Vanmorgen ging ik lopen. Op zich niets wereldschokkends. Ware het niet dat ik bij rondje drie rond de vijver in het provinciaal domein plots een Vlaamse gaai zag. Een wat? Hoor ik je denken. Een Vlaamse gaai – ofte Hamse Wuiten. Het symbool van ons, Hammenassen, quoi. Moet je weten, in mijn 28 jaar, waarvan toch wel 18 jaar in Hamme gewoon te hebben, heb ik dat beest- die Hamse Wuiten- nog nooit in levende lijve gezien. In alle andere gedrukte, opgezette, tentoongestelde versies wel. Hamme hangt er vol van. Het is iets met een legende van een Vlaamse gaai die meegenomen werd door de Vikingen, maar nog weigerde te praten. Pas toen ie opnieuw langs de Schelde Hamme passeerde, begon de Wuiten terug van zijn tak te maken. Bon, ik heb dat nooit een bijzonder heldhaftige legende gevonden. Maar toen ik vanochtend plots knal op een meter afstand die Hamse Wuiten zag, stond ik perpleks. Ik wist meteen dat het een Wuiten was (die duizenden afbeeldingen hebben toch hun effect gehad). Wat een felle, mooie vogel. De Hammenassen hebben dat dan toch goed gezien om die tot hun symbool uit te roepen (geef toe, een strop is nu ook niet meteen sexy).
En zo komt het dat een mens al eens op zondagochtend bij het zien van een vogel zich wat existentiële vragen begint te stellen. Het maakt inderdaad veel uit waar je geboren bent, en meer nog waar je opgroeit. En vooral hoe en wanneer je je vleugels uitstrekt, waar je je zelf dan nestelt. In je heden huist ook veel verleden. Mijn haat-liefde-relatie met Hamme zal wel altijd blijven, maar goed, met deze sterke vogel- die Hamse Wuiten- wil ik mij wel identificeren.
Meer over de Hamse Wuiten: http://www.worldexplorer.be/vlaamse_gaai.htm
En over de Hamse Wuitens:
http://www.belg.be/leesmeer.php?x=3785
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten