manhattan by night aanschouwen vanop de Brooklynn Bridge: WAW
Squirrels in the park
Starbucks on every corner
Kippevel bij Ground Zero
Central Perk heet in feite The little Owl! Figure that!
In Macy's zijn XXXXXXXXXXXXXL T-shirts verkrijgbaar!
Jazz on the park www.jazzhostels.com
"Zo fotograferen zonder flits is een beetje als Jezus spelen"
"Can I pay with credit card?"
"Is 9 dollar for half a bottle of wine?" A glass? Oooh... (sorry guys for dropping the tip)
They don't like that either! (Harlemguide vindt yuppies een beetje stom)
"What is NY doing with their garbage nowadays? Some is recycled in New Jersey, some is brought to other states, some is dumped into the ocean. " Maar ook: Bloomberg (burgemeester) was sitting in a tree for a picture on the occasion of Earth Day cause NY is really working on green issues you see and planting a lot of trees...
(Oh my Gosh!)
"Ik wil nog schoenen kopen"
(to be continued)
voor enkele kiekjes: zie pics
Juist Nu
Een witte dolfijn op je GSM?
Vrijen voor het goede doel?
Praktisch idealisme... voor elk wat wils... Juist Nu !
http://www.llink.nl/JuistNu.1513.0.html
Vrijen voor het goede doel?
Praktisch idealisme... voor elk wat wils... Juist Nu !
http://www.llink.nl/JuistNu.1513.0.html
woensdag 23 april 2008
KT (part two)
KT Tunstall gisteren in AB in wat ze noemen een "topconcert".
Music is energy, gives power. Music heals. Music is.
(And Scottish girls are.... mindblowing.)
Sunday, March 30th. Just Back from Singapore
Yyeeeeeee-haaaaarrr!! Top dog month. Apart from getting some rays, saw amazing places, ate some really weird food, had a brilliant laugh with the band and discovered that Singaporeans are possibly the friendliest race of people on the planet. All the festies and gigs went great, and I have come home a total Wilco obsessive. We saw them play at the Enmore in Sydney the night before we played it (it’s well odd knowing you’re on the same stage the next night – it looks so huge and fancy, and i kept thinking ‘surely I’m going to look reeeally small up there’, but no-one started chanting “HO-BBIT! HO-BBIT” thankfully.) We also watched them at the New Zealand Bluesfest which was a much smaller affair and they were just mindblowingly good…Had a pretty amusing heckle at one gig where a guy just kept shouting “Hopeless! Hopeless!” inbetween every song, and I had to finally say, “Dude! Some people here don’t know that song! It’s not a cool thing to shout at us man!”Byron Bay was indeed gorgeous and seriously all-round lefty, we even saw a guy who looked like a Hawaiian Bono scattering peatals in the ocean at sunrise…we heard a bird that has a call the same as the ‘For Auld Lang Syne My Dear’ line, and the bird that they ripped off for the green man/safe to cross the road noise, which sounds like a laser gun. We sat in the Botanical Gardens in Sydney and watched all the bats wake up – I’m serious these things are foxes with daddy seagull wingspans…check this site outhttp://www.sydneybats.org.au/cms/And try and tell me you don’t just love the little fellow in the top right hand corner…I mean, what a website! There is even a ‘bat facts’ section! Heaven.We got a huge treat leaving Singapore when 20 fans and forumers came to the airport to sing us off – I’ll be posting a video asap! I read on the forum that one of them had had a dream that they brought guitars and sung their own version of Little Favours that went:Don’t go too far awayAnd hold us close to your heartDo us just this Little FavourFor we doYes we do love youSo they only went and bloody did it! Bloody lovely, we were all nearly blubbing. However, I’m not going to encourage all organised fans to come and act out their dreams in my presence, some of you will definitley get arrested I imagine.Oh, another thing you should check out, courtesy of the Guardian website:Article on LOFAR ‘...By connecting banks of detectors in fields across Britain, France, Holland, Sweden and Germany, astronomers aim to create a radio telescope that will have the accuracy of a machine the size of Europe. They believe it could solve some of the universe’s most important secrets – including the discovery of radio broadcasts from intelligent extraterrestrials.‘This system works by collecting radio waves over a range of frequencies,’ said cosmologist Robert Nichol of Portsmouth University. ‘Some of these signals will reveal information about the early universe, for example. However, broadcasts by alien intelligences would also be revealed by our computers because we will, primarily, be collecting radio signals. Signals that have regular patterns will give themselves away as the possible handiwork of extraterrestrials’.The project – known as Lofar (low frequency array) – was launched in Holland several years ago, but has attracted the attention of other European astronomers. All have agreed to build their own banks of detectors, which can then be linked to those in Holland. Several sites for Britain’s first array are being considered, although most scientists expect it to be built at Jodrell Bank in Cheshire, where the giant radio dish is threatened with closure because of funding cuts. By building the Lofar antenna, which represents the future of radio astronomy, ground-breaking research can continue at the site, say scientists.Lofar uses a very different approach. ‘Instead of moving a huge dish around the sky and pointing it at a star or galaxy or nebula, you simply cover a field with sheets of metal. The metal will pick up radio waves from all over the sky’.‘We will be looking for all sorts of different things with Lofar,’ added Nichol. ‘We will make surveys of the skies to look for unexpected events; for things that go bump in the night, as it were. We will also be able to study the universe’s childhood years. We know a lot about the Big Bang, when the universe was created 13 billion years ago, and a lot about it now. But its early childhood years, around 500 million years after the Big Bang, remain a mystery.’COOM OOOOONN!!!!Big love & see you at a gig,KT xxx
Posted by KT on the 30th March, 2008
Music is energy, gives power. Music heals. Music is.
(And Scottish girls are.... mindblowing.)
De songs, de performance, de humor, de vibes. Ik stond erbij en keek ernaar. KT, klasse, op eenzame hoogte.
The best gift is a present full of music.
I just looooooove scottish accents... and humour.
Uit KT's diary http://www.kttunstall.com/diary/
Sunday, March 30th. Just Back from Singapore
Yyeeeeeee-haaaaarrr!! Top dog month. Apart from getting some rays, saw amazing places, ate some really weird food, had a brilliant laugh with the band and discovered that Singaporeans are possibly the friendliest race of people on the planet. All the festies and gigs went great, and I have come home a total Wilco obsessive. We saw them play at the Enmore in Sydney the night before we played it (it’s well odd knowing you’re on the same stage the next night – it looks so huge and fancy, and i kept thinking ‘surely I’m going to look reeeally small up there’, but no-one started chanting “HO-BBIT! HO-BBIT” thankfully.) We also watched them at the New Zealand Bluesfest which was a much smaller affair and they were just mindblowingly good…Had a pretty amusing heckle at one gig where a guy just kept shouting “Hopeless! Hopeless!” inbetween every song, and I had to finally say, “Dude! Some people here don’t know that song! It’s not a cool thing to shout at us man!”Byron Bay was indeed gorgeous and seriously all-round lefty, we even saw a guy who looked like a Hawaiian Bono scattering peatals in the ocean at sunrise…we heard a bird that has a call the same as the ‘For Auld Lang Syne My Dear’ line, and the bird that they ripped off for the green man/safe to cross the road noise, which sounds like a laser gun. We sat in the Botanical Gardens in Sydney and watched all the bats wake up – I’m serious these things are foxes with daddy seagull wingspans…check this site outhttp://www.sydneybats.org.au/cms/And try and tell me you don’t just love the little fellow in the top right hand corner…I mean, what a website! There is even a ‘bat facts’ section! Heaven.We got a huge treat leaving Singapore when 20 fans and forumers came to the airport to sing us off – I’ll be posting a video asap! I read on the forum that one of them had had a dream that they brought guitars and sung their own version of Little Favours that went:Don’t go too far awayAnd hold us close to your heartDo us just this Little FavourFor we doYes we do love youSo they only went and bloody did it! Bloody lovely, we were all nearly blubbing. However, I’m not going to encourage all organised fans to come and act out their dreams in my presence, some of you will definitley get arrested I imagine.Oh, another thing you should check out, courtesy of the Guardian website:Article on LOFAR ‘...By connecting banks of detectors in fields across Britain, France, Holland, Sweden and Germany, astronomers aim to create a radio telescope that will have the accuracy of a machine the size of Europe. They believe it could solve some of the universe’s most important secrets – including the discovery of radio broadcasts from intelligent extraterrestrials.‘This system works by collecting radio waves over a range of frequencies,’ said cosmologist Robert Nichol of Portsmouth University. ‘Some of these signals will reveal information about the early universe, for example. However, broadcasts by alien intelligences would also be revealed by our computers because we will, primarily, be collecting radio signals. Signals that have regular patterns will give themselves away as the possible handiwork of extraterrestrials’.The project – known as Lofar (low frequency array) – was launched in Holland several years ago, but has attracted the attention of other European astronomers. All have agreed to build their own banks of detectors, which can then be linked to those in Holland. Several sites for Britain’s first array are being considered, although most scientists expect it to be built at Jodrell Bank in Cheshire, where the giant radio dish is threatened with closure because of funding cuts. By building the Lofar antenna, which represents the future of radio astronomy, ground-breaking research can continue at the site, say scientists.Lofar uses a very different approach. ‘Instead of moving a huge dish around the sky and pointing it at a star or galaxy or nebula, you simply cover a field with sheets of metal. The metal will pick up radio waves from all over the sky’.‘We will be looking for all sorts of different things with Lofar,’ added Nichol. ‘We will make surveys of the skies to look for unexpected events; for things that go bump in the night, as it were. We will also be able to study the universe’s childhood years. We know a lot about the Big Bang, when the universe was created 13 billion years ago, and a lot about it now. But its early childhood years, around 500 million years after the Big Bang, remain a mystery.’COOM OOOOONN!!!!Big love & see you at a gig,KT xxx
Posted by KT on the 30th March, 2008
maandag 21 april 2008
In een stad wonen geen dieren
In wezen is een mens alleen. Gedachten, gevoelens, beperkingen, dromen kunnen begrepen, vaak zelfs gedeeld worden. Maar ze beleven dat doe je alleen.
Ik heb veel mensen om me heen. Hartsmensen, met wie ik gevoelens deel. Mindpeople, met wie ik van gedachten wissel. Soulmates, met wie ik dromen deel. Vrienden, die mijn gebreken aanvullen. En toch. In wezen ben ik vandaag alleen. Omdat ik van een gedachte, een gevoel, een beperking en een droom vandaag afscheid heb genomen. Afscheid van een dierenfabel.
Op één of ander moment –vraag me niet wanneer- moet ik besloten hebben dat de wereld –mijn wereld- er beter aan toe zou zijn met dieren om me heen. Niet dat ik per sé op een boerderij wou gaan wonen, of wekelijks naar de zoo. Het zit em meer in de metaforen (de grote tijgersprong), de illusies (wilde mustang), jeugdsentiment (seabird, flipper, skippy), de projecties (fijn om het kuiken te zijn), de verhalen (er ging geen dag voorbij). Dierenfabels. Een beetje als: Ik benoem, - "wij zijn"dus "ik ben". Zolang ik me herinner, heb ik mensen, pacten, die me nauw aan het hart liggen “benoemd”. Een naampje gegeven, me eigen gemaakt. Marsipulani, Cornflake, Dolfijn, Elfelf, Otter, Konijn, Inniminnie, Merel, Woody, Eekhoorn.
Een beestenboel, quoi. Om één of andere reden kom ik altijd bij dieren uit. De schaapconventie. Konijnenpijp. Ik ben een vogel. Counting crows.
Maar vandaag, in de jungle van mijn verwarring van mensen die dieren waren maar toch menselijke dingen doen die mij dierlijk slecht doen voelen, ben ik mijn dierenfabel kwijt geraakt.
Als je gevoel verstart, beland je in een stad van beton, bouw ik muren om me heen.
In een stad wonen geen dieren.
Geen fabels meer. ‘Ik beleef je’ is het hoogste van graag zien.
Ik heb veel mensen om me heen. Hartsmensen, met wie ik gevoelens deel. Mindpeople, met wie ik van gedachten wissel. Soulmates, met wie ik dromen deel. Vrienden, die mijn gebreken aanvullen. En toch. In wezen ben ik vandaag alleen. Omdat ik van een gedachte, een gevoel, een beperking en een droom vandaag afscheid heb genomen. Afscheid van een dierenfabel.
Op één of ander moment –vraag me niet wanneer- moet ik besloten hebben dat de wereld –mijn wereld- er beter aan toe zou zijn met dieren om me heen. Niet dat ik per sé op een boerderij wou gaan wonen, of wekelijks naar de zoo. Het zit em meer in de metaforen (de grote tijgersprong), de illusies (wilde mustang), jeugdsentiment (seabird, flipper, skippy), de projecties (fijn om het kuiken te zijn), de verhalen (er ging geen dag voorbij). Dierenfabels. Een beetje als: Ik benoem, - "wij zijn"dus "ik ben". Zolang ik me herinner, heb ik mensen, pacten, die me nauw aan het hart liggen “benoemd”. Een naampje gegeven, me eigen gemaakt. Marsipulani, Cornflake, Dolfijn, Elfelf, Otter, Konijn, Inniminnie, Merel, Woody, Eekhoorn.
Een beestenboel, quoi. Om één of andere reden kom ik altijd bij dieren uit. De schaapconventie. Konijnenpijp. Ik ben een vogel. Counting crows.
Maar vandaag, in de jungle van mijn verwarring van mensen die dieren waren maar toch menselijke dingen doen die mij dierlijk slecht doen voelen, ben ik mijn dierenfabel kwijt geraakt.
Als je gevoel verstart, beland je in een stad van beton, bouw ik muren om me heen.
In een stad wonen geen dieren.
Geen fabels meer. ‘Ik beleef je’ is het hoogste van graag zien.
KT
Beklijvend is uitgevonden toen KT dit nummer schreef. Als ze morgen dit speelt, zit ik in Schotse wolken.
Tolero
Kathleen en tolero... Hot! :-)
Wel Jong Niet Hetero vzw (WJNH), de landelijke holebi-jongerenkoepel, vindt de mailcampagne die de vzw Actie voor het Gezin heeft gelanceerd wereldvreemd. Via een voorbeeldbrief die je kan downloaden op de site van Actie voor het Gezin worden leden opgeroepen om hun ongenoegen te uiten over de holebi-jongerencampagne 'F*ck holebi's en hetero's – Ik ben tolero' , een initiatief van Vlaams minister van Gelijke Kansen Kathleen Van Brempt waaraan Wel Jong Niet Hetero heeft meegewerkt. Actie voor het Gezin kent taal jongeren niet "Als Actie voor het Gezin de slogan 'F*ck holebi's en hetero's, Ik ben tolero' gaan interpreteren als promotie van vrije seks dan vragen wij ons af of deze vzw wel de taal van de jongeren kent", aldus een verbaasde WJNH-woordvoerster Barbara Van Speybroeck. Zowel op het WJNH-forum als op het gastenboek van de Tolero-campagne (www.netlog.com/tolero) geven vooral jonge meisjes en jongens (holebi of hetero) hun mening over de campagne. Op geen enkele manier geven de jongeren aan dat de campagne een oproep tot vrije seks zou zijn. "'Wel Vreemd, Niet Jong' zou een goede baseline zijn voor de vzw Actie voor het Gezin dat met haar actie bewijst dat ze ver af staat van de leefwereld van jongeren", aldus Wel Jong Niet Hetero.
Elke Van Oyen, Jeugd en Seksualiteit: 'Wel Vreemd, Niet Jong Én Niet Tolero' Net de lastercampagne van Actie voor het Gezin bewijst de noodzaak en maatschappelijke relevantie voor campagnes zoals Tolero. Jeugd en Seksualiteit vzw vertrekt vanuit de krachten van jongeren. Je mag jongeren niet onderschatten, jongeren zijn volwaardige gesprekspartners. Uit ervaring weet Jeugd en Seksualiteit dat de grote meerderheid van jongeren bewuste keuzes maakt rond relaties en seksualiteit. Jongeren springen immers niet met elkaar in bed naar aanleiding van woorden als F*CK. Openheid, informatie en communicatie zijn immers sleutelwoorden vóór tolerantie. Daarom staan wij volledig achter het initiatief 'F*ck holebi's en hetero's – Ik ben tolero'.
Jong CD&V niet gelukkig met campagne, Animo Jong Links reageert ook Jong CD&V laat intussen via haar nationaal voorzitter Bert De Brabandere weten de Tolero-campagne te steunen. Het volledige persbericht vind je hier: JONGCD&V laakt homofobe houding van sommige christendemocraten. Ook de voorzitter van de sp.a-jongeren Bram Boriau reageerde via een opiniestuk. Tolero-campagne heeft al 4.645 vrienden op NETLOG (update) De Tolero-campagne die o.a. loopt via de community-site NETLOG is een groot succes. Zo hebben zich spontaan al 4.645 leden van NETLOG gelinkt aan de Tolero-site www.netlog.com/tolero. Meer dan 320 reageerden via het gastenboek op de campagne. Hand in hand op de Belgian Lesbian & Gay Pride op 17 mei WJNH roept alle jeugdbewegingen op om massaal mee te lopen in een Tolero-t-shirt op de jaarlijkse BLGP, die draait rond (internationale) solidariteit. Wie hierop aanwezig wil zijn kan mailen naar ikbentoleropride@weljongniethetero.be. "Een gouden kans voor het jeugdwerk om de media te tonen dat ze wel degelijk tolerant zijn", meent Van Speybroeck, "een unieke kans voor iedereen die de campagne steunt, en een ferm hart onder de riem voor alle holebi-jongeren die dagelijks te kampen krijgen met intolerantie, ook, en vooral, zij die een engagement hebben in een collega-jeugdbeweging".
Terzake over Tolero-campagne Op vrijdag 18 april was er een item over de Tolero-campagne in het magazine Terzake op Canvas. Je kan het via de canvassite herbekijken. terzake.canvas.be. http://www.netlog.com/tolero
Wel Jong Niet Hetero vzw (WJNH), de landelijke holebi-jongerenkoepel, vindt de mailcampagne die de vzw Actie voor het Gezin heeft gelanceerd wereldvreemd. Via een voorbeeldbrief die je kan downloaden op de site van Actie voor het Gezin worden leden opgeroepen om hun ongenoegen te uiten over de holebi-jongerencampagne 'F*ck holebi's en hetero's – Ik ben tolero' , een initiatief van Vlaams minister van Gelijke Kansen Kathleen Van Brempt waaraan Wel Jong Niet Hetero heeft meegewerkt. Actie voor het Gezin kent taal jongeren niet "Als Actie voor het Gezin de slogan 'F*ck holebi's en hetero's, Ik ben tolero' gaan interpreteren als promotie van vrije seks dan vragen wij ons af of deze vzw wel de taal van de jongeren kent", aldus een verbaasde WJNH-woordvoerster Barbara Van Speybroeck. Zowel op het WJNH-forum als op het gastenboek van de Tolero-campagne (www.netlog.com/tolero) geven vooral jonge meisjes en jongens (holebi of hetero) hun mening over de campagne. Op geen enkele manier geven de jongeren aan dat de campagne een oproep tot vrije seks zou zijn. "'Wel Vreemd, Niet Jong' zou een goede baseline zijn voor de vzw Actie voor het Gezin dat met haar actie bewijst dat ze ver af staat van de leefwereld van jongeren", aldus Wel Jong Niet Hetero.
Elke Van Oyen, Jeugd en Seksualiteit: 'Wel Vreemd, Niet Jong Én Niet Tolero' Net de lastercampagne van Actie voor het Gezin bewijst de noodzaak en maatschappelijke relevantie voor campagnes zoals Tolero. Jeugd en Seksualiteit vzw vertrekt vanuit de krachten van jongeren. Je mag jongeren niet onderschatten, jongeren zijn volwaardige gesprekspartners. Uit ervaring weet Jeugd en Seksualiteit dat de grote meerderheid van jongeren bewuste keuzes maakt rond relaties en seksualiteit. Jongeren springen immers niet met elkaar in bed naar aanleiding van woorden als F*CK. Openheid, informatie en communicatie zijn immers sleutelwoorden vóór tolerantie. Daarom staan wij volledig achter het initiatief 'F*ck holebi's en hetero's – Ik ben tolero'.
Jong CD&V niet gelukkig met campagne, Animo Jong Links reageert ook Jong CD&V laat intussen via haar nationaal voorzitter Bert De Brabandere weten de Tolero-campagne te steunen. Het volledige persbericht vind je hier: JONGCD&V laakt homofobe houding van sommige christendemocraten. Ook de voorzitter van de sp.a-jongeren Bram Boriau reageerde via een opiniestuk. Tolero-campagne heeft al 4.645 vrienden op NETLOG (update) De Tolero-campagne die o.a. loopt via de community-site NETLOG is een groot succes. Zo hebben zich spontaan al 4.645 leden van NETLOG gelinkt aan de Tolero-site www.netlog.com/tolero. Meer dan 320 reageerden via het gastenboek op de campagne. Hand in hand op de Belgian Lesbian & Gay Pride op 17 mei WJNH roept alle jeugdbewegingen op om massaal mee te lopen in een Tolero-t-shirt op de jaarlijkse BLGP, die draait rond (internationale) solidariteit. Wie hierop aanwezig wil zijn kan mailen naar ikbentoleropride@weljongniethetero.be. "Een gouden kans voor het jeugdwerk om de media te tonen dat ze wel degelijk tolerant zijn", meent Van Speybroeck, "een unieke kans voor iedereen die de campagne steunt, en een ferm hart onder de riem voor alle holebi-jongeren die dagelijks te kampen krijgen met intolerantie, ook, en vooral, zij die een engagement hebben in een collega-jeugdbeweging".
Terzake over Tolero-campagne Op vrijdag 18 april was er een item over de Tolero-campagne in het magazine Terzake op Canvas. Je kan het via de canvassite herbekijken. terzake.canvas.be. http://www.netlog.com/tolero
woensdag 19 maart 2008
vrijdag 14 maart 2008
Koffie Ster
Ik heb het al eerder gezegd... Ik heb een grote boon voor veel Amerikaanse stuff.
Starbucks is er zo één van....
Telkens als ik in een starbucks beland, voel ik me een beetje als in de sfeer van de film reality bites... want soms heeft een mens niet veel meer nodig dan een ferme mok koffie, en goed gezelschap ...
Starbucks onderzoekt Belgische markt
BRUSSEL - De koffiegigant heeft nog geen concrete plannen, maar ziet wel mogelijkheden.
consumptieDe Amerikaanse koffiegigant Starbucks onderzoekt de mogelijkheid om vestigingen te openen in ons land. Maar het bericht dat Starbucks al volgend jaar in ons land aanwezig wil zijn, blijkt voorbarig. Het Laatste Nieuws en de VTM meldden de komst van een Brusselse Starbucks-vestiging naar aanleiding van een bezoek aan het hoofdkwartier van het bedrijf in Seattle. Een Belgische handelsdelegatie onder leiding van prins Filip deed dinsdag het hoofdkantoor aan. Woordvoerster May Kulthol liet aan de telefoon vanuit Seattle weten dat het bedrijf mogelijkheden ziet in ons land maar dat de opening van een vestiging sowieso bijzonder tijdrovend is. 'Het is erg belangrijk voor ons om de juiste partner te vinden die bij Starbucks past en bovendien de nodige retailervaring heeft. Alle vergunningen moeten ook in orde zijn. Het proces zou wel eens lang kunnen duren. We komen alleen maar op een markt als de tijd er rijp voor is en met één winkel tegelijk.' De Amerikaanse koffieketen is vandaag actief in meer dan veertig landen wereldwijd en heeft zo'n 15.000 vestigingen. Starbucks is in meer West-Europese landen niet dan wel aanwezig. Van onze buurlanden werden alleen Frankrijk en Duitsland al aangedaan door het bedrijf. Nederland en België blijven blinde vlekken.
(bedankt aan mijn reporter voor de info!)
Starbucks is er zo één van....
Telkens als ik in een starbucks beland, voel ik me een beetje als in de sfeer van de film reality bites... want soms heeft een mens niet veel meer nodig dan een ferme mok koffie, en goed gezelschap ...
Starbucks onderzoekt Belgische markt
BRUSSEL - De koffiegigant heeft nog geen concrete plannen, maar ziet wel mogelijkheden.
consumptieDe Amerikaanse koffiegigant Starbucks onderzoekt de mogelijkheid om vestigingen te openen in ons land. Maar het bericht dat Starbucks al volgend jaar in ons land aanwezig wil zijn, blijkt voorbarig. Het Laatste Nieuws en de VTM meldden de komst van een Brusselse Starbucks-vestiging naar aanleiding van een bezoek aan het hoofdkwartier van het bedrijf in Seattle. Een Belgische handelsdelegatie onder leiding van prins Filip deed dinsdag het hoofdkantoor aan. Woordvoerster May Kulthol liet aan de telefoon vanuit Seattle weten dat het bedrijf mogelijkheden ziet in ons land maar dat de opening van een vestiging sowieso bijzonder tijdrovend is. 'Het is erg belangrijk voor ons om de juiste partner te vinden die bij Starbucks past en bovendien de nodige retailervaring heeft. Alle vergunningen moeten ook in orde zijn. Het proces zou wel eens lang kunnen duren. We komen alleen maar op een markt als de tijd er rijp voor is en met één winkel tegelijk.' De Amerikaanse koffieketen is vandaag actief in meer dan veertig landen wereldwijd en heeft zo'n 15.000 vestigingen. Starbucks is in meer West-Europese landen niet dan wel aanwezig. Van onze buurlanden werden alleen Frankrijk en Duitsland al aangedaan door het bedrijf. Nederland en België blijven blinde vlekken.
(bedankt aan mijn reporter voor de info!)
zaterdag 8 maart 2008
8 maart
8 maart gaat nooit meer een gewone dag voor me zijn.Want vandaag heb ik voor het eerst gezien, gehoord, beleefd wat "International Women's Day" echt betekent.
En welke symbolische betekenis het heeft voor vele vrouwen.
