Het geheim van het konijn - OLVP blues

Als ik het nu niet gemaakt heb...een stukje schrijven voor Infopress...ook wel gekend als het gazetjen van OLVP, een illuster baken van verlichting voor jonge Waaslandse zieltjes.


Het geheim van het konijn

Ze had nogal een dringende vraag. Schreef ze dwingend. Iets over een Infopress, oud-leerlingen en huidige bezigheden. Of ik een stukje kon schrijven. Wel, begon ik in gedachten mijn wel opgebouwd betoog van afwijzing, toen ik verder las “helemaal iets voor jou”. Dat denk ik niet, antwoordde ik haar ferm denkbeeldig, toen ik nog verder een “please”, “tegen overmorgen” en “echt bedankt, hopelijk tot gauw!” ontwaarde. Ze sloot af met een bazig uitroepteken waar niets meer tegenin te brengen was. Daar zat ik dan. Een beetje naar mijn scherm te staren.
Mijn gedachten dwalen af. OLVP, man…, dat is al een half leven geleden. Ik zou zowaar dit jaar een prachtexemplaar geweest kunnen zijn voor psychologen die een onderzoek wijden aan 29jarigen die een kleine escapismedwang ontwikkelen uit angst omdat ze 30 worden (help, volwassen zijn, hoe moet dat?). Dat weet ik omdat ik er een boek over gelezen heb, niet uit proefondervindelijk onderzoek voor alle duidelijkheid. Psychologen die zich specialiseren in “dertigersdilemma’s” bestaan. Er bestaan vandaag de dag mensen die zich op een professionele manier bezig houden met mijn crisisjes. Geweldig vind ik dat. Al hoeft het niet te verbazen. Iedereen kampt vandaag de dag met een crisis.
Is het niet de midlife (wacht maar tot je ma een minnaar neemt), dan is er de quarterlife (je broer die na zijn studies plots oerang oetangs en bij uitstek zichzelf wil gaan redden in Borneo). Zijn het niet de 18jarigen die radeloos zijn omdat ze niet weten wat ze worden willen, dan flippen de bomma’s wel (met hun niet aflatende vragen over wanneer er nu eindelijk eens kleinkinderen gaan komen). Qua carrièremove zou ik het nu dus wel weten. Psycholoog. Altijd werk aan de winkel…
Iedereen flipt. En dat was toen, 15 jaar geleden, tijdens mijn OLVP-jaren niet anders. Waren het niet de leerlingen die flipten omdat enkele leerkrachten hun ‘weird-gehalte’ alle records sloeg, dan waren het de leerkrachten wel die door het lint gingen bij zoveel onbegrip en nonchalantie van ons, leerlingen. En als leerlingen en leerkrachten het eens rustig hielden, sloeg de directeur wel even de bal mis met een voorstel van schooluitstap waar wij allen als door god geslagen op reageerden (lees: het aanbod gewoon dood negeerden).
Maar dat is dus allemaal al een half leven geleden dus. En toch lijkt het soms nog als gisteren. Als ik aan de telefoon hang met mijn ‘LMT-’vriendinnen. Als ik dingen op het nieuws hoor die me toen iemand voor het eerst probeerde uit te leggen (moeilijke woorden die je dan toch niet onthoudt). Maar meestal gewoon, bij dagdagelijkse of kleine, onverwachte dingen. Zoals een mailtje van een ex-leerkracht dat je eigenlijk ook wel glimlachen doet…
Naar het schijnt worden mensen een beetje melancholisch als ze terugblikken op het verleden. En draaien (als in: verfraaien) ze de realiteit wat naar hun hand. Ik zou gerust enkele A4tjes kunnen vullen over onredelijke leerkrachten, saaie leerstof of belachelijke regels. Maar nu ik in enkele lijntjes zou moeten weergeven welke geweldige OLVP-herinneringen spontaan bij me opkomen, geraak ik er niet uit welke te vertellen. Maar het komt wel telkens op hetzelfde neer. De mensjes daar. Vriendinnen, leerkrachten. Soms een meute flipkonijnen bij elkaar -wij hadden toen die gezonde dosis testosteron in de vorm van mannelijke klasgenoten die een zalvende werking kunnen hebben op die overvloed van vrouwelijke kuren, nog niet- maar dat maakte het net zo bijzonder. Wij tegen de rest van de wereld. Bakvissen, dramaqueens, wollebozen, newwavers, marina’s. You name it, we hadden het daar. Met als gemene deler onze OLVP-band. Dat zorgde voor goeie chemie. Wat vuurwerk en halve oorlogen soms. Maar ook veel gelach en vriendschappen die vele jaren later nog altijd stormen, overvolle agenda’s en lange afstanden moeiteloos doorstaan… Daar schuilt em het geheim. Het geheim van het konijn.
Ik wil maar zeggen, de OLVP, die microcosmos, was, is, en zal altijd een biotoop voor flipkonijnen zijn. Maar laat dat nu net onze sterkte zijn. Het ras der OLVP-flipkonijnen. Wij doen het bijlange zo slecht nog niet, die oud OLVP-konijnen. Dat zal je vanaf nu kunnen lezen in dit gloednieuwe Infopress-rubriekje.
Oh ja, er is leven na de OLVP. En wat voor één! Dat leven is boeiend, uitdagend, angstaanjagend, heerlijk vol met mogelijkheden en tegenstrijdigheden, en hier en daar een stevige portie ontgoochelingen en frustraties. Eigenlijk, feitelijk, een beetje als het leven in de OLVP. Het is maar kwestie wat je er zelf van maakt. Verspil dus vooral geen tijd met zitten verlangen naar een leven ná OLVP. The time is now! Ontdek, beleef, flip, en bovenal: geniet ervan!