Het begint me wat zwaar te vallen om berichtjes op de blog te plaatsen. Misschien is het wel een beetje door een vaag schuldgevoel (waar je eens je op een katholieke school hebt gezeten nooit meer afgeraakt-het is toch wel een beetje decadent om altijd maar vakantieberichtjes te sturen), misschien is het een beetje uit luiheid (langer reizen heeft als effect dat je to do modus op een onzichtbaar moment overschakelt in to be modus), of misschien een gebrek aan inspiratie (niet door een te weinig maar net door een overload aan inputs). Feit is, ik kom er niet echt toe om nog nieuwtjes op de blog te plaatsen. Maar het laatste dateert van al weer even geleden, in Santiago, en om iedereen gerust te stellen dat wij niet meer in Santiago zitten, maar ondertussen in Brazilië, heb ik mezelf even streng toegesproken (ook dat leer je in die katholieke scholen), en ben ik ingelogd om hier digitaal gewijs een nieuwe update neer te pennen.
Chili. We zijn erg gesteld geraakt op Chili. Niet de verliefdheid zoals ik die meteen had voor Australië en niet die onverklaarbare liefde die Jak voor India koestert, maar je weet wel, zo'n enorme appreciatie die je ook voelt voor je bakker als die je op zondag lekker geurende en warme croissants met een knipoog toestopt. Chili is even warm, lekker en vertrouwd. Wij hebben een week gezeten in het gebied van Concepcion, waar het epicentrum van de aardbeving zich bevindt. Dat doet er natuurlijk helemaal niet toe, maar het zet je wel even aan het denken. Het klimaat, de natuur, en hoe die hier helemaal in de war is, hoe het weerfenomeen 'el ñino' voor ongekende regen en seizoenswissels zorgt, er wordt hier wel vaak naar verwezen. In Buenos Aires waren er ongeziene overstromingen. In Venezuela ongekende droogte. Zouden mensen hierdoor meer gevoelig worden voor het debat van klimaatsverandering, of hebben ze hier in Zuid-Amerika nog eerst vele andere noten te kraken?
In Rio zijn we toch weer ferm met onze neus op de realiteit gedrukt. Je kan er gerust je ogen voor sluiten, maar niet al je zintuigen. Armoede ruik je ook, hoor je. We hebben al wat armoede gezien, maar het went nooit. Rio is dus dubbel. Rijk en arm. Mooi en lelijk. Stad en strand. Zon en regen. Het enige dat je er niet treft is stilte. Rio is snel, heftig, druk en vochtig. Het is een beetje als een stoomketel met een onaflaatbaar fluitend geluid. Jak werd er een beetje gek van. We zijn ondertussen verder getrokken langs de 'costa verde' en zitten nu in een klein koloniaal dorpje Paraty aan de kust in een valleitje van met jungle begroeide heuvels. Het regent hier en onze hostal lijkt tussen de wolken te staan. We trekken nu al een tijdje op met Michelle, onze Canadese travelbuddy en lijken elke dag wel een of andere grappige of bijzondere ontmoeting te hebben. Eergisteren ben ik in Rio op stap geweest met Eddy, het neefje van de president van Mozambique die nog nooit zo'n goedkope uitgaansavond had gehad want hij had maar 600 dollar opgedaan. Er was Brian, de bouwvakker uit Toronto die er niet vanover kon dat hij twee chicks uit Leuven leerde kennen, hometown van zijn geliefde Stella Artois.
Donderdag vliegen we vijf uur noordelijker, naar Natal. Dan gaan we met de bus richting onze Braziliaanse 'Patagonische' vrienden en dan naar Pipa, een surfdorpje, waar volgende week maandag chica's Stef en Lynn ons zullen vervoegen. Juij!
Veel liefs en tot eind maart,
J & J
vragen nu eenmaal veel aandacht. Terecht!