Vanmorgen was ik de "honorable guest" op de International Women's Day Celebration in Bangladesh. A day to remember... women to remember...
Ik heb jullie groeten - from their sisters in Belgium- overgebracht. En de meest militante speech uit m'n leven gebracht. In Bangla sari ... ook een belevenis om tien Bengalivrouwen een half uur aan je lijf voelen prutsen en nijpen en voelen want oooooh white skin en ooooh need more lipstick....
om dan achterover te vallen van de lappen die die vrouwen erop geven in hun speeches....
Een mooi moment dus hier in Dhaka, net voor de aftocht naar Barisal, per boot naar het Zuiden, naar het getroffen gebied van Sidr.
Maar het meest trots was ik toch zonet toen ik op deredactie.be de videoclip van Zus zag... en alle andere persaandacht... trots op mijn lief en compa die met haar vrouwencampagne er ook een ferme lap op aan het geven is ... http://www.deredactie.be/cm/de.redactie/mediatheek/1.265898
Strijdvaardige groeten uit het verre Bangladesh,
Sister Jessie
dinsdag 4 maart 2008
maandag 3 maart 2008
asalam malekum
ofte Hi from Bangladesh
enkele eerste indrukken:
de tussenstop op Abi Dhabi: waarom dragen mannen in Golfstaatjes allemaal krak dezelfde witte peignoir?
aankomst in Dhaka: voor een keer is het niet eens mijn bagage die er niet bij is. Stijn blijft er evenwel cool as usual onder.
ik heb voortaan geen national geographic meer nodig om te weten hoe het er aantoe gaat in een mierennest. Ik denk gewoon terug aan het verkeer in Dhaka. oh-my-god. hier rij je gewoon echt letterlijk tegen elkaar aan om even duidelijk te maken of je naar links of rechts wil. En ondertussen zoeven duizenden riksja-fietsers langs je oren.
heel veel ontmoetingen, vergaderingen op de agenda. ik kom hier oren tekort.
klein nieuwtje tussendoor: er is net een ferryboot gezonken. dat gebeurt wel vaker.
ik zal de ferryboot zaterdag nemen, naar Barisal. maar hoef me volgens Sohrab, die me zal vergezellen, geen zorgen te maken. Want het slechtste exemplaar is nu toch al gezonken. En bovendien, er waren maar 39 doden, dat zijn zeker diegene die niet kunnen zwemmen. Jij kan toch zwemmen, niet?
http://afp.google.com/article/ALeqM5hJxzcTheHHJ1vRzhFcAZSJ7iuLXw
Complex, maar bijzonder interessant land. Wat is deze wereldbol verdomme toch divers. Boeiend om in dit nieuwe verhaal te stappen. Maar ik ga hier nog mijn peren zien. Later meer.
xx
enkele eerste indrukken:
de tussenstop op Abi Dhabi: waarom dragen mannen in Golfstaatjes allemaal krak dezelfde witte peignoir?
aankomst in Dhaka: voor een keer is het niet eens mijn bagage die er niet bij is. Stijn blijft er evenwel cool as usual onder.
ik heb voortaan geen national geographic meer nodig om te weten hoe het er aantoe gaat in een mierennest. Ik denk gewoon terug aan het verkeer in Dhaka. oh-my-god. hier rij je gewoon echt letterlijk tegen elkaar aan om even duidelijk te maken of je naar links of rechts wil. En ondertussen zoeven duizenden riksja-fietsers langs je oren.
heel veel ontmoetingen, vergaderingen op de agenda. ik kom hier oren tekort.
klein nieuwtje tussendoor: er is net een ferryboot gezonken. dat gebeurt wel vaker.
ik zal de ferryboot zaterdag nemen, naar Barisal. maar hoef me volgens Sohrab, die me zal vergezellen, geen zorgen te maken. Want het slechtste exemplaar is nu toch al gezonken. En bovendien, er waren maar 39 doden, dat zijn zeker diegene die niet kunnen zwemmen. Jij kan toch zwemmen, niet?
http://afp.google.com/article/ALeqM5hJxzcTheHHJ1vRzhFcAZSJ7iuLXw
Complex, maar bijzonder interessant land. Wat is deze wereldbol verdomme toch divers. Boeiend om in dit nieuwe verhaal te stappen. Maar ik ga hier nog mijn peren zien. Later meer.
xx
vrijdag 29 februari 2008
Peking Express
Heel gauw de nieuwe reeks... meer ter ere van Eggie en alle nice memories van those days...
el continente de mi corazón ...
Peking Express: de revolutieroute.
Roos, corona, en subcomandante Marcos. Door het land van Gioconda Belli.
It takes a Neeka and a Kika to get the real meaning of it all.
Viva Peking!
Viva la revolución!
Viva Stef die posters tsjoept!
up to Bangladesh
Vanaf morgen ben ik voor 2 weken fulltime sister Jessie. Want ik ga een kijkje gaan nemen bij onze partners in Bangladesh, BSSF en GK, om samen met hen een nieuw werkprogramma op te stellen voor de komende jaren.
Spannend.
http://www.wereldsolidariteit.be/index.php?option=com_content&task=view&id=62
http://www.wereldsolidariteit.be/index.php?option=com_content&task=view&id=62
Spannend.
http://www.wereldsolidariteit.be/index.php?option=com_content&task=view&id=62
http://www.wereldsolidariteit.be/index.php?option=com_content&task=view&id=62
dinsdag 26 februari 2008
counting crows
August and everything after (1993) is één van de eerste albums geweest that swept me off my feet... net zoals alle daaropvolgende van de counting crows...
nog heel heel even, en het nieuwste album van de crows is er. Dan pak ik een dag verlof, koop mij die CD en hang het schaap uit met Adam in mijn oor. schoon vooruitzicht.
Anna begins
My friend assures me, "It's all or nothing." I am not worried I am not overly concerned My friend implores me, "For one time only, make an exception." I am not worried Wrap her up in a package of lies Send her off to a coconut island I am not worried I am not overly concerned with the status of my emotions "Oh," she says, "you're changing." But we're always changing It does not bother me to say this isn't love Because if you don't want to talk about it then it isn't love And I guess I'm going to have to live with that But I'm sure there's something in a shade of grey, Something in between, And I can always change my name If that's what you mean My friend assures me, "It's all or nothing." But I am not really worried I am not overly concerned You try to tell yourself the things you try to tell yourself To make yourself forget I am not worried "If it's love," she said, "then we're going to have to think about the consequences." She can't stop shaking I can't stop touching her and... This time when kindness falls like rain It washes her away and Anna begins to change her mind "These seconds when I'm shaking leave me shuddering for days," she says And I'm not ready for this sort of thing But I'm not going to break and I'm not going to worry about it anymore I'm not going to bend, and I'm not going to break and I'm not going to worry about it anymore It seems like I should say, "As long as this is love..." But it's not all that easy so maybe I should Snap her up in a butterfly net Pin her down on a photograph album I am not worried I've done this sort of thing before But then I start to think about the consequences Because I don't get no sleep in a quiet room and... The time when kindness falls like rain It washes me away and Anna begin s to change my mind And eve rytime she sneezes I believe it's love and Oh lord, I'm not ready for this sort of thing She's talking in her sleep It's keeping me awake and Anna begins to toss and turn And every word is nonsense but I understand and Oh lord, I'm not ready for this sort of thing Her kindness bangs a gong It's moving me along and Anna begins to fade away It's chasing me away She disappears and Oh lord, I'm not ready for this sort of thing
recovering the satellites
Gonna get back to basics
Guess I'll start it up again
I'm fallin' from the ceiling
You're falling from the sky now and then
Maybe you were shot down in pieces
Maybe I slipped in between
But we were gonna be the wildest people they ever hoped to see
Just you and me
So why'd you come home to this sleepless town I
t's a lifetime commitment
Recovering the satellites
All anybody really wants to know is... when you gonna come down
Your mother recognizes all you're desperate displays
and she watches as her babies drift violently away 'til they see themselves in telescopes
Do you see yourself in me?
We're such crazy babies, little monkey
We're so fucked up, you and me
So why'd you come home to this faithless town
Where we make a lifetime commitment to recovering the satellites and all anybody really wants to know is... when are you gonna come down
She sees shooting stars and comet tails
She's got heaven in her eyes
She says I don't need to be an angel But I'm nothing if I'm not this high
But we only stay in orbit
For a moment of time
And then you're everybody's satellite
I wish that you were mine
nog heel heel even, en het nieuwste album van de crows is er. Dan pak ik een dag verlof, koop mij die CD en hang het schaap uit met Adam in mijn oor. schoon vooruitzicht.
Anna begins
My friend assures me, "It's all or nothing." I am not worried I am not overly concerned My friend implores me, "For one time only, make an exception." I am not worried Wrap her up in a package of lies Send her off to a coconut island I am not worried I am not overly concerned with the status of my emotions "Oh," she says, "you're changing." But we're always changing It does not bother me to say this isn't love Because if you don't want to talk about it then it isn't love And I guess I'm going to have to live with that But I'm sure there's something in a shade of grey, Something in between, And I can always change my name If that's what you mean My friend assures me, "It's all or nothing." But I am not really worried I am not overly concerned You try to tell yourself the things you try to tell yourself To make yourself forget I am not worried "If it's love," she said, "then we're going to have to think about the consequences." She can't stop shaking I can't stop touching her and... This time when kindness falls like rain It washes her away and Anna begins to change her mind "These seconds when I'm shaking leave me shuddering for days," she says And I'm not ready for this sort of thing But I'm not going to break and I'm not going to worry about it anymore I'm not going to bend, and I'm not going to break and I'm not going to worry about it anymore It seems like I should say, "As long as this is love..." But it's not all that easy so maybe I should Snap her up in a butterfly net Pin her down on a photograph album I am not worried I've done this sort of thing before But then I start to think about the consequences Because I don't get no sleep in a quiet room and... The time when kindness falls like rain It washes me away and Anna begin s to change my mind And eve rytime she sneezes I believe it's love and Oh lord, I'm not ready for this sort of thing She's talking in her sleep It's keeping me awake and Anna begins to toss and turn And every word is nonsense but I understand and Oh lord, I'm not ready for this sort of thing Her kindness bangs a gong It's moving me along and Anna begins to fade away It's chasing me away She disappears and Oh lord, I'm not ready for this sort of thing
recovering the satellites
Gonna get back to basics
Guess I'll start it up again
I'm fallin' from the ceiling
You're falling from the sky now and then
Maybe you were shot down in pieces
Maybe I slipped in between
But we were gonna be the wildest people they ever hoped to see
Just you and me
So why'd you come home to this sleepless town I
t's a lifetime commitment
Recovering the satellites
All anybody really wants to know is... when you gonna come down
Your mother recognizes all you're desperate displays
and she watches as her babies drift violently away 'til they see themselves in telescopes
Do you see yourself in me?
We're such crazy babies, little monkey
We're so fucked up, you and me
So why'd you come home to this faithless town
Where we make a lifetime commitment to recovering the satellites and all anybody really wants to know is... when are you gonna come down
She sees shooting stars and comet tails
She's got heaven in her eyes
She says I don't need to be an angel But I'm nothing if I'm not this high
But we only stay in orbit
For a moment of time
And then you're everybody's satellite
I wish that you were mine
zondag 24 februari 2008
On a journey with Coelho
Uit "De Zahir - Paulo Coelho":
Esther vraagt waarom mensen verdrietig zijn.
Dat is nogal simpel, zegt de oude man. Ze zitten vast aan hun persoonlijke verhaal. Ze menen allemaal dat het doel van dit leven erin bestaat een bepaald plan te volgen. Niemand vraagt zich af of dit plan wel het zijne is, of dat het geschapen werd door andere mensen. Ze slaan ervaringen, herinneringen, dingen, ideeën van de ander op, meer dan ze kunnen dragen.
En dus vergeten ze hun dromen."
Esther merkt op dat veel mensen tegen haar zeggen: " Jij hebt geluk, want je weet wat je van het leven wil, maar ik, ik weet niet wat ik wil."
"Natuurlijk weten ze dat wel", antwoordt de nomade. "Hoeveel mensen zijn er niet die voortdurend zulke opmerkingen maken als 'ik heb nooit gedaan wat ik wilde, maar zo zit de werkelijkheid nu eenmaal in elkaar'. Als ze zeggen dat ze niet hebben gedaan wat ze wilden, dan wisten ze dus heel goed wat ze wilden. Wat betreft de werkelijheid waar zij het over hebben, die is niets anders dan het verhaal dat de anderen verteld hebben over de wereld, over hoe wij ons in de wereld dienen te gedragen.
En hoeveel mensen zijn er niet die iets ergers zeggen: 'Ik ben gelukkig omdat ik me opoffer voor de mensen van wie ik hou.'
Volgens de traditie van de steppen, die Tengri wordt genoemd, moest je om in alle volheid te kunnen leven voortdurend in beweging zijn, want alleen op die manier was iedere dag anders dan de voorgaande. De nomaden hadden geen verleden, alleen maar heden, en daarom waren ze altijd gelukkig - totdat de communistische overheid hen dwong te stoppen met reizen, en hen gevangenzette in collectieve boerderijen. vanaf toen begonnen ze langzamerhand te geloven in het verhaal dat volgens de samenleving de juiste is. Tegenwoordig zijn de nomaden hun kracht kwijt.
"Er is tegenwoordig niemand die zijn hele leven kan reizen." Fysiek gezien niet, nee. Maar wel op spiritueel vlak. Telkens verder gaan, afstand nemen van je persoonlijke verhaal, van datgene wat ze ons gedwongen hebben om te zijn."
Esther vraagt waarom mensen verdrietig zijn.
Dat is nogal simpel, zegt de oude man. Ze zitten vast aan hun persoonlijke verhaal. Ze menen allemaal dat het doel van dit leven erin bestaat een bepaald plan te volgen. Niemand vraagt zich af of dit plan wel het zijne is, of dat het geschapen werd door andere mensen. Ze slaan ervaringen, herinneringen, dingen, ideeën van de ander op, meer dan ze kunnen dragen.
En dus vergeten ze hun dromen."
Esther merkt op dat veel mensen tegen haar zeggen: " Jij hebt geluk, want je weet wat je van het leven wil, maar ik, ik weet niet wat ik wil."
"Natuurlijk weten ze dat wel", antwoordt de nomade. "Hoeveel mensen zijn er niet die voortdurend zulke opmerkingen maken als 'ik heb nooit gedaan wat ik wilde, maar zo zit de werkelijkheid nu eenmaal in elkaar'. Als ze zeggen dat ze niet hebben gedaan wat ze wilden, dan wisten ze dus heel goed wat ze wilden. Wat betreft de werkelijheid waar zij het over hebben, die is niets anders dan het verhaal dat de anderen verteld hebben over de wereld, over hoe wij ons in de wereld dienen te gedragen.
En hoeveel mensen zijn er niet die iets ergers zeggen: 'Ik ben gelukkig omdat ik me opoffer voor de mensen van wie ik hou.'
Volgens de traditie van de steppen, die Tengri wordt genoemd, moest je om in alle volheid te kunnen leven voortdurend in beweging zijn, want alleen op die manier was iedere dag anders dan de voorgaande. De nomaden hadden geen verleden, alleen maar heden, en daarom waren ze altijd gelukkig - totdat de communistische overheid hen dwong te stoppen met reizen, en hen gevangenzette in collectieve boerderijen. vanaf toen begonnen ze langzamerhand te geloven in het verhaal dat volgens de samenleving de juiste is. Tegenwoordig zijn de nomaden hun kracht kwijt.
"Er is tegenwoordig niemand die zijn hele leven kan reizen." Fysiek gezien niet, nee. Maar wel op spiritueel vlak. Telkens verder gaan, afstand nemen van je persoonlijke verhaal, van datgene wat ze ons gedwongen hebben om te zijn."
Holebi
Uit nostalgie...
In mijn oude Uit De Kast dagen was "WJNH en StuBru doen het samen live" een verre droom... dus ook ik word een oude (holebi-jongere)doos... (HOLY FUCK!!)
Maar stiekem vind ik het zalig een beetje mee holebiradiogeschiedenis geschreven te hebben... al was het maar met de live-uitzendingen in jeugdhuizen, de roze zaterdag... langs bij Yasmine... Sarah B. voor de micro halen (en vergeten opnemen), met Tom G. op pad, holebi-life in het buitenland, zelf baas zijn over de playlist (K's Choice!), fuiven afdweilen en de meest geschifte prietpraat verkopen, repo's ineenboksen op holebikamp (met alle gevolgen van dien ;-)), de studio gaan verven en Het Laatste Nieuws over de vloer krijgen of in de ban raken van Marijke Libert die haar boek komt voorstellen...
memories... sweet memories...
Uit De Kast was -hoe amateuristisch ook- één van de zaligste projecten van mijn twenties...
(de vervlogen doos: www.uitdekast.be )
En co-presentator Sven blijft voor het pinkfront gaan... zalig...
http://www.weljongniethetero.be/viewtelex.asp?resetDT=1&id=3579&anch=4
En er is natuurlijk nog altijd de beste holebi-jongerensite van ' t land: www.weljongniethetero.be
WJNH en STUBRU doen het samen live op 29 februari!Wel Jong Niet Hetero en StuBru stellen jullie voor: Café Local met special host: WJNH zelf! Welk Café ? Café Local ! Deze bekende vrijdagavond live radio-uitzending met presentator Stijn Vandevoorde (StuBru) werd in een nieuw concept gegoten, waarbij elke week de uitzending rond één centraal thema zal draaien. Voor de eerste uitzending van 2008 koos Studio Brussel ons als exclusieve partner, het thema is duidelijk... HOLEBI JONGEREN... en het beste is...200 Wel Jong Niet Hetero feestgangers kunnen er live bij zijn. Bereid je voor op een gezonde mix van humor en informatie: we testen onder andere onze bekende gaydar uit samen met enkele VIH (very important holebi's) en proberen een StuBru presentator te bekeren tot...holebi. Uiteraard zijn jullie uitspattingen, bekentenissen en liefdesverklaring tijdens de hele uitzending meer dan welkom! En natuurlijk... heel veel goeie Muziek: met een exclusief live optreden van A BRAND. WEDSTRIJDEN > DOE MEE Doe mee met Café Local en breng je holebigedicht, zoek een nieuw woord voor homo, lesbisch of bi en schreeuw het van de daken dat je holebi bent op het podium van Café Local! WJNH gaat samen met Stubru op zoek naar het beste holebi-gedicht van 2008. Ben je een jonge homo, lesbo, biseksueel? Hoera! Voel je vrij om al je harde, zachte, verliefde, kwade, lieve of erotische woorden in één pakkend gedicht neer te schrijven. Er zijn geen taboes ! Stuur als je schrijfroerselen door op cafélocal@weljongniethetero.be. Wij pikken er één uit die de avond zelf live gebracht mag worden + een mooie prijs wint! De termen 'homoseksueel', 'lesbienne' en 'biseksueel' bekken slecht en zijn behoorlijk uncool. Wij vinden alleszins dat ze dringend aan vernieuwing toe zijn! Daarom gaan we op zoek naar 3 nieuwe woorden die beter klinken en die vanaf 29/02 ook algemeen gebruikt kunnen worden. De uitvinders van de nieuwe woorden winnen prachtige prijzen en mogen hun inzendig live de avond zelf komen voorstellen! Mis deze ultieme kans om eeuwige roem te verwerven niet en win... Nog niet helemaal uit de kast? Of juist wel uit de kast en heel de wereld mag het weten? Het Café Local podium zal open staan voor een goede, ouderwetse coming out/coming in. Misschien weten nog niet zo spectaculair veel mensen dat jij eigenlijk nogal holebistisch bent van nature, schreeuw het uit op het podium van Café Local! Laat het ons wel even weten op cafélocal@weljongniethetero.be. Deelnemen aan één van bovenstaande wedstrijden kan tot 27/2. Het volledige programma en alle informatie over hoe je er bij kan zijn vind je op weljongniethetero.be/cafelocal! Snel zijn is alvast de boodschap want de plaatsen zijn beperkt! Exclusief voor aangesloten jongerengroepen en vrijwilligers van WJNH zelf worden 50 tickets apart gehouden t.e.m 25 februari.
In mijn oude Uit De Kast dagen was "WJNH en StuBru doen het samen live" een verre droom... dus ook ik word een oude (holebi-jongere)doos... (HOLY FUCK!!)
Maar stiekem vind ik het zalig een beetje mee holebiradiogeschiedenis geschreven te hebben... al was het maar met de live-uitzendingen in jeugdhuizen, de roze zaterdag... langs bij Yasmine... Sarah B. voor de micro halen (en vergeten opnemen), met Tom G. op pad, holebi-life in het buitenland, zelf baas zijn over de playlist (K's Choice!), fuiven afdweilen en de meest geschifte prietpraat verkopen, repo's ineenboksen op holebikamp (met alle gevolgen van dien ;-)), de studio gaan verven en Het Laatste Nieuws over de vloer krijgen of in de ban raken van Marijke Libert die haar boek komt voorstellen...
memories... sweet memories...
Uit De Kast was -hoe amateuristisch ook- één van de zaligste projecten van mijn twenties...
(de vervlogen doos: www.uitdekast.be )
En co-presentator Sven blijft voor het pinkfront gaan... zalig...
http://www.weljongniethetero.be/viewtelex.asp?resetDT=1&id=3579&anch=4
En er is natuurlijk nog altijd de beste holebi-jongerensite van ' t land: www.weljongniethetero.be
WJNH en STUBRU doen het samen live op 29 februari!Wel Jong Niet Hetero en StuBru stellen jullie voor: Café Local met special host: WJNH zelf! Welk Café ? Café Local ! Deze bekende vrijdagavond live radio-uitzending met presentator Stijn Vandevoorde (StuBru) werd in een nieuw concept gegoten, waarbij elke week de uitzending rond één centraal thema zal draaien. Voor de eerste uitzending van 2008 koos Studio Brussel ons als exclusieve partner, het thema is duidelijk... HOLEBI JONGEREN... en het beste is...200 Wel Jong Niet Hetero feestgangers kunnen er live bij zijn. Bereid je voor op een gezonde mix van humor en informatie: we testen onder andere onze bekende gaydar uit samen met enkele VIH (very important holebi's) en proberen een StuBru presentator te bekeren tot...holebi. Uiteraard zijn jullie uitspattingen, bekentenissen en liefdesverklaring tijdens de hele uitzending meer dan welkom! En natuurlijk... heel veel goeie Muziek: met een exclusief live optreden van A BRAND. WEDSTRIJDEN > DOE MEE Doe mee met Café Local en breng je holebigedicht, zoek een nieuw woord voor homo, lesbisch of bi en schreeuw het van de daken dat je holebi bent op het podium van Café Local! WJNH gaat samen met Stubru op zoek naar het beste holebi-gedicht van 2008. Ben je een jonge homo, lesbo, biseksueel? Hoera! Voel je vrij om al je harde, zachte, verliefde, kwade, lieve of erotische woorden in één pakkend gedicht neer te schrijven. Er zijn geen taboes ! Stuur als je schrijfroerselen door op cafélocal@weljongniethetero.be. Wij pikken er één uit die de avond zelf live gebracht mag worden + een mooie prijs wint! De termen 'homoseksueel', 'lesbienne' en 'biseksueel' bekken slecht en zijn behoorlijk uncool. Wij vinden alleszins dat ze dringend aan vernieuwing toe zijn! Daarom gaan we op zoek naar 3 nieuwe woorden die beter klinken en die vanaf 29/02 ook algemeen gebruikt kunnen worden. De uitvinders van de nieuwe woorden winnen prachtige prijzen en mogen hun inzendig live de avond zelf komen voorstellen! Mis deze ultieme kans om eeuwige roem te verwerven niet en win... Nog niet helemaal uit de kast? Of juist wel uit de kast en heel de wereld mag het weten? Het Café Local podium zal open staan voor een goede, ouderwetse coming out/coming in. Misschien weten nog niet zo spectaculair veel mensen dat jij eigenlijk nogal holebistisch bent van nature, schreeuw het uit op het podium van Café Local! Laat het ons wel even weten op cafélocal@weljongniethetero.be. Deelnemen aan één van bovenstaande wedstrijden kan tot 27/2. Het volledige programma en alle informatie over hoe je er bij kan zijn vind je op weljongniethetero.be/cafelocal! Snel zijn is alvast de boodschap want de plaatsen zijn beperkt! Exclusief voor aangesloten jongerengroepen en vrijwilligers van WJNH zelf worden 50 tickets apart gehouden t.e.m 25 februari.
Broekstraat
Het was niet op het moment zelf
Toen ik daar vrijdagavond voor je deur stond –
Het was pas achteraf, bij het terugoproepen van het beeld op m’n netvlies
Dat de afstand
In tijd en leven
Als een klets water in de ochtend
Me op deed schrikken.
Je huis,
Dat in mijn hoofd met al die jaren een oase was geworden
Zag ik plots ontdaan van mijn kinderonschuld
Daar in het donker als een onbewoonbare stapel bakstenen
(omdat ik krot niet geschreven krijg)
Maar alleen al de gedachte
Aan jou en mij, en de liefde van toen
Blijft me leiden naar
Wat voor altijd
Als de leidraad
Van mijn roots zal zijn.
Want de tijd van boterhammen met rozijnen, en achterop de fiets
Heb ik zelf teruggemaakt.
(Kessel-Lo, stel je voor meme!)
En wanneer ik vandaag zovelen rond mij
Over hun genaamde (en om eerlijk te zijn soms de mijne) besoignes hoor
Ben ik blij dat ik met langs te rijden langs jouw, mijn huis
Mezelf weer even bij de essentie krijg.
(want ja, you know me, die raak ik regelmatig wel eens deftig uit het oog…)
Uit "Een schitterend gebrek":
Iedere ademhaling, elke droom, iedere geboorte, elk sterven gaat voorbij zonder dat wij het kunnen bevatten. Van al onze tekortkomingen zit dit ons het meeste dwars. Ons leven wordt bepaald door kosmische processen die wij niet kennen. Om onze angst te bedwingen verlangen wij ernaar ze te kunnen beïnvloeden.
Dit is magie.
Dit is waar de alchemisten naar op zoek zijn.
Zij streven ernaar de dingen om te vormen. 'Ken u zelf!' schrijven zij op hun spiegel, en gaan aan de slag. Met brander en kof proberen zij de ene materie met de andere om te vormen tot de volgende. Ik weet niets van alchemie, maar ik zeg dit: zij zijn op de verkeerde weg.
Het tastbare laat zich alleen door het ontastbare vormen.
De werkelijkheid laat zich door neits veranderen dan door de geest. Daar ben ik wel achter. Om de dingen anders te maken hoef je ze niet aan te raken, je moet ze alleen anders zien. Het is niets. Het licht moet er even op vallen, dat is alles, zoals op de gravure achter het glas. Ineens mer je hem op en je kunt nauwelijks nog geloven dat hij je daarvoor altijd was ontgaan. Dit is het ongrijpbare kosmische proces.
Ik ken het.
Ik heb het ervaren.
Noem het liefde en ik ben een magiër.
Toen ik daar vrijdagavond voor je deur stond –
Het was pas achteraf, bij het terugoproepen van het beeld op m’n netvlies
Dat de afstand
In tijd en leven
Als een klets water in de ochtend
Me op deed schrikken.
Je huis,
Dat in mijn hoofd met al die jaren een oase was geworden
Zag ik plots ontdaan van mijn kinderonschuld
Daar in het donker als een onbewoonbare stapel bakstenen
(omdat ik krot niet geschreven krijg)
Maar alleen al de gedachte
Aan jou en mij, en de liefde van toen
Blijft me leiden naar
Wat voor altijd
Als de leidraad
Van mijn roots zal zijn.
Want de tijd van boterhammen met rozijnen, en achterop de fiets
Heb ik zelf teruggemaakt.
(Kessel-Lo, stel je voor meme!)
En wanneer ik vandaag zovelen rond mij
Over hun genaamde (en om eerlijk te zijn soms de mijne) besoignes hoor
Ben ik blij dat ik met langs te rijden langs jouw, mijn huis
Mezelf weer even bij de essentie krijg.
(want ja, you know me, die raak ik regelmatig wel eens deftig uit het oog…)
Uit "Een schitterend gebrek":
Iedere ademhaling, elke droom, iedere geboorte, elk sterven gaat voorbij zonder dat wij het kunnen bevatten. Van al onze tekortkomingen zit dit ons het meeste dwars. Ons leven wordt bepaald door kosmische processen die wij niet kennen. Om onze angst te bedwingen verlangen wij ernaar ze te kunnen beïnvloeden.
Dit is magie.
Dit is waar de alchemisten naar op zoek zijn.
Zij streven ernaar de dingen om te vormen. 'Ken u zelf!' schrijven zij op hun spiegel, en gaan aan de slag. Met brander en kof proberen zij de ene materie met de andere om te vormen tot de volgende. Ik weet niets van alchemie, maar ik zeg dit: zij zijn op de verkeerde weg.
Het tastbare laat zich alleen door het ontastbare vormen.
De werkelijkheid laat zich door neits veranderen dan door de geest. Daar ben ik wel achter. Om de dingen anders te maken hoef je ze niet aan te raken, je moet ze alleen anders zien. Het is niets. Het licht moet er even op vallen, dat is alles, zoals op de gravure achter het glas. Ineens mer je hem op en je kunt nauwelijks nog geloven dat hij je daarvoor altijd was ontgaan. Dit is het ongrijpbare kosmische proces.
Ik ken het.
Ik heb het ervaren.
Noem het liefde en ik ben een magiër.
Yasmine goes Wereldsolidariteit!
Nog 14 keer slapen en de beste NGO van ’t land pakt uit met de beste Nederlandstalige zangeres van ’t land… of andersom.Yasmine over Zus: “Wereldsolidariteit. Het zit hem al in de naam. Daar kunnen we niet genoeg van hebben. En toen ik enkele verhalen las van deze échte sterke vrouwen, wist ik: hier wil ik m’n westerse schouders mee onder zetten. Deze vrouwen, via mijn muziek, een stem geven. Hen hun verhaal laten doen via mijn woorden. Want ook dat is solidariteit.”
Vanaf 8 maart oa te beluisteren via
Bohan
Een voor een komen ze aan, m'n gasten van vannacht
De ene openhartig, de andere doordacht.
En niemand weet wat de nacht ons zal brengen
Niemand weet wie zijn taak zal volbrengen.
Oh vriend, ik zie je, ik zie je, ik je zie graag.
En zij die dansen dansen nu, een eindeloos begin
En welkom, welkom zingt een stem, laat iedereen er in.
En niemand weet wat de nacht ons zal brengen,
Niemand weet wie zijn taak zal volbrengen.
Weerslag van a weekend in the bush 15-17/02:
Leve Tecktonic!
http://www.superkrediet.be/blog/2008/01/30/tecktonik-of-tectonik-de-nieuwste-dansstijl-verdringt-jumpen/
Leve Kosovo!
http://www.guardian.co.uk/world/kosovo
Leve dropdrankjes!
http://nl.wikipedia.org/wiki/Turku
De ene openhartig, de andere doordacht.
En niemand weet wat de nacht ons zal brengen
Niemand weet wie zijn taak zal volbrengen.
Oh vriend, ik zie je, ik zie je, ik je zie graag.
En zij die dansen dansen nu, een eindeloos begin
En welkom, welkom zingt een stem, laat iedereen er in.
En niemand weet wat de nacht ons zal brengen,
Niemand weet wie zijn taak zal volbrengen.
Weerslag van a weekend in the bush 15-17/02:
Leve Tecktonic!
http://www.superkrediet.be/blog/2008/01/30/tecktonik-of-tectonik-de-nieuwste-dansstijl-verdringt-jumpen/
Leve Kosovo!
http://www.guardian.co.uk/world/kosovo
Leve dropdrankjes!
http://nl.wikipedia.org/wiki/Turku
Impro fun
Tip:
Het 6de Internationaal Improvisatie Theaterfestival van Inspinazie barst los in Leuven op zaterdag 29 maart 2008
http://www.inspinazie.com/inspinazie.aspx?tabid=120&culture=nl-be&site=inspinazie
NICE!
(en de mail over weer samen spelen)
Het 6de Internationaal Improvisatie Theaterfestival van Inspinazie barst los in Leuven op zaterdag 29 maart 2008
http://www.inspinazie.com/inspinazie.aspx?tabid=120&culture=nl-be&site=inspinazie
NICE!
(en de mail over weer samen spelen)
surf
backpackin' as it ought to be...
alleen de naam al ...
there should be more surfin in life anyway :-)
www.couchsurfing.com
(summerthoughts in february - thanks!: http://www.abrokedownmelody.com/ )
alleen de naam al ...
there should be more surfin in life anyway :-)
www.couchsurfing.com
(summerthoughts in february - thanks!: http://www.abrokedownmelody.com/ )
zondag 20 januari 2008
Soak Up the Sun
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah
I've got to lighten up. I think I want to soak up the sun too...
it's not having what you want
it's wanting what you've got...
donderdag 17 januari 2008
Dora
In 2004 verliet zij voor de eerste keer in haar leven haar stad Guatemala-city.
Ze kwam meteen all the way to Leuven,
waar ik een week met haar optrok.
Dora
Ze zei niet veel.
Het eerste uur toch niet.
Daarna wou ze veel, en snel, en iedereen
vertellen over haar land,
dat mooie land met zoveel tragedie.
En op die korte tijd
was ik verkocht
aan haar, haar land, haar strijd.
Schrijven zei ik, dat gaan we doen,
want afscheid nemen wou ik niet.
Maar Dora liet me geen adres.
Pas later begreep ik het
Dora kon niet schrijven, haar huis is geen officieel adres-waardig.
"Ik zit in jouw hart, dat moet volstaan", zei ze.
17 april 2004 was de laatste keer dat ik haar stem hoorde.
En vandaag kreeg ik de tranen in m'n ogen.
Want in m'n mailbox verscheen de volgende zin:
Como estas? Cuentame, mi hija. Te quiero. Dora. Estoy bien. Tu Dora.
Als één zin je zo gelukkig kan maken, dan weet je: graag zien zit em in het hart. Niet in provisoir contact.
http://www.wsm.pixell.be/index.php?option=com_content&task=view&id=55
Guatemala: election of Alvaro Colom brings new hope Brussels, 14 January 2008 (ITUC OnLine):
Alvaro Colom began his term of office as president of Guatemala on Monday 14 January.
In a letter sent to the new president the same morning http://www.ituc-csi.org/IMG/pdf/Carta_felicitaciones_a_Colom-2.pdf, the ITUC underlined the need for strong leadership if he is to win the fight for social inclusion and against corruption, narcotrafficking and discrimination. Guatemala is a country plagued by violence and impunity. The ITUC is organising an international conference on the role of trade union organisations in the fight against impunity, to be held from 29 to 31 January 2008 in Guatemala City, and has invited President Colom to inaugurate it. The conference will bring together key political, trade union and social figures from Guatemala and Central America, along with representatives from the regional and international trade union movement. The aim is to develop and implement political and trade union strategies to promote core labour standards, to strengthen the unions’ capacity to fight impunity, and to ensure that the murders of trade unionists are fully investigated and that those responsible are brought to justice. The election of Alvaro Colom as the president of Guatemala has brought renewed hope. The international trade union movement, headed by the ITUC, will keep a close watch on the situation of workers in the country. “The workers of Guatemala are entitled to exercise their trade union rights,” said ITUC General Secretary Guy Ryder, in conformity with the eight Core Conventions of the ILO signed but not fully respected by Guatemala, as shown by the unyielding attacks on trade unionists, the violation of their rights, their abduction and murder. The year 2007 alone saw the murder of Pedro Zamora, General Secretary of STEPQ, in January, two trade unionists from FESTRI, in February, and Marco Tulio Ramírez of SITRABI, in September. The year was closed with a heavily armed attack, on New Year’s Eve, against the home of trade union leader Carlos Enrique Mancilla Garcia, Labour and Disputes Secretary of the CUSG (Confederación de Unidad Sindical de Guatemala), affiliated to the ITUC.
Ze kwam meteen all the way to Leuven,
waar ik een week met haar optrok.
Dora
Ze zei niet veel.
Het eerste uur toch niet.
Daarna wou ze veel, en snel, en iedereen
vertellen over haar land,
dat mooie land met zoveel tragedie.
En op die korte tijd
was ik verkocht
aan haar, haar land, haar strijd.
Schrijven zei ik, dat gaan we doen,
want afscheid nemen wou ik niet.
Maar Dora liet me geen adres.
Pas later begreep ik het
Dora kon niet schrijven, haar huis is geen officieel adres-waardig.
"Ik zit in jouw hart, dat moet volstaan", zei ze.
17 april 2004 was de laatste keer dat ik haar stem hoorde.
En vandaag kreeg ik de tranen in m'n ogen.
Want in m'n mailbox verscheen de volgende zin:
Como estas? Cuentame, mi hija. Te quiero. Dora. Estoy bien. Tu Dora.
Als één zin je zo gelukkig kan maken, dan weet je: graag zien zit em in het hart. Niet in provisoir contact.
http://www.wsm.pixell.be/index.php?option=com_content&task=view&id=55
Guatemala: election of Alvaro Colom brings new hope Brussels, 14 January 2008 (ITUC OnLine):
Alvaro Colom began his term of office as president of Guatemala on Monday 14 January.
In a letter sent to the new president the same morning http://www.ituc-csi.org/IMG/pdf/Carta_felicitaciones_a_Colom-2.pdf, the ITUC underlined the need for strong leadership if he is to win the fight for social inclusion and against corruption, narcotrafficking and discrimination. Guatemala is a country plagued by violence and impunity. The ITUC is organising an international conference on the role of trade union organisations in the fight against impunity, to be held from 29 to 31 January 2008 in Guatemala City, and has invited President Colom to inaugurate it. The conference will bring together key political, trade union and social figures from Guatemala and Central America, along with representatives from the regional and international trade union movement. The aim is to develop and implement political and trade union strategies to promote core labour standards, to strengthen the unions’ capacity to fight impunity, and to ensure that the murders of trade unionists are fully investigated and that those responsible are brought to justice. The election of Alvaro Colom as the president of Guatemala has brought renewed hope. The international trade union movement, headed by the ITUC, will keep a close watch on the situation of workers in the country. “The workers of Guatemala are entitled to exercise their trade union rights,” said ITUC General Secretary Guy Ryder, in conformity with the eight Core Conventions of the ILO signed but not fully respected by Guatemala, as shown by the unyielding attacks on trade unionists, the violation of their rights, their abduction and murder. The year 2007 alone saw the murder of Pedro Zamora, General Secretary of STEPQ, in January, two trade unionists from FESTRI, in February, and Marco Tulio Ramírez of SITRABI, in September. The year was closed with a heavily armed attack, on New Year’s Eve, against the home of trade union leader Carlos Enrique Mancilla Garcia, Labour and Disputes Secretary of the CUSG (Confederación de Unidad Sindical de Guatemala), affiliated to the ITUC.
into the wild
De muziek.
De spirit.
Nature.
De beelden - montage.
Machtig. Into the wild is een film die aan je kleren blijft plakken. Die gewoon even in je huist.
De quotes. Corebusiness:
The final and greatest adventure. The aesthetic voyager who's home is the road.
(Stef, cheers to you!)
I read somewhere... how important it is in life not necessarily to be strong... but to feel strong.
(Ik ben een vogel)
Rather than love, than money, than faith, than fame, than fairness... give me truth.
(truth hurts)
Some people feel like they don't deserve love. They walk away quietly into empty spaces, trying to close the gaps of the past.
(het glas is halfvol)
If we admit that human life can be ruled by reason, then all possibility of life is destroyed.
(God, wat hou ik van emo)
The core of mans' spirit comes from new experiences.
(aren't we all just chickenshit)
What if I were smiling and running into your arms? Would you see then what I see now?
(no you won't)
When you want something in life, you just gotta reach out and grab it.
(eentje om te blijven herhalen)
Happiness is only real when shared.
(to mutsi)
woensdag 16 januari 2008
boekentip
"Ik ben vierentwintig uur per dag migrant."
Naema Tahir schrijft roman over ontworteling en identiteit: Eenzaam heden.
mmmmm... ik wil fulltime lezer worden.
Naema Tahir schrijft roman over ontworteling en identiteit: Eenzaam heden.
mmmmm... ik wil fulltime lezer worden.
It's a Free World
"In a world where anything is possible...
it's easy to loose everything."
Ken Loach weer op z'n best.
De eerste keer dat ik echt trots was om voor de vakbond te werken, was na het zien van Ken z'n "Bread and roses". Er volgden nog wel zo'n momenten, maar er is er maar één die in beelden zegt wat ik niet altijd verwoord krijg als men weer eens vraagt: "maar wat doe jij nu eigenlijk van werk?"
Ken Loach is 72 en schopt ons nog steeds een geweten.
Ik las onlangs dat je eigenlijk maar 1% van de wereldbevolking nodig hebt, om dingen echt te kunnen veranderen. I'm a believer. So is Ken. Yeah!
dinsdag 15 januari 2008
Wereld Sociaal Forum 2601 Brx
www.wsf.be Tom Hanks verwoordde het deze morgen schitterend in de krant: "we blijven kansen verknallen om van de wereld een betere plek te maken".
Naar aanleiding van de première van Charlie Wilson's War (met dus Tom Hanks)... én Julia Roberts :-) ... mijmeren over de wereld kan écht mooi zijn...
zonder Tom en Julia maar iedereen is mooi: Wereld Sociaal Forum in Brussel. Kom dat zien!
(Tip: Muntplein ;-))
woensdag 9 januari 2008
La pampa
Nieuws maken is fantastisch.
Nieuw nieuws maken toch niet zó evident.
Deredactie.be ... nee, geef mij dan maar de krant.
daarmee nestelen zich nog subtiel
letters in je hoofd.
"Als ik geluksmomenten ervaar, dan is dat meestal buiten de stad. Op het platteland. Als het landschap verandert, het licht en de lucht, als alles zich onverwachts in een staat van evenwicht lijkt te bevinden. Maar vingerknip en het is weg."
Nieuw nieuws maken toch niet zó evident.
Deredactie.be ... nee, geef mij dan maar de krant.
daarmee nestelen zich nog subtiel
letters in je hoofd.
"Als ik geluksmomenten ervaar, dan is dat meestal buiten de stad. Op het platteland. Als het landschap verandert, het licht en de lucht, als alles zich onverwachts in een staat van evenwicht lijkt te bevinden. Maar vingerknip en het is weg."
maandag 7 januari 2008
Siska (bis)
mooiste wat je op een maandagochtend kan horen: Siska op de radio
die zegt: "awel, in 2008 ga ik gewoon voor de 20km van Brussel gaan."
ik wist wel dat wij voor elkaar bestemd waren... :-)
die zegt: "awel, in 2008 ga ik gewoon voor de 20km van Brussel gaan."
ik wist wel dat wij voor elkaar bestemd waren... :-)
feestboek
Sorry Blogje, ik ben even aan het opgaan in dat andere digitale communicatiespeeltje,
Facebook -
door Elte heel mooi
feestboek gedoopt.
Niet jaloers zijn, oude liefdes roesten niet ;-)
Facebook -
door Elte heel mooi
feestboek gedoopt.
Niet jaloers zijn, oude liefdes roesten niet ;-)
Abonneren op:
Posts (Atom)
