Broekstraat

Het was niet op het moment zelf
Toen ik daar vrijdagavond voor je deur stond –
Het was pas achteraf, bij het terugoproepen van het beeld op m’n netvlies
Dat de afstand
In tijd en leven
Als een klets water in de ochtend
Me op deed schrikken.

Je huis,
Dat in mijn hoofd met al die jaren een oase was geworden
Zag ik plots ontdaan van mijn kinderonschuld
Daar in het donker als een onbewoonbare stapel bakstenen
(omdat ik krot niet geschreven krijg)

Maar alleen al de gedachte
Aan jou en mij, en de liefde van toen
Blijft me leiden naar
Wat voor altijd
Als de leidraad
Van mijn roots zal zijn.

Want de tijd van boterhammen met rozijnen, en achterop de fiets
Heb ik zelf teruggemaakt.
(Kessel-Lo, stel je voor meme!)
En wanneer ik vandaag zovelen rond mij
Over hun genaamde (en om eerlijk te zijn soms de mijne) besoignes hoor
Ben ik blij dat ik met langs te rijden langs jouw, mijn huis
Mezelf weer even bij de essentie krijg.
(want ja, you know me, die raak ik regelmatig wel eens deftig uit het oog…)


Uit "Een schitterend gebrek":

Iedere ademhaling, elke droom, iedere geboorte, elk sterven gaat voorbij zonder dat wij het kunnen bevatten. Van al onze tekortkomingen zit dit ons het meeste dwars. Ons leven wordt bepaald door kosmische processen die wij niet kennen. Om onze angst te bedwingen verlangen wij ernaar ze te kunnen beïnvloeden.
Dit is magie.
Dit is waar de alchemisten naar op zoek zijn.
Zij streven ernaar de dingen om te vormen. 'Ken u zelf!' schrijven zij op hun spiegel, en gaan aan de slag. Met brander en kof proberen zij de ene materie met de andere om te vormen tot de volgende. Ik weet niets van alchemie, maar ik zeg dit: zij zijn op de verkeerde weg.
Het tastbare laat zich alleen door het ontastbare vormen.
De werkelijkheid laat zich door neits veranderen dan door de geest. Daar ben ik wel achter. Om de dingen anders te maken hoef je ze niet aan te raken, je moet ze alleen anders zien. Het is niets. Het licht moet er even op vallen, dat is alles, zoals op de gravure achter het glas. Ineens mer je hem op en je kunt nauwelijks nog geloven dat hij je daarvoor altijd was ontgaan. Dit is het ongrijpbare kosmische proces.
Ik ken het.
Ik heb het ervaren.
Noem het liefde en ik ben een magiër.