Story

Morgen ligt de nieuwe Story in de winkel.
"What's the big deal?", you're thinking. Nothing special... Ik heb niet echt iets met de Story. Niet met de ouwe. Hoogstwaarschijnlijk niet met de nieuwe. En toch. Ik heb wel 'iets' met de Story. Of toch met hun hoodredacteur ad-interim. Thomas Siffer. Door velen misprezen, door mij geliefd. Echt, ik heb em lief. Ik ken hem hoegenaamd niet persoonlijk. En hij weet niet van mijn bestaan af. Maar er is wel 'iets' tussen ons. Al jaaaaren. Al van toen ik van mijn zestiende zijn columns uit de Flair scheurde en die in mijn plakboek plakte (Thomas, wat ben jij dus al een ouwe zak!). Niet omdat ik Thomas zo een stuk vond, wel omdat hij me "stukjes" deed ontdekken. De kracht, de humor, de ontroering die erin een 'stukje' tekst kan schuilen. Als je maar de juiste woorden bij elkaar krijgt, de blik gericht, zin en pen op scherp. Zijn en Mijn 4 W's. Wondere wijde wereld willen. Met meestal op z'n Thomas' een vijfde W erbij: waarom. Ik hield van zijn waarom-vragen. Het niet vanzelfsprekend vinden. Boos zijn, aangeslagen. Romantiseren, bekritiseren. Maar godverdomme niet aan de zijlijn gaan staan. Woorden op papier. Te kennen geven. Thomas durft zichzelf te kennen geven. Een merkwaardigheid in medialand (en ver daarbuiten).

Ik schreef Thomas een brief in eerste kan toen ik eraan dacht er de brui aan te geven. Hij stuurde een fax terug met één zin. Eén zin kan veel doen. Altijd en overal. Daarom hoop ik dat morgen als ik de Story koop (uiteraard!) er een zin, een stukje Thomas in herken.
Omdat ik het beestig zou vinden als nog maar een honderste van al die ouwe en nieuwe Story lezers (wie waren ze, wie zijn ze?) een vonkje Thomas zouden 'voelen'.
'Zijn' zou niet alleen teveel gevraagd zijn. Overdaad schaadt. Teveel ego's komt België niet ten goede. Nietwaar Yves? Hypocriete uitgebluste keuterboer. Thomas, overloper, debiel, dat jij dienen tiep in uw nieuw boeksken zet. Nét jij!

Anton Walgraeve - When she calls

Bij 'dag' opnieuw al aan de foon willen hangen.
Willen dat je nooit uitgepraat raakt.
Bound by 'when she calls'.
Waar gitaarleraren al niet goed voor zijn :-)

Hilda

Zalig... als je voelt dat je niet alleen staat met de enorme verwondering en bewondering voor onze partnerorganisaties in het Zuiden...
Wanneer een 'partnerorganisatie' telkens meer een gezicht, een stem, een gevoel wordt...

“Ze is 25 en komt van heel ver. Ze werkt vrijwillig bij een
landarbeidersvereniging, geeft vorming aan vrouwen en
vecht voor gerechtigheid. En ze brengt verhalen mee waar je
alleen maar stil kan bij worden.
Ze vertelt over haar prachtige land, hoe het respect voor de
aarde diep in haar volk leeft. Maar ze vertelt ook hoe de
natuur kapot wordt gemaakt door een Canadees
mijnbouwbedrijf, zonder respect voor de natuur of de
mensen. En hoe ze weerloos staan tegenover het bedrog en
de macht van het geld.
Ze vertelt dat ze met het hele gezin elk jaar 5 maanden gingen werken op een koffiefinca,
ver van huis. En dat het daar een hel was. Maar dat het niet anders kon, het was
hun enige inkomen.
Ze vertelt hoe blij ze is dat haar vader niet drinkt, want dat zoveel mannen het onrecht
proberen te verdrinken. Ze vertelt hoe blij ze is dat haar vader niet de typische machoman
is, maar vrouw en dochters respecteert en vrij laat. En dat ze bewust heeft gekozen
om niet te trouwen met de vader van haar dochtertje omdat ze te vaak heeft gehoord
van vrouwen wiens leven door hun echtgenoot tot een hel is gemaakt.
En ze vertelt dat ze wil blijven vechten tot iedereen in het land genoeg te eten en te
drinken heeft tot alle kinderen naar school kunnen, tot alle vrouwen zich bewust zijn van
hun kracht en hun waarde, tot al wie werk krijgt waar hij of zij recht op heeft, tot het
leegzuigen en vergiftigen van het land verboden wordt. Tot gerechtigheid eindelijk een
zaak wordt voor iedereen.
Een straffe madam?
Een héél straffe madam!”

Martine Willems, Leuven

The big apple

Een weekje appelflappen met de floeperbuddies...

New York uiteraard!
"Da's dus nog 30% eraf!" (zou mijn visalimiet al bereikt zijn?)
"So folks, we put old metrotrains into the ocean, cause fish think it's like a reef and fishing companies really like that, cause than all fish are gathered." (vier Belgen die hun wenkbrauwen optrekken; de rest van de boottocht knikt instemmend)
Taxichauffeur op weg naar onze hostel: there are too many gays, don't you think?
En de Stonewall Inn (Uit respect!)
Budweisser
"I don't know" (bij het vragen aan een Amerikaanse wat de telcode van USA is)
Uptown? Downtown: met de metro is altijd een beetje in slaap vallen...
Biken met Pat door de verschillende districts en Manhattan by night aanschouwen vanop de Brooklynn Bridge: WAW
Squirrels in the park
Starbucks on every corner
Kippevel bij Ground Zero
Central Perk heet in feite The little Owl! Figure that!
In Macy's zijn XXXXXXXXXXXXXL T-shirts verkrijgbaar!
Jazz on the park www.jazzhostels.com
"Zo fotograferen zonder flits is een beetje als Jezus spelen"
"Can I pay with credit card?"
"Is 9 dollar for half a bottle of wine?" A glass? Oooh... (sorry guys for dropping the tip)
They don't like that either! (Harlemguide vindt yuppies een beetje stom)
"What is NY doing with their garbage nowadays? Some is recycled in New Jersey, some is brought to other states, some is dumped into the ocean. " Maar ook: Bloomberg (burgemeester) was sitting in a tree for a picture on the occasion of Earth Day cause NY is really working on green issues you see and planting a lot of trees...
(Oh my Gosh!)
"Ik wil nog schoenen kopen"

(to be continued)

voor enkele kiekjes: zie pics

Juist Nu

Een witte dolfijn op je GSM?

Vrijen voor het goede doel?

Praktisch idealisme... voor elk wat wils... Juist Nu !

http://www.llink.nl/JuistNu.1513.0.html