Voor het eerst deed het toekennen van de Nobelprijzen me wat. Andere jaren was het meestal een moment om een grote naam van de literatuur te leren kennen, wiens boeken ik uiteindelijk dan toch maar niet dat vond, en op wiens naam ik uiteindelijk dan toch altijd net niet kon opkomen bij quizvragen (dienen turk! dienen duitser! …).
Maar dit jaar krijgt Doris Lessing de Nobelprijs voor literatuur. En Doris Lessing, awel, da’s nu eens een naam die ik me wel zal herinneren. Dat heeft op zich wel wat te maken met Doris zelf, maar veel meer nog met wie, (en waarom en waar) me voor het eerst een boek van haar toestopte.
Dat was Hanne.
Natuurlijk.
Na Erica Young, Patricia De Martelaere en Anja Meulebelt, stopte ze me ‘The Golden Notebook’ in mijn handen. Op een moment toen ik bij haar thuis stond te dralen na alweer veel te veel glazen bubbels en er zich weer een “kuiken”moment voordeed. Zo nu en dan hang ik eens graag de kleine uit als de bozebuitenwereld weer eens veel te lastig lijkt. Op één of andere manier kom ik dan wel eens vaker bij Hanne terecht. Die is handig met kuikens. Laat die even miezeren, schuddert die vervolgens even door elkaar met enkele rake oneliners, om dan na het dertig keer klinken op pacten en het schoon leven, die met wat extra’tjes (zoals the golden notebook) –denk daar maar eens over na- op pad stuurt.
Recommended, die procedure. Al was het maar omdat ik nu allicht één van de weinigen ben van mijn generatie die weet hoe het komt dat die Doris er op 88jarige leeftijd zo verdomd beestig spits en fris voorkomt.
En dat Al Gore de Nobelprijs voor de vrede wint, dat zal ik ook niet snel vergeten. Stommiteiten blijven me immers altijd bij.
Maar dit jaar krijgt Doris Lessing de Nobelprijs voor literatuur. En Doris Lessing, awel, da’s nu eens een naam die ik me wel zal herinneren. Dat heeft op zich wel wat te maken met Doris zelf, maar veel meer nog met wie, (en waarom en waar) me voor het eerst een boek van haar toestopte.
Dat was Hanne.
Natuurlijk.
Na Erica Young, Patricia De Martelaere en Anja Meulebelt, stopte ze me ‘The Golden Notebook’ in mijn handen. Op een moment toen ik bij haar thuis stond te dralen na alweer veel te veel glazen bubbels en er zich weer een “kuiken”moment voordeed. Zo nu en dan hang ik eens graag de kleine uit als de bozebuitenwereld weer eens veel te lastig lijkt. Op één of andere manier kom ik dan wel eens vaker bij Hanne terecht. Die is handig met kuikens. Laat die even miezeren, schuddert die vervolgens even door elkaar met enkele rake oneliners, om dan na het dertig keer klinken op pacten en het schoon leven, die met wat extra’tjes (zoals the golden notebook) –denk daar maar eens over na- op pad stuurt.
Recommended, die procedure. Al was het maar omdat ik nu allicht één van de weinigen ben van mijn generatie die weet hoe het komt dat die Doris er op 88jarige leeftijd zo verdomd beestig spits en fris voorkomt.
En dat Al Gore de Nobelprijs voor de vrede wint, dat zal ik ook niet snel vergeten. Stommiteiten blijven me immers altijd bij.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten