Happy Trails

'Happy trails for you girls!' was de laatste groet van onze Amerikaanse vriendinnen toen zij met tent en toebehoren nog voor enkele nachten bleven kamperen in El Chalten maar wij de terugtocht moesten aanvangen... Chili wachtte en we hadden nog het een en ander in ons ondertussen zeer geliefde Argentinië af te werken...
El Chalten werd alweer een hoogtepunt. Trekkings in het Andesgebergte, dat doe je niet elke dag. We zijn naar het basiskamp van de Fritz Roy gestapt, en hebben de Cerro Torre grotendeels bedwongen. Onderweg waren condors, arenden, papegaaien, rode woodpeckers en tal van andere vogels onze weggezellen en hadden we voortdurend uitzicht op de Andes'cordillera'...echt geschift mooi.
Ook de weg naar El Chalten bleek een groot onwerkelijk landschap...maanlandschap, onherbergzaam en luchten waar je boeken in kan lezen...met af en toe een guanaco, een struisvogel of mustangs along the way...
Het dorpje El Chalten is piepklein en jong. Er zitten vooral outdoormensen, en voor de rest staan er wat caravans waar Argentijnse hippies wonen. Het leukste plekje van het dorpje is ongetwijfeld de micro-cervezeria... het pubje waar ze homemade blond en donker bier brouwen en waar we een zeer leuke avond doorbrachten in het gezelschap van Canadezen, die op zich ook weer Schotten, Letten en oude Hollanders bleken te zijn...
Onze laatste avond in Argentinië sloten we af in stijl. Een goeie fles vino tinto...en fijn gezelschap.
Vandaag zijn we doorgestoken naar Chili, Puerto Natales, uitvalsbasis voor het natuurpark Torres Del Paine. Door ons al op voorhand 'Torres del pain' gedoopt want wij gaan het toch maar wagen en de trekking van 5 dagen, of de genaamde 'W' stappen. Rustin, een zalig grappige Amerikaan die hier al zeven jaar gidst en een hostal runt, heeft ons vanmiddag ingewijd in de geheimen, de pijnen en de deugden van een vijfdaagse trekking te ondernemen. Morgen gaan we dus voornamelijk noten en pasta inslaan, op zoek gaan naar een tent en toebehoren en aan de mentale voorbereiding beginnen ;-) Jullie zullen ons dus even blog of mailgewijs niet horen. Maar geen zorgen, wij zullen gewoon aan het sakkeren zijn waarom we in godsnaam onszelf dit aangepraat hebben, maar allicht minstens evenveel van de ene natuurpracht in het andere natuurwonder belanden...de verhalen en foto's die we al gezien hebben, doen ons in elk geval er zin in hebben...
Abrazo fuerte,
van de stapkonijnen J en J