Dubbele moraal

Ik vraag me af of het iets is waar veel mensen wel eens mee te kampen krijgen. Dubbele moraal. Tussen wat je luidruchtig op café verkondigt en je er zelf in de praktijk van in huis brengt. Het is iets waar ik deze week mee worstelde.
Deze week was de vakbond niet uit de media te bannen. Ik heb me een beetje zitten ergeren. In eerste instantie aan het veralgemeende beeld dat van dé vakbond in de media weergegeven wordt. Alsof een organisatie van 1.7 miljoen leden in enkele quotes, in enkele krantenkoppen kan gevat worden. Laten we het voordeel van de twijfel aan de media geven. Tenslotte ben ik een media-liefhebber.
Yves Desmet: “vandaag de dag pleiten voor een hogere ontslagvergoeding getuigt van enige wereldvreemdheid. “ En ik vraag me af of hij gelijk heeft. Ik weet maar al te goed dat ik daar niet gegrond over kan oordelen. Ik heb niet voldoende statistische gegevens om te weten wat vandaag de dag het lot is van de vele mensen die door de crisis hun job zijn kwijtgeraakt. Worden zij voldoende opgevangen door ons sociaal systeem? Kan een arbeider in de periode van 56 dagen dat hij uitbetaald wordt voor een alternatief inkomen voor zijn familie voorzien? Misschien wel, misschien niet. Ik weet het niet. Als ik het niet weet, die toch dagdagelijks met socio-economische thema’s geconfronteerd word, hoeveel van mijn vrienden, van mijn leeftijdsgenooten, kunnen dan wel een juiste inschatting maken? Weinig denk ik. Maar tegelijkertijd zullen er allicht bijzonder veel instemmend geknikt hebben op Yves’ betoog. De Morgen lezers dan toch. Zoals ik. Met een universitaire opleiding, een deftig gemiddeld inkomen, bedrijfswagen in de garage en Arnon Grunberg in de boekenkast. En daar zit em al de eerst illusie. De meeste kennissen uit mijn vriendenkring zitten in de zeer comfortabele situatie zich te vertoeven in de kleine toch stevige topje van deftige middenklasser. Als ik even het rijtje afga, kan ik er bijzonder weinig opnoemen die al eens met een pakweg bandwerker gepraat hebben. Nochtans maakt het selecte clubje afgestudeerden pol&soccers, rechten en dergelijke meer maar een 8% van onze werkende bevolking uit. Een kleine nuance dat de meeste van mijn ‘De Morgen lezende kennissen’ meestal over het hoofd zien.
Een eigenschap en meerwaarde die ik altijd de vakbond toegedicht heb. Een massabeweging. Dicht bij de mensen. In staat om veel mensen te bereiken. Te mobiliseren. In te zetten voor de goeie zaak. Maar gebeurt dat altijd en voldoende? Het zijn van die vragen waar we allemaal als het ons werk aangaat allicht wel mee te kampen hebben… soms lijkt het alsof mijn werkgever met twee standaarden werkt, maar meer nog voelt het dat ik zelf met twee maten weeg… en ik raak er niet uit waar ergens in het spectrum ik me bevind… Ik rij zelf meer kilometers met mijn bedrijfswagen dan goed is voor het leefmilieu, ik hou van verre reizen en heb daarmee een voetafdruk die allicht groter is dan mijn schoenmaat… maar tezelfdertijd ben ik blij dat ik een bedrijfsauto heb zodat ik al die kilometers zelf niet moet dokken… hypocriet, ik geef het toe. Ik, die zichzelf een groen profiel aanmeet, ben meer gehecht aan mijn auto dan mijn N-VA-stemmende vriend die wel met de trein naar het werk gaat…
Bayer. Vakbond houdt halsstarrig vast aan 33urenweek. En verworvenheden waar 95% van de Belgische werknemers alleen maar van kunnen dromen. De directie vraagt voor enige toegeeflijkheid en zaken zoals een 36uren week in ruil voor 5 jaar werkzekerheid. De vakbonden lijken dit te weigeren. Ik zie de tv-reportage, ik hoor de getuigenissen. En ik denk: miljaar, wat een indruk maken we hier weer. Hetzelfde maagkrimpende effect als wanneer de treinbonden besluiten een staking te organiseren, overvalt me. Maar kennen wij het hele plaatje, alle feiten, achtergrond? Ik denk sneller in zwart-wit dan de realiteit de kans te geven het juistere, complexe kleurenpalet van ‘grijs’, -als in de waarheid schuilt ergens middenin- weer te geven.
Misschien projecteer ik de ontgoocheling in mezelf op mijn organisatie. Verdoezel ik mijn eigen tekortkomen, mijn eigen wentelen in verworvenheden en vaak inconsequent handelen tegen mijn principes in, door kwaad te zijn op iets of iemand anders. Wit of zwart, iedereen worstelt er wel eens mee. Maar af en toe moeten we ook eens tot op het bot durven gaan. Je zaakjes op een rijtje zetten, daar lijkt december wel een patent op te hebben. Ik zal nog eens een poging wagen, ik heb de komende maanden wel wat tijd... Mezelf eens in de schaal leggen. En kijken waar het wijzertje naar richt. Wegwijzers zoeken in het buitenland leidt vaak ook tot innerlijke (her)oriëntatie. En ook al zijn we dan beiden slecht in kaart lezen. Door samen in hetzelfde schuitje te zitten, varen we altijd op één of andere manier, op koers…