El Evo

Terwijl onze politiekers bezig zijn met boswegels en corridors, zijn er gelukkig nog stemmen uit het Zuiden die bezig zijn "met de mensen".
En dan worden die landen 'ontwikkelingslanden' genoemd.
Lang leve de ontwikkeling.

Open brief van president Evo Morales over de nieuwe Europese terugkeerrichtlijn

“Tot aan het einde van de Tweede Wereldoorlog is Europa steeds een emigratiecontinent geweest. Tientallen miljoenen Europeanen trokken naar Amerika om te ontsnappen aan hongersnoden, financiële crisissen, oorlogen, totalitaire regimes en de vervolging van etnische minderheden.
Vandaag de dag volg ik met bezorgdheid het goedkeuringsproces van de zogenoemde terugkeerrichtlijn. De tekst, die op 5 juni door de ministers van binnenlandse zaken van de 27 EU-lidstaten bekrachtigd werd, dient op 18 juni ter stemming voorgelegd te worden aan het Europese Parlement. Ik betreur dat de aanhoudings- en uitwijzingsvoorwaarden voor migranten zonder papieren op drastische wijze verhard worden, zonder ook maar in het minst rekening te houden met de verblijfsduur in de EU, de arbeidssituatie, de familiebanden of de bereidheid en inspanning tot integratie.
De Europeanen arriveerden destijds in grote getale in de landen van Latijns- en Noord Amerika, zonder visum of restricties opgelegd door de lokale autoriteiten. Ze waren altijd welkom, en zijn dit nog altijd, in onze landen van het Amerikaanse continent dat hierdoor de Europese economische miserie en politieke crisissen opving. Men kwam naar ons continent om haar rijkdommen te exploiteren en deze door te sluizen naar Europa, met een hoge kost voor de inheemse bevolking van Amerika als gevolg. Neem het voorbeeld van onze Cerro Rico (Rijke Berg) te Potosi met zijn fabuleuse zilvermijnen waarvan de rijkdom de geldvoorraad op het Europese continent omvang gaf van de 16de tot 19de eeuw. De immigrant als individu met zijn bezittingen en rechten werd steeds gerespecteerd.
De Europese Unie is vandaag de belangrijkste bestemming voor immigranten van de hele wereld omwille van haar positief imago als oord van voorspoed en openbare vrijheid. De grote meerderheid van de immigranten komen naar de EU om bij te dragen tot die voorspoed en niet om ervan te profiteren. Ze nemen arbeidsplaatsen in bij openbare werken, in de bouw en in de dienstverlening aan personen en hospitalen, jobs die de Europeanen niet kunnen of willen uitvoeren. Ze dragen bij tot de demografische dynamiek op het Europese continent, tot het instand houden van de verhouding tussen actieven en niet actieven waardoor de genereuze sociale zekerheidssystemen mogelijk blijven, en vitalizeren de interne markt en de sociale cohesie. De immigranten bieden een oplossing voor de demografische en financiële problemen binnen de EU.
Voor ons vertegenwoordigen onze migranten de ontwikkelingshulp die de Europeanen ons niet geven, aangezien maar weinig landen voldoen aan de minimum doelstelling voor ontwikkelingshulp van 0,7% van hun BBP. Latijns-Amerika ontving in 2006 68.000 miljoen dollar via overschrijvingen van migranten, wat meer is dan het totaal aan buitenlandse investeringen in onze landen. Op wereldschaal bereiken de transfers van migranten 300.000 miljoen dollar, een bedrag dat de 104.000 miljoen dollar aan ontwikkelingshulp overtreft. Mijn land, Bolivia, ontvangt meer dan 10% van zijn BBP in de vorm van deze transfers (1.100 miljoen dollar), qua omvang equivalent aan een derde van onze jaarlijkse aardgasexport.
De migratiestromen zijn voordelig voor de Europeanen en slechts in mindere mate voor ons uit de Derde Wereld gezien wij miljoenen van onze gekwalificeerde arbeidskrachten verliezen; personen waarin onze overheden, ondanks hun armoede, op één of andere manier menselijk en financieel kapitaal geïnvesteerd hebben. Spijtig genoeg, wordt deze realiteit in zeer hoge mate bemoeilijkt door het project van de “terugkeerrichtlijn”. Indien we onderkennen dat elke Staat of groep van Staten zijn migratiebeleid in alle souvereniteit kan bepalen, kunnen we niet aanvaarden dat fundamentele rechten van personen zouden geweigerd worden aan onze landgenoten en broeders uit Latijns-Amerika. De “terugkeerrichtlijn” voorziet in de mogelijkheid om migranten zonder papieren op te sluiten gedurende 18 maanden vóór hun uitwijzing, of “verwijdering” zoals het door de richtlijn genoemd wordt. 18 maanden! Zonder proces of rechtspraak! Het huidige tekstvoorstel van de richtlijn schendt duidelijk artikels 2, 3, 5, 6, 7, 8 en 9 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens uit 1948. In bijzonder het artikel 13 schrijft voor:
“1. Een ieder heeft het recht zich vrijelijk te verplaatsen en te vertoeven binnen de grenzen van elke Staat. 2. Een ieder heeft het recht welk land ook, met inbegrip van het zijne, te verlaten en naar zijn land terug te keren”.
En erger nog, de richtlijn opent de deur voor het opsluiten van moeders met kinderen en minderjarigen, zonder rekening te houden met hun familie- en schoolsituatie, in gesloten centra waar depressie’s, hongerstakingen en zelfmoorden voorkomen. Hoe kunnen we zonder de minste reactie accepteren dat landgenoten en Latijns-Amerikaanse broeders zonder documenten zouden worden samengepakt in deze centra, terwijl de overgrote meerderheid van hen al jarenlang aan het werk is en zich heeft geïntegreerd? Aan welke kant staat vandaag de plicht tot humanitair interventie? Waar is de vrijheid van beweging, de bescherming tegen willekeurige opsluiting?
Tegelijk probeert de Europese Unie de Gemeenschap van Andesnaties (bestaande uit Bolivia, Colombia, Ecuador en Peru) te overtuigen een Associatie-akkoord te ondertekenen dat in zijn derde pijler een Vrijhandelsakkoord bevat van dezelfde aard en inhoud als diegene die de Verenigde Staten opleggen. We staan onder immense druk van de Europese Commissie om uiterst liberalizerende voorwaarden voor handel, financiële diensten, intelectuele eigendom en onze openbare diensten te aanvaarden. Bovendien worden we uit naam van de juridische bescherming onder druk gezet vanwege de nationalisatie van de water-, gas- en telecommunicatiesector, gerealizeerd op de Dag van de Arbeid. Ik stel bij deze de vraag ‘Waar is de juridische zekerheid voor onze vrouwen, adolescenten, kinderen en arbeiders die betere oorden opzochten in Europa?’
Het promoten van vrije circulatie van goederen en kapitaal terwijl aan de andere kant onze broeders, die enkel probeerden zich vrij te verplaatsen, zonder proces worden opgesloten: dat is het ontkennen van de fundamenten van vrijheid en van de democratische rechten.
Onder deze voorwaarden, wanneer de ‘terugkeerrichtlijn’ wordt goedgekeurd, zouden we omwille van ethische redenen onmogelijk de onderhandelingen met de Europese Unie kunnen voortzetten en kennen we ons het recht toe om Europese staatsburgers dezelfde visumverplichtingen op te leggen als de EU sinds april 2007 oplegt aan Boliviaanse burgers, volgens het principe van de diplomatische wederkerigheid. We hebben dit recht tot op heden niet uitgeoefend, omdat we rekenen op gunstige signalen vanuit de EU.
De wereld, haar continenten, haar oceanen en haar polen kennen belangrijke globale moeilijkheden: de opwarming van de aarde, de vervuiling, de trage maar zekere uitputting van energetische rijkdommen en biodiversiteit. Tegelijk nemen honger en armoede toe in alle landen en verzwakken zo onze samenlevingen. Om de migranten, zij het met of zonder papieren, hiervan tot zondebok te maken biedt geen enkele oplossing en weerspiegelt geen enkele realiteit. De problematiek van sociale cohesie waar Europa mee te kampen heeft is niet de schuld van de migranten maar is wel het resultaat van een ontwikkelingsmodel, opgelegd door het Noorden, dat de planeet verwoest en de samenleving ontwricht.
Uit naam van het Boliviaanse volk en van al mijn broeders van het continent en uit andere regio’s van de wereld zoals de Maghreb, Azië en de Afrikaanse landen, doe ik een oproep aan het geweten van de Europese leiders en afgevaardigden, van de volkeren, burgers en activisten van Europa om de tekst van de terugkeerrichtlijn niet goed te keuren. Zoals de tekst nu voorligt, is het een tekst van de schaamte.Ik roep de Europese Unie ook op om in de komende maanden een migratiepolitiek uit te stippelen die de mensenrechten respecteert, die het voor beide continenten voordelige dynamisme in stand houdt, die voor eens en voor altijd de grote historische, economische en ecologische schuld die de Europese landen hebben ten opzichte van de Derde Wereld herstelt en die eindelijk de nog steeds doorgaande aderlating van Latijns Amerika stopt. U kan met Uw ‘integratiepolitiek’ niet dezelfde fouten begaan als met Uw zogenaamde ‘civilisatiemissie’ uit de tijd van de kolonies.Ik wens U allen, overheden, europarlementsleden en kameraden, broederlijke groeten uit Bolivia. En vooral ook onze solidariteit aan alle ‘illegalen’.
Evo Morales AymaPresident van Bolivia”

Alanis

Interview met Alanis Morrissete in DM Magazine doet me alleen maar bevestigen dat m’n muzieksmaak niet te versmaden is :-)
What a woman! Zaaaalig.

“Ik geloof niet in het vastgeroeste beeld van een huwelijk, waar je in een gouden kooi left en door je wederhelft verstikt wordt. Ik ken veel mensen – mannen én vrouwen- die zich een ring om de vinger laten schuiven uit angst anders alleen achter te blijven.”

“Ik besef dat mijn leven één grote tragikomedie is. Ik maak steeds weer dezelfde fouten, loop keer op keer met open ogen tegen een muur aan zonder daar lessen uit te trekken. Ik ben heel lang een liefdesverslaafde geweest, iemand die zo erg op de genegenheid van anderen was aangewezen dat ik er desnoods mezelf voor verloochende. Dat patroon tekent zich af in alle relaties die ik inmiddels achter de rug heb. Het werd wat irritant op den duur.”

“Ik ben veel sterker nu. Vroeger wilde ik koste wat het kost geliefd zijn, zeker door mensen waar ik heel close mee was. Er was constant de behoefte om bevestigd te worden. Goedgekeurd ook. Ik maak me sterk dat ik die fase inmiddels voorbij ben.”

“Straitjacket is een heel hard, expliciet nummer over hoe iemand die verondersteld wordt me te kennen systematisch tot conclusies komt warin hij de bal volkomen misslaat.”

-Flavors of entaglement-

zaterdagochtendmijmering

Uit de boekskes:

"Is het een hype? A self fulfilling prophecy? Of is het echt zo dat we in deze tijd meer zouden moeten leren om los te laten? Ik neig naar dat laatste. De overvloed, het teveel, vraagt om loslaten. Niet alleen van spullen, maar ook van mensen, en vooral, van wensen en verwachtingen, en het constante ‘moeten’ dat voortkomt uit dat teveel.Aan de andere kant is er, paradoxaal genoeg, het voortdurende tekort waarmee ik mezelf schijn op te zadelen. All I want is everything. Hoe laat je een tekort los? Of een verlangen naar iets dat je niet (meer) hebt? Ik lees daar vanmorgen een nuchter antwoord op: loslaten van een gemis betekent vooral het verzet opgeven tegen de situatie zoals die is. Zolang je wílt loslaten, zoals Karin in haar column schrijft, kun je het wel vergeten. Hoe sterker je je erop focust, hoe erger het gevoel wordt dat je eigenlijk kwijt wilt raken.

Loslaten is dus, hoe mooi het woord ook klinkt, eigenlijk niet meer dan de realiteit onder ogen zien. Ermee leren leven dus dat het leven niet altijd loopt zoals je eigenlijk zou willen. Of sterker nog, zoals je eigenlijk vindt dat het zou moéten zijn. Als je - met vallen en opstaan - leert omgaan met teveel en leert leven met tekort, als je er vrede mee hebt dat het is zoals het is, dan heb je misschien pas losgelaten."

Column Karin Bosveld:

“Ik wil het wel, maar het lukt me niet. Ik wil mijn onbetrouwbare ex wel vergeten, maar ik kan het niet. Ik wil mijn woede wel loslaten, maar ik slaag er niet in!”
Logisch. Hoe harder je het wilt, hoe minder je erin zult slagen. Wat zit er namelijk onder die wens om los te laten? De wens om de pijn die wordt veroorzaakt door datgene wat je zou willen loslaten, niet meer te voelen. Het moet weg zijn, over! Hoe eerder hoe beter!
En dat gaat nou juist niet. Pijnlijke zaken en kwellingen elimineer je nooit door ze weg te willen stoppen. Echt niet. Door je geest de opdracht te geven er ‘niet meer aan te denken’, zet je ‘m juist alleen maar aan om er mee bezig te zijn! En dan ga je jezelf vervolgens bestraffen omdat je er tóch aan denkt, dat je toch weer boos wordt, je toch weer ellendig voelt...
Wat werkt dan wel? Het is misschien niet leuk om te horen, maar de enige remedie is: helemaal, voluit aanvaarden wat er is. Die woede, die teleurstelling, dat gevoel vast te zitten, de twijfel, de wanhoop - voel ze. Ga er eens goed voor zitten en laat het helemaal toe. Observeer wat er gebeurt in je lichaam. Observeer ook je gedachten. Laat het maar gebeuren. Wat heb je daar aan?
Op de eerste plaats laat je op die manier ongemerkt wel degelijk iets los, namelijk de angst voor dat wat je niet wilt voelen. Alleen door het toe te laten, kun je ervaren dat het niet het einde van de wereld is. Dat je het kunt verdragen. Dat het niet blijft, ook. Emoties, gedachten - ze komen en gaan als voorbijdrijvende wolken.
De volgende stap is dat je gaat beseffen dat jij en die emoties en gedachten niet één zijn. Jij hebt gedachten, maar bent ze niet. Zo kun je ze leren relativeren.
Maar hoop niet dat je ze uit kunt schakelen. Gedachten zullen er altijd zijn. Met je wil kun je ze niet opleggen weg te blijven. Dus geef mee. Laat ze maar. Ze gaan vanzelf weer weg.
Als je leert de realiteit te accepteren, en je verzet tegen wat is opgeeft, zou het maar zo kunnen dat je een keer beseft dat je hebt losgelaten."


“Allrighti!… wijze woorden”, denk ik bij mezelf. En laat ze nog eens door m’n hoofd waaien terwijl ik het artikel aan de kant leg. Aan m’n koffie nip, terwijl m’n ochtendhoofd ontwaakt. En plots in een stroomversnelling raakt. Zaterdag vraagt om grote plannen... Realiteit accepteren is één ding. Ze zelf maken een ander.
'Don’t try to carpet the world, wear slippers', zei Alanis Morrissete me voor. Now we’re talking baby! Het zit em in flippers, die peace of mind. Fuck off - Alanis style en Nelli Furtado - for the birdsong en Força: Portugal Europees kampioen en opgaan in het groepsgevoel. Zaterdagochtendmijmeringen zijn altijd de mooiste.

La surna de los días

Lees ik haar nieuwe woorden. Eén pagina maar. Zuinig, want na drie zinnen weet ik: dit is het weer. Hier heb ik vast wat ik niet meer lossen wil. Een B-boek. Beleven, bewonen. B als in to be. Isabel Allende heeft me op m’n zestiende eerst met ‘Het huis met de geesten’ de reis van mijn leven bezorgd. In woorden kunnen wonen, in dromen geloven. Een continent aan emoties, haar continent van verhalen. Twee jaar later had ik met Paula mijn eerste echte B-boek te pakken. Tien jaar, en vele boeken later, deel ik haar met miljoenen lezers. Opgehemeld, verguisd, is ze ‘common good’ geworden, bepoteld in het hoekje ‘wereldliteratuur’. Massacommunicatie verbreekt intimiteit allicht.

Heb ik nu haar ‘de som der dagen’ vast.
Haar verhaal -intiem, intens- ‘reis’liefdes verleer je niet.
To love, to be, to travel.


Isabel over Isabel:
Writers are like good thieves, they take something that is real, and by a trick of magic they transform it into something totally fresh. That is the best part of writing: finding the hidden treasures, giving sparkle to worn out events, invigorating the tired soul with imagination, creating some kind of truth with many lies.

Good fiction is not only the thrill of a plot, at its best it is an invitation to explore beyond the appearance of things, it challenges the reader's safety, it questions reality. Yes, it can be disturbing. But there may be a reward at the end. With some luck, the author and the reader, hand in hand, may stumble upon some particles of truth. Usually, however, that is not the intention of the author in the first place. The writer merely suffers from an uncontrollable need to tell the story. There is nothing more to it, believe me.

Language is essential to a writer. and language is as personal as blood.

My life seems to be about pain, losses, love and memory. Pain and losses are the teachers, they make me grow. Love helps me to endure and gives me joy. (I know it sounds corny!) Memory is the raw material for all my writing.

I have been travelling always, I don't really belong anywhere. My roots are in my memory. Every book is a journey into the past, into the soul, and into memory.

For me life becomes real when I write it. What I don't write is erased by the winds of oblivion. I forget a lot, my mind betrays me, I can't recall places, names, dates or faces, but I never forget a good story... or a significant dream. Writing is a silent introspection, a journey to the dark caverns of memory and the soul. Fiction, like memory, moves from revelation to revelation.
I write because I need to remember and overcome. It is from memory and a sense of loss that the passion to create emerges. Every book is an act of love, an offering that I prepare with great care, hoping that it will be well received.