Zit een beetje voor me uit te staren
En in de stilte van de avond die plots over me valt,
Hoor ik te luide echo’s van mezelf.
Zie ik mezelf staan, vooraan.
Hoor ik mezelf, luid.
Voel ik de opwinding, spanning, drukte
Die ik niet zozeer creëer, maar lijk te incarneren.
Moment-opname Zelf-opname
(daar komt oktober om de hoek)
Zo zal bij het de revue passeren van het vele
praten, hier en daar, en veel, en nog
-kortom een beetje druk mezelf staan wezen;
dan plots het uitcheck-moment.
Want in de wedloop om het liefst overal het dichtst te zijn,
Is vooraan en luid en druk
Achteraf altijd zo’n beetje
Confronterend.
Daarom is het vallen van de bladeren,
Het vallen de avond
Een voedingsbodem om even onder te duiken
(oktober – ook Tito graaft een pijp)
ideaal want
hoe verder weg je soms gaat, hoe dichter je komt.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten