Story

Morgen ligt de nieuwe Story in de winkel.
"What's the big deal?", you're thinking. Nothing special... Ik heb niet echt iets met de Story. Niet met de ouwe. Hoogstwaarschijnlijk niet met de nieuwe. En toch. Ik heb wel 'iets' met de Story. Of toch met hun hoodredacteur ad-interim. Thomas Siffer. Door velen misprezen, door mij geliefd. Echt, ik heb em lief. Ik ken hem hoegenaamd niet persoonlijk. En hij weet niet van mijn bestaan af. Maar er is wel 'iets' tussen ons. Al jaaaaren. Al van toen ik van mijn zestiende zijn columns uit de Flair scheurde en die in mijn plakboek plakte (Thomas, wat ben jij dus al een ouwe zak!). Niet omdat ik Thomas zo een stuk vond, wel omdat hij me "stukjes" deed ontdekken. De kracht, de humor, de ontroering die erin een 'stukje' tekst kan schuilen. Als je maar de juiste woorden bij elkaar krijgt, de blik gericht, zin en pen op scherp. Zijn en Mijn 4 W's. Wondere wijde wereld willen. Met meestal op z'n Thomas' een vijfde W erbij: waarom. Ik hield van zijn waarom-vragen. Het niet vanzelfsprekend vinden. Boos zijn, aangeslagen. Romantiseren, bekritiseren. Maar godverdomme niet aan de zijlijn gaan staan. Woorden op papier. Te kennen geven. Thomas durft zichzelf te kennen geven. Een merkwaardigheid in medialand (en ver daarbuiten).

Ik schreef Thomas een brief in eerste kan toen ik eraan dacht er de brui aan te geven. Hij stuurde een fax terug met één zin. Eén zin kan veel doen. Altijd en overal. Daarom hoop ik dat morgen als ik de Story koop (uiteraard!) er een zin, een stukje Thomas in herken.
Omdat ik het beestig zou vinden als nog maar een honderste van al die ouwe en nieuwe Story lezers (wie waren ze, wie zijn ze?) een vonkje Thomas zouden 'voelen'.
'Zijn' zou niet alleen teveel gevraagd zijn. Overdaad schaadt. Teveel ego's komt België niet ten goede. Nietwaar Yves? Hypocriete uitgebluste keuterboer. Thomas, overloper, debiel, dat jij dienen tiep in uw nieuw boeksken zet. Nét jij!