Kine

Hij drinkt geen nespresso en werkt niet in een hospitaal in Seattle. Maar sinds twee weken is er naast George Clooney en McDreamy een nieuwe man die mij van mijn sokken blaast. Hij heeft sterke handen en van die Tom Boonen benen. Als hij me streng toespreekt over mijn labiele pezen en mijn niet bestaande bovendijspieren sta ik meestal wat schaapachtig te grinniken.
Mijn kine is knap. Niet zo ‘uit de boekskes knap’, maar zo ‘jij brengt mij wat van mijn wijs-knap’. Ik moet om mijn knie ‘Patagonië-klaar’ te maken elke dag ‘stabilisatie-oefeningen’ doen van mijn kine. Want ik heb labiele pezen aan mijn knie. Bij uitbreiding hyperelasticiteit van al mijn spieren. Dat heeft hij geconstateerd door ondermeer mijn vingers bijna plat tegen mijn pols te kunnen drukken. Hij fronst de hele tijd zijn rechterwenkbrauw als hij mij ‘diagnosticeert’.
Mij verbaast het allerminst, dat ik labiele pezen heb, maar dat ga ik niet aan zijn neus hangen natuurlijk. Je ligt daar al in je ondergoed en dan moet je daar wat schaarbewegingen allerlei fabriceren. Dat vind ik voor vier afspraakjes op rij best al intiem genoeg met mijn nieuwe man. Maar we kunnen we het dus goed vinden met elkaar. Hij heeft twee dwergkonijnen.
En terwijl hij wat elektronen door mijn minuscus jaagt, vertelt hij sportverhalen. Over squash meestal, maar dat deert me niet. Ik doe nu elke dag braaf mijn oefeningetjes en het staat dus vast: ik word in 2010 één en al stabiliteit.