Ally

Gisteren was ik mijn surfring kwijt. Nee, dat klopt niet helemaal. Ik was mijn surfring al veel langer kwijt, maar had mezelf toen wijs gemaakt dat ik moest vergeten dat ik die kwijt was, omdat ik die dan terug zou vinden. Snap je? Want als je iets zoekt, dan vind je dat niet, maar als je iets niet zoekt, kom je dat dan onverwacht toch tegen. Tenminste, dat proberen ze mij telkens in mijn kop te prenten als ik –weeer- eens iets kwijt ben. En dan balancerend op een nervous breakdown zodanig aan het zoeken ben dat ik aan niets anders meer kan denken.
Maar dat klopt dus niet die redenering. Want ik was mijn surfring al maanden kwijt, was er eindelijk in geslaagd dat uit mijn kop te krijgen, en toch kwam die maar niet zomaar onverwacht spontaan weer boven water. Waardoor er natuurlijk een redelijke crisis in de lucht begon te hangen op het moment dat het me weer daagde dat ik mijn surfring nog altijd kwijt was.
Mijn surfring is nu ook niet zomaar iets. Die komt wel uit Australië en heb ik bovendien plechtig voor mezelf gekocht na het helemaal alleen ‘riden’ van een ongelooflijke golf (in mijn herinnering althans). Die ring symboliseert dus het surfpact met mezelf. Want net als golven durf ik ook wel eens op en neer te gaan, maar als je in al die moodwings ook de kracht en de ongelooflijke stimulans van golven kan voelen, ben je wel een coole surfchick. Of zoiets.

In ieder geval, ik ben erg gesteld op mijn pacten. En dus ook op die surfring. Die ik dus was kwijtgespeeld. Het kan niet anders dan dat ik een genetische afwijking heb, want er is weinig in mijn leven dat ik nog niet ben kwijtgespeeld. En als er nu een ding is dat me bloednerveus maakt, is dat het niet vinden wat ik weer ergens heb laten rondslingeren. Want een mens zou denken dat hij daar een zintuig voor ontwikkelt, en naarmate het meer verliezen van spulletjes, die steeds gemakkelijker ook terugvindt. Ik daarentegen blijf altijd als een hopeloos kuiken honderd keer dezelfde tas waar veel te veel brol inzit, uitkieperen. Waarbij Jaklien dan meestal sussend na een halfuurtje het item in kwestie in mijn pollen steekt.
Maar niet zo gisterenavond. Gisteren was het niet Jaklien die mijn hebbeding tevoorschijn toverde. Dat heb ik helemaal aan mezelf te danken. Hoewel, ik moet toegeven dat mijn nieuwste vlam ervoor iets tussen zit. Sinds zaterdag Steffi is langsgekomen en we subtiel haar DVDbox van Ally McBeal afhandig hebben kunnen maken, is mijn leven niet meer hetzelfde. Ik ben on-ge-looooof-lijk verslingerd aan Ally. De moves, de face, de funny talk. Oh waw. Gisterenavond hebben we er een marathonneke van een hele reeks afleveringen op nagehouden. En in de aflevering “it’s my party” doet Ally zo’n grappige moves (op muziek die ze enkel hoort in haar hoofd, een bondgenoot!!), dat ik besloten had om even cool op z’n Ally’s ons kot wat ondersteboven te gaan zetten… et voila… daar was ie opeens: mijn surfring. Ally is nu voortaan mijn held, dat begrijp je wel.
Voor diegene die al langer fan waren (wat heb ik al die jaren toch gemist!!!), hierbij even om met een gelukzalige glimlach achterover te leunen terwijl de melodie zo al je in kop duikt: (zien jullie de beelden al voor jullie?? Yeaaaaah)

I've been down this road walkin' the lineThat's painted by prideAnd I have made mistakes in my lifeThat I just can't hide
Oh I believe I am ready for what love has to bringGot myself together, now I'm ready to sing
I've been searchin' my soul tonightI know there's so much more to lifeNow I know I can shine a lightTo find my way back home
One by one, the chains around me unwindEvery day now I feel that I can leave those years behind


Voor de freaks like me, check this out: alle lyrics van liedjes van in Ally McBeal, per seizoen en aflevering !!!! Die muziek .... zaaaaaaaaaaaaaaalig. Vonda rocks!
Ik voel dat er een nieuw marathonneke in de lucht hangt… everyone who feels like joining: sms Ally naar 0476758873!


http://www.geocities.com/merrystar3/season2.htm