Het venster

Deze keer liep ik niet rond als een kieken zonder kop. Dat verheugde me. Ik had het allemaal voor elkaar. De was hing fris ruikend op het rekje. Er was brood van de natuurbakker. En massa’s ander lekkers. Ik had de vertrouwde Colruyt gelaten voor wat het was en had me naar de Delhaize gewaagd. Diegene die mijn supermarktfobie kennen weten dat dit een mega inspanning is. Bij de Colruyt heb ik eindelijk het niveau gehaald dat het niet vinden van producten (en dus bijna kunnen janken) tot een minimum herleid is en kan ik systematisch die spullen in mijn karretje laden die het fundament vormen van ons wekelijks survivalpakket. In de Delhaize wordt de autist in mij zeer onrustig. Teveel producten, die niet logisch opgedeeld staan of niet de structuur van mijn boodschappenlijstje respecteren. Maar goed. Ik zou een culinair avontuur aangaan en had daarvoor de Delhaize, en meer bepaald currypasta en visolie nodig. Mijn liefi kwam thuis en ik wou mezelf en haar overtreffen. En dus stonden er witte rozen in een vaas, enkele cadeautjes, een flesje bubbels en een Thais dinner op haar te wachten. Niet dat Jak lang was weg geweest. Een dikke week begot. Maar toch. Ik was geen kip zonder kop maar een kwispelende puppy, uitkijkend tot haar speelmaatje terug thuis zou zijn.

Ik had er een leuk weekje op zitten. Als de kat van huis is, is dees muis nog minder thuis. En dus sliep ik zaterdag eerst de voorbije korte nachten van me af, om dan m’n beste huishoudelijke beentje voor te zetten. Er was de klimaatmanifestatie in Brussel waar ik hoorde te zijn. En het is een flauw excuus, maar ik maakte het mezelf gemakkelijk en koos resoluut om in het straks weer samen thuis zijn te investeren.
Het werd al snel donker in de namiddag. Nog even. De lucht kleurde schakeringen donker blauw en oranje en gaf weer die bijzondere gloed aan de wijdsheid waar ik zat in te turen. Ik stond daar aan ons venster, en voelde de warmte van ons huis als een (dek)mantel om me vallen. Ik bedacht hoe mooi ik het zou vinden om ook later, vele jaren later, naar dit venster te kunnen komen, wachtend op haar thuiskomst. En dan ook, zoals nu, Yasmines nummer – venster- op repeat te zetten…


Waarom sta je weer bij het venster, gevangen in schoonheid en trots
De nacht heeft je hart weer verpletterd, de glans in je ogen verstopt
Verloren in lokkende geuren, gewikkeld in vodden van spijt
Of zoekend en zeeziek op golven, verdronken in zeeën van tijd
Oh prachtig lief, onrustig lief
Oh kluwen van lichaam en ziel
Oh schat van hemel, aarde en hel
Je nederlaag is bitter zoet, ik ken ze zo goed

Loop weg van dat eeuwige venster
Er is nog plaats op de maan, de stad licht nu op in de verte
De torens, je ziet ze toch staan.
En leg je niet neer bij je klachten
En laat niemand wachten op jou
Maar duik in je tranen en spring er weer uit
En weet dat ik echt van je hou

Oh prachtig lief, onrustig lief
Oh kluwen van lichaam en ziel
Oh schat van hemel, aarde en hel
Je nederlaag is bitter zoet, ik ken ze zo goed
Dus stap nu maar weg van dat venster
En leg dan je roos op het vuur
De zon zal je kamer verwarmen
Zelf nu op dit nachtelijk uur, want de zegen laat niet op zich wachten
Voor al wie de zegen begrijpt
De beloning voor eenzame nachten
Onthult zich voor wie er naar grijpt

Oh prachtig lief, onrustig lief
Oh kluwen van lichaam en ziel
Oh schat van hemel, aarde en hel
Je nederlaag is bitter zoet, ik ken ze zo goed

http://www.youtube.com/watch?v=AO0Wy35QUF8