yoga - nordic walking

Vorige week had een collega het over het feit dat ze met yoga ging starten. Yoga is de oplossing voor haar stress-probleem.
Aan al wie die mening toegedaan is, hieronder het relaas van mijn eerste - en enige- yoga-les, van nu toch al enkele maanden geleden. Ik dacht dat yoga ondertussen al out was. Nordic walking, dat moeten we doen! Iemand daar al ervaringen mee?
Ik begin aan niets zen-achtig meer, zonder voorafgaand diepte-onderzoek. Alles met luidruchtige ademhaling schrap ik meteen van de lijst. En alles waarover Ingeborg al een boek geschreven heeft, ook.


30/09/06

Ik moet dringend wat aan mijn stress gaan doen. Zen zijn is het doel. Dat is tegenwoordig “in”, dat weet ik wel. Maar toch. Het kan nooit kwaad om wat rust in je leven in te bouwen. Eens je dat voornemen aan anderen bekend maakt, word je overstelpt met goeie raad. Dat aquajogging toch zo goed is voor je lichaam, dat taichi zo ontspannend