Mijn getijden

De getijden. Seizoenen. Herfst, die elk jaar opnieuw zachtjes dwingend – de geur, de kleuren – je hoofd inkruipt.
Halfweg kaal de bomen; korte, frisse zonnestralen – nog even maar.
Dat is het. Het werpt me op mezelf –
Dat “nog even maar”-gevoel van herfst.
(Trekken alle vogels weg als ’t winter wordt?)


Ik mis je het meest als het herfst wordt
(Nochtans net zo min jouw seizoen),
een hang naar toen-
wie ik als kind nog kon zijn;
-Eierkoeken-melancholie-
en weten dat ik
altijd en onvoorwaardelijk jouw lieveling zou zijn.

Nu zovele jaren later
maakt de tijd alleen nog mij zo nu en dan wat kwetsbaar;
maar in mijn onafgemaakt verhaal, in dit seizoen,
ken jij de onrust die woont in mij.

als straks weer zoals het hoort
iedereen de graven opzoekt
kom ik ook nu weer niet langs, dat weet je
bezoek te kijk is niets voor mij.

Ik zie je liever
zoals we met z’n drieën lachend op mijn bureau staan
ik op je schoot en mama erbij.
op je verjaardag, in mei
Mijn melancholie voorbij.