tiramisu

Of hoe samen tiramisu eten een beetje is als houden van...

(N: een vriend vatte het ooit eens heel mooi samen: "vluchten met z'n tweeën is leuker dan alleen" - denk daar maar eens over na)
Leve het PlanDeMan! En leve de voorprogramma's! :-) (ik zet hier bewust geen knipoog want dat is jouw ding :-)) )

(vrij naar Connie Palmen:)

Ik hou van tiramisu, maar hij mag niet te koud zijn en niet te warm. Op sommige dagen hou ik helemaal niet van tiramisu, ook al is hij niet te koud en niet te warm en dan weet ik niet waarom op die dag de tiramissu me tegenstaat.
Dit heb ik met meerdere dingen waarvan ik hou. Om onverklaarbare redenen hou ik er soms niet van.

Ik hou veel te veel van wat slecht is. Ik hou van veel drinken, veel roken, van hard autorijden en soms vind ik het heerlijk om mij te laten vallen voordat ik over mijn schouder gekeken heb om te zien of er iemand staat die mij op zal vangen. Maar ik hou niet van dronkenschap, kanker, ongelukken met dodelijke afloop of van alweer een gat in mijn hoofd, dat niet.

Ik hou er werkelijk zeer veel van om veel van iemand te houden en ik houd ook van de verschillen tussen die liefdes en om erover na te denken hoe het zit met die liefde voor net die ene, voor een stel anderen, voor familie, vrienden, voor voorbijgangers en blijvers, voor eten en drinken, voor kennis en voor het schrijven en voor het raadsel waarom ik soms niet hou van alles waarvan ik hou.


(nog steeds CP:)

Ik heb geen favoriet citaat, noch een favoriete filosoof. Citaten die me ooit begeleidden zeggen me nu niets meer of ik denk inmiddels dat het tegendeel dichter in de buurt van de waarheid komt dan ik jaren geleden durfde te bevroeden. Zo liep ik lang rond met Jean-Paul Satres adagium: “De mens is wat hij van zichzelf maakt”, en ik heb met die illusie wellicht mijn profijt gedaan, maar intussen toch wat meer beperkende erfelijkheid, bevrijdende wanhoop, moeilijk te vatten invloeden en dus determinisme toegelaten als verklaring voor het menselijke en dus ook mijn eigen gedrag. Daarmee wil ik Sartre niet op de vuilnishoop van onnutte kennis gooien. Nog steeds dendert zijn ‘wie kiest, kies voor allen’, ‘de daad van de enkeling bindt de hele mensheid’ en ‘de mens is gedoemd tot vrijheid’ door mijn hoofd, net als alle andere varianten van Kant, die allemaal weer teruggaan op de zegswijze ‘wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook de ander niet’. Voorwaar een zware wet, maar de enige die ik me dagelijks voor de geest haal en die ik ook iedere dag meerder malen schend, waardoor het weer interessant wordt erover nat te denken waarom hij zo moeilijk na te volgen is. “Want de mensen zijn zich wel bewust van hun daden en hun verlangens, maar de oorzaken waardoor zij ertoe worden bestemd iets te verlangen, kennen zij niet”, zegt Spinoza, bij wie ik sowieso vaak te rade ga om de magie van de eenvoud te ondergaan.

Zonder fictie valt niet te leven. Als je het eenmaal weet zie je het overal en kun je het gemakkelijker bij jezelf erkennen. Dan heb je een instrument in handen waarmee je kunt analyseren welke zogeheten ficties je eropna houdt, die geen enkele realiteitswaarde hebben, maar die er wel voor zorgen dat jij een standpunt inneemt, dat je je leven op een bepaalde manier inricht en waarom je dat zus of zo doet. Het is in zekere zin de manier om minder te lijden onder het conflict tussen vrijheid en gebondenheid, want volgens de filosofie van het alsof kunnen we alleen het goede tegenover anderen doen als we handelen alsof we vrij zijn, alsof de grondregels van het eigen gedrag natuurwetten zijn waaraan iedereen onderworpen is.