Terwijl ik eigenlijk nog liefst van al op maandag gewoon erop uit zou willen gaan. Een beetje op kamp-meets-Friends-meets-Peking Express. De geïdealiseerde wereld van vrienden, bubbels, surfen, BBQ, kletsen, lachen, spellekes spelen, avontuur. Vrij zijn. De wonderyears. Maar nee, maandag is: To Do lijstjes bovenhalen. En ik lap het mezelf gewoon. Ik zou beter stop doin’ lijstjes maken. Maar zo werkt het niet. Want meestal, als het dinsdag wordt, ben ik ook alweer vertrokken. Wil ik ook wel ambities waarmaken.
Maar goed. Ooit vertrek ik weer op “kamp”. Trek ik erop uit, in het verhaal dat al elke week op zondag in mijn hoofd langskomt.
Maar in juli gaan we alvast op reis. Op reis gaan, dat is het. It’s about Living the Life you Love. And Loving the Life you Live.
De wonderyears: With a little help from my friends...
Mijn Beste boek om te ontsnappen uit zondagblues:
Uit “De Nomade” (Christine Lafaille):
In dit verhaal had ik heimelijk willen binnensluipen. Liever dan zelf het woord te nemen, en te vertellen over personnages en gebeurtenissen, was ik één van hen geweest over wie verteld werd. Dan was er geen begin (want waar beging een verhaal?), maar een verloop ervan, en was ik niet diegene van wie het verhaal uitgaat, maar een deel ervan.
Liever dan zelf te spreken, zou ik willen dat het verhaal rondom mij dobberde, uitgebreid als een rustige, diepe, eindeloos – open transparantie waaraan iedereen interactief deel kon nemen, zodat ik mij gedragen voelde door de verlangende woorden die ik zelf niet heb uitgevonden.
In dit verhaal had ik heimelijk willen binnensluipen. Liever dan zelf het woord te nemen, en te vertellen over personnages en gebeurtenissen, was ik één van hen geweest over wie verteld werd. Dan was er geen begin (want waar beging een verhaal?), maar een verloop ervan, en was ik niet diegene van wie het verhaal uitgaat, maar een deel ervan.
Liever dan zelf te spreken, zou ik willen dat het verhaal rondom mij dobberde, uitgebreid als een rustige, diepe, eindeloos – open transparantie waaraan iedereen interactief deel kon nemen, zodat ik mij gedragen voelde door de verlangende woorden die ik zelf niet heb uitgevonden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten