27/7 de Mekong op naar Luang Prabang

Grensovergang. Stempeltje halen en hup, boot op, rivier over en Laos verwelkomt ons met een stortbui waarbij je elkaar nog amper hoort praten. Kantoortje van lao-douane binnen. Jakki krijgt keurig stempeltje, maar bibi niet. Ik mag terug naar Thailand, moederziel alleen, want wie keert nu terug naar Thailand? Dan toch juiste stempeltje gekregen in Thailand, weer bootje op en Laos binnen. Dan gaat het snel. We kunnen nog mee op de boot naar Luang Prabang, twee dagen in een houten bootje op de Mekong. We are very excited.
Leven op een boot op de Mekong is mooi. Op het water met een briesje in de haren, zon op je arm die buiten boord bungelt. Duizend soorten groen die de hellingen van al die kronkelende bergen vullen, en rond je geroezemoes van talen. Voor even weer opgaan in de backpackers world. Vooral wanneer ik enkele Aussies hoor die weer zo Aussie zijn, voel ik het tot in mijn kleine teen waarom ik zo graag deel uitmaak van het backpackers zijn. Jaklien leeft zich ondertussen ook uit in haar verwondering om eten (oh sticky rice, oh oreo’kes!! Oreo- de survivalkost, thank god for oreo!!), in haar praatjes met de locals, gewoon door in haar continent te zijn. Op de rivier zijn, vertraagt je gevoel, zegt ze. En daarme heeft ze weer eens alles samengevat.

Na twee dagen op een houten bankje gezeten te hebben, zijn mijn tenen zo ongeveer gevoelloos geworden van het stilzitten. En sinds mijn busplastrauma ben ik ook niet meer gaan plassen dus dat begon ook te dringen.
En dan daagt plots, midden in de jungle Luang Prabang op. Het lijkt wel een sprookjesstad.

Luang Prabang is omgeven door jungle en palmbomen, telt tientallen gouden tempels, buddhabeelden en overal zie je jonge monniken in oranje kleed, meisjes op fisherprice fietskes, is er gembergeur en lijken de kindjes zo uit een fotoboek geplukt te zijn. Laos straalt een zachtheid uit die we in Europa ergens blijken kwijt gespeeld te hebben. De Lao hebben voortdurend een glimlach in hun mondhoek klaar zitten. Het is hier mooi en peaceful. Ik sta een beetje te kijken van zoveel gemoedsrust, maar word er al gauw happy van. Of zitten daar de Lao pintjes voor iets tussen, die hier enkel per halve liter te verkrijgen zijn en erg naar vedett smaken?

30/1

Gisteren heb ik een Lao massage ondergaan. Voor ik kon ontspannen, bezorgde me dit evenement wel stress. Situaties waarin ik niet weet hoeveel, wanneer en hoe ik kleren moet uitdoen, maken me zenuwachtig. Daar zitten de PMS bezoekjes uit de lagere school voor iets tussen, en ook wel het eerste gynecoloogbezoek, maar dat zijn andere verhalen. Nu lag ik in Laos op een handdoekske en was de massagemadam zodanig onder de indruk van het litteken op mijn arm dat ik me volgens haar nooit nog zorgen moet maken: you have best good luck scarf of the world, me lucky to meet you !! ok dan.

Om 5u uit de veren voor een buddhaceremonie. Jakki is al aan de praat geraakt met een monnik, ik sta wat verder aan de kant, altijd bedeesder dan Jaklien in first contacts, grappig hoe patronen blijven, ook aan andere kant van de wereld. Ik blijf geintrigeerd door de Lao, zonder twijfel de mooiste mensen die ik al gezien heb. Hoe kan het toch dat iedereen hier lacht, niemand kabaal maakt en dat alle kindjes hier zo'n snoepi’s zijn dat je ze zo in je binnenzak zou steken.

Ik ben de eerste snelle Lao tegengekomen. En dat was onze buschauffeur, 12u lang van Luang Prabang naar Vientiane. Langs bergpaadjes met zo'n haarspeldbochten en snelheid dat ik hevig, werkelijk hevig naar de touristil verlangde die natuurlijk boven op het dak in mijn rugzak zat. De Franse madam die langs ons zat was duidelijk al eerder toe aan prozac, maar we haalden het zonder noemenswaardige accidenten. En dus zitten we nu in de hoofdstad, waar er zowaar auto’s zijn en we zelfs enkele gsm’s zien. De Franse koloniale invloed is hier goed zichtbaar. Je kan hier baguette eten. En ze hebben hier van die zalige koffiebars. Hoog tijd voor een espresso met een stukje tarte de pomme, lijkt me. Tot later guys. Liefs, J en J