allemaal beestjes

Ik zag haar de berg afkomen en voelde het meteen: dit wordt liefde op het eerste zicht. Hoe ze traag maar zeker die berg afkwam, een beetje pretentieus eigenlijk. Maar met pretoogjes, dat zag je, en ook een looppas die verraadde dat ze in haar nopjes was. En daarmee was ik helemaal verkocht. Hoe heet ze? vroeg ik de man naast me. "Moon" antwoordde die, en dat leek me plots de mooiste naam ter wereld. Moon was zonder twijfel de mooiste olifant van allemaal, en ze was helemaal voor mij. Eens op Moon gezeten trokken we de jungle in, hier in het Zuiden van Laos, in een boerendorpje dat TadLo heet. Moon stonk een beetje, maar dat kon me niet echt deren. Ik allicht ook, het is hier immers bloedheet. Ze had ook verbazend veel stekelhaar op haar kop, maar ook daarin zag ik verwantschap (Hizzie-style), mijn haar steekt soms ook, zo gaat dat nu eenmaal. Het was fijn daar bij Moon in Tadlo. Aan couleur locale geen gebrek. Kindjes spelen hier petanque met hun teenslippers in plaats van petanqueballen, de zonsondergang kan je aan een watervalletje bekijken waarbij enkele oudjes in het water staan te vissen en aan het tempeltje wordt er vanalles geofferd voor goodluck. Maar er is een grens aan de hoeveelheid beestjes en rurale taferelen dat een mens kan hebben. Of dat ik kan hebben tenminste. Van die twee dagen rurale traagheid en rust, kreeg ik het de derde dag toch echt benauwd. Gelukkig kwam er op dag drie een bus die ons terug naar Pakse kon brengen, een stadje in het Zuiden van Laos. In de gammele bus zaten lokale boeren, vrouwen met duizenden kroppen mais en plastiek zakken vol vissen, en kinderen zonder broek aan die als ze moesten plassen even door de venstervrije raam werden gehouden. Maar ook toen bleven de beesten me achtervolgen. Er werd even gestopt aan de markt om hupsakee de bus verder te vullen met geiten. Die werden het dak opgetrokken (aan hun oren!!) waarbij die mormels van schrik natuurlijk een hels kabaal maakten en erop los kakten dat het geen naam had. De kleine geitjes werden in de kofferbak gestoken. Jaklien vond het allemaal geweldig en nam de ene foto na de andere. Ik kon alleen maar mijn ipod opzetten om dat geblaat niet meer te horen en denken: ik eet nooit meer salade geitenkaas.