zaterdagochtendmijmering

Uit de boekskes:

"Is het een hype? A self fulfilling prophecy? Of is het echt zo dat we in deze tijd meer zouden moeten leren om los te laten? Ik neig naar dat laatste. De overvloed, het teveel, vraagt om loslaten. Niet alleen van spullen, maar ook van mensen, en vooral, van wensen en verwachtingen, en het constante ‘moeten’ dat voortkomt uit dat teveel.Aan de andere kant is er, paradoxaal genoeg, het voortdurende tekort waarmee ik mezelf schijn op te zadelen. All I want is everything. Hoe laat je een tekort los? Of een verlangen naar iets dat je niet (meer) hebt? Ik lees daar vanmorgen een nuchter antwoord op: loslaten van een gemis betekent vooral het verzet opgeven tegen de situatie zoals die is. Zolang je wílt loslaten, zoals Karin in haar column schrijft, kun je het wel vergeten. Hoe sterker je je erop focust, hoe erger het gevoel wordt dat je eigenlijk kwijt wilt raken.

Loslaten is dus, hoe mooi het woord ook klinkt, eigenlijk niet meer dan de realiteit onder ogen zien. Ermee leren leven dus dat het leven niet altijd loopt zoals je eigenlijk zou willen. Of sterker nog, zoals je eigenlijk vindt dat het zou moéten zijn. Als je - met vallen en opstaan - leert omgaan met teveel en leert leven met tekort, als je er vrede mee hebt dat het is zoals het is, dan heb je misschien pas losgelaten."

Column Karin Bosveld:

“Ik wil het wel, maar het lukt me niet. Ik wil mijn onbetrouwbare ex wel vergeten, maar ik kan het niet. Ik wil mijn woede wel loslaten, maar ik slaag er niet in!”
Logisch. Hoe harder je het wilt, hoe minder je erin zult slagen. Wat zit er namelijk onder die wens om los te laten? De wens om de pijn die wordt veroorzaakt door datgene wat je zou willen loslaten, niet meer te voelen. Het moet weg zijn, over! Hoe eerder hoe beter!
En dat gaat nou juist niet. Pijnlijke zaken en kwellingen elimineer je nooit door ze weg te willen stoppen. Echt niet. Door je geest de opdracht te geven er ‘niet meer aan te denken’, zet je ‘m juist alleen maar aan om er mee bezig te zijn! En dan ga je jezelf vervolgens bestraffen omdat je er tóch aan denkt, dat je toch weer boos wordt, je toch weer ellendig voelt...
Wat werkt dan wel? Het is misschien niet leuk om te horen, maar de enige remedie is: helemaal, voluit aanvaarden wat er is. Die woede, die teleurstelling, dat gevoel vast te zitten, de twijfel, de wanhoop - voel ze. Ga er eens goed voor zitten en laat het helemaal toe. Observeer wat er gebeurt in je lichaam. Observeer ook je gedachten. Laat het maar gebeuren. Wat heb je daar aan?
Op de eerste plaats laat je op die manier ongemerkt wel degelijk iets los, namelijk de angst voor dat wat je niet wilt voelen. Alleen door het toe te laten, kun je ervaren dat het niet het einde van de wereld is. Dat je het kunt verdragen. Dat het niet blijft, ook. Emoties, gedachten - ze komen en gaan als voorbijdrijvende wolken.
De volgende stap is dat je gaat beseffen dat jij en die emoties en gedachten niet één zijn. Jij hebt gedachten, maar bent ze niet. Zo kun je ze leren relativeren.
Maar hoop niet dat je ze uit kunt schakelen. Gedachten zullen er altijd zijn. Met je wil kun je ze niet opleggen weg te blijven. Dus geef mee. Laat ze maar. Ze gaan vanzelf weer weg.
Als je leert de realiteit te accepteren, en je verzet tegen wat is opgeeft, zou het maar zo kunnen dat je een keer beseft dat je hebt losgelaten."


“Allrighti!… wijze woorden”, denk ik bij mezelf. En laat ze nog eens door m’n hoofd waaien terwijl ik het artikel aan de kant leg. Aan m’n koffie nip, terwijl m’n ochtendhoofd ontwaakt. En plots in een stroomversnelling raakt. Zaterdag vraagt om grote plannen... Realiteit accepteren is één ding. Ze zelf maken een ander.
'Don’t try to carpet the world, wear slippers', zei Alanis Morrissete me voor. Now we’re talking baby! Het zit em in flippers, die peace of mind. Fuck off - Alanis style en Nelli Furtado - for the birdsong en Força: Portugal Europees kampioen en opgaan in het groepsgevoel. Zaterdagochtendmijmeringen zijn altijd de mooiste.