Veerle

Zegt Veerle:
"Ik merk ook al veel vaker dat het geluk in kleine dingen zit. Gisteren zat ik hier op de bank te lezen, ik voelde weer zo'n onrust opkomen en ik dacht: 'neen, stop! Kijk nu eens. Je zit een fijn boek te lezen, het stormt buiten...' ik heb efkens geluisterd en gevoeld: hé, maar dit is goed."
"Dat soort kleine kleine ingrepen helpt om niet in het grote dramatische denken terecht te komen: 'Hoe moet het nu verder? Ik wil dit, maar ook dat, en allebei gaat niet...' Ik wil alles zo graag meteen oplossen, of toch minstens een beetje visionair zijn en weten hoe ik er over vijf jaar voorsta.
Ook al was de neiging om met het weer méé te gaan stormen groot, ik heb mezelf toch mooi afgeremd."

vervolgt Veerle (in een vorige Humo):
"Ik moet altijd iets doen. Ik wil de-mooiste-wandeling-van-mijn-leven maken, of het-beste-gesprek-aller-tijden voeren. Die hoger zit er nog altijd. Die grote goesting in het algemeen. Daar doe je niks aan. Veel prikkels nodig hebben, hè, heel veel prikkels."

Heeft ze het even over Freya, wat ook uitermate boeide -

blikt ze terug op vroeger:
"Ik was thuis de oudste. Dat speelt een grote rol. Mijn ouders hadden geen gemakkelijk huwelijk. De alles aanvoelende spons die ik ben, heeft dat natuurlijk allemaal geabsorbeerd. Ik doorzag de grote discrepantie tussen de innerlijke en de uiterlijke wereld bij ons thuis constant. Ik voelde het verdriet van mijn moeder. Ik moest altijd een beetje een hoge staat van alertheid hebben voor wat er die dag in het gezin zou gebeuren. Die dierlijke alertheid zit er nog altijd in, wat goed is, maar het zorgt ook voor extra stress en vermoeidheid en het maakt het moeilijk voor mij om tegen mezelf te kunnen zeggen: oké, rust nu maar."

Om tenslotte te eindigen:
"Spelen doe je altijd in een groep; je moet altijd eerst iets geven en dan krijg je iets terug. Als ik hier thuis iets in mijn eentje doe, dan kan ik echt blij zijn dat ik dat helemaal voor mezelf doe. Daar krijg ik energie van. Dat is een manier van voor mezelf te zorgen, even niet moeten meegaan in een ander. Even kunnen zeggen: dit is helemaal van mij."


Ja, Veerle Dobbelaere weet het wel te verwoorden. En zo wandelen Veerle's quotes al een tijdje in mijn hoofd.