bloot - part two

Het boekje van Anne-Marie deed me dus afvragen waarom ik in godsnaam aan die blog begonnen was, als ik er in feite toch van gruwel om me in woorden echt bloot te geven.
Een beetje meer mijmergedachten, deed me –alweer- bij Connie Palmen uitkomen. Die heeft daar een schitterend essay over geschreven: “Echt contact is niet de bedoeling.” Maar in mijn geval geldt het tegenovergestelde: echt contact is wel de bedoeling, maar het lukt niet altijd, dus geef me wat tijd, en misschien ook woorden die ik eerder op papier krijg… of zoiets. Ik kan me wel vinden hoe Palmen het in De Vriendschap vooropstelt. Hoofdpersonage Kit schrijft aan beste vriendin Ara: “Schrijven is een ander lichaam geven aan je geest.
Het lichaam waarmee ik het moet doen, dat stel ik blijkbaar niet graag bloot aan het oog van anderen en daarom maak ik mij een lichaam van woorden, van papier.
Dat stuur ik naar buiten, de wereld in, en dat lichaam mogen de anderen beoordelen. Daar heb ik geen last van en geen moeite mee. Ik hou ervan om me te laten beproeven, maar niet waar ik bij ben. Daar op deze manier naar buiten te gaan, bescherm ik me voor te veel angst, schaamte, onzekerheid en verraad.”

Ik zou nu niet durven stellen dat ik een blog begonnen ben om me te “beschermen”. Maar de dualiteit herken ik wel. (dat is op zich niet zo moeilijk, ik ben een wandelende dualiteit)
Schrijven doe ik wel eens over mensen. Om te reizen. In mijn en hun hoofd. En soms zo meer begrijpen -als een stukje “vatten” in een paragraaf.
Ik, die hou van mensen om me heen, van synergie en de collectieve energie van samenhorigheid, van groepsgevoel. Verslaafd aan samen zijn. En dan toch weer heel erg op mezelf te moeten zijn. Om op papier te vatten waar spreken blijft steken.

Om er eens één te noemen, is dat een punt waar ik mezelf steeds klem rijd. Twee tegengestelde karaktertrekken, één persoon. Hoe verzoenbaar kan je met jezelf zijn?

(zolang er vedett is, lijk ik me vooralsnog goed met mezelf te kunnen verzoenen. Cheers!)