Remedie

Music for life dag vijf. Ik heb het weer vlaggen. Ik ben verslaafd aan Siska, Sofie en Sam. Aan ‘de vibes’ die dit evenement met zich meebrengt. Het is een beetje alsof je de hele dag tiramisu mag eten. Al luisterend. Zalig vind ik dat. Gewoon omdat het feelgoodradio is en het leuk om horen is hoe mensen massaal mee opgaan in dit hele gebeuren. Al blijft er van het spontane, authentieke gebeuren van die eerste keren niet zoveel overeind. Elk groot bedrijf of merk wil nu gewoon een graantje meepikken van de MFL-hype. Dat begon me te storen toen ik voor de vijfde keer ergens las of hoorde dat Electrabel met groene energie het huis verwarmt. Electrabel groen, my ass. Dat Electrabel zich verbindt aan een goed doel vind ik zwaar hypocriet. Die mogen mee met de Chinezen in het ‘ik verkloot Kopenhagen’ hoekje.
Maar al die mooie nummers. Daan die ‘icon’ komt spelen. Het MFL lied van mijn helden Sarah & Gert. De vele mensen die oprecht hun bijdrage geven. Die drie lekkere, gekke presentatoren (ja, zelfs visoog kan me bekoren deze keer), rosse Linde en Thomas op tour in Vlaanderen. Het heeft zoiets … pakkends. En op zo’n grote schaal, met zoveel rock ’n roll, komt dat nog maar amper voor in ons anders rechtsrukkende Vlaanderen. Vorige week nog zaten er vier heren in mijn treinwagon te foeteren op het feit dat Leterme 700 extra bedden had geregeld voor daklozen, zodat ze in deze vrieskou niet buiten moeten slapen. Dat vond de yup godsgeklaagd. Andere reizigers pikten erop in en braakten eveneens wat rechts gelul uit over de waan van de dag. Ik keek verder rond in mijn wagon en de rest sliep, las zijn krant of had het geluk naar zijn ipod te kunnen luisteren. Ik vond de trein stinken. Dat doet die meestal al, maar het stonk er vooral naar verdorven, afgestompte mensen.
Alleen daarom ben ik mega fan van Music For Life. Remedie tegen cynici. De energie, de positiviteit, de gulheid van mensen. Een goed plaatje, een beetje menselijkheid. De wereld zou een pak minder stinken.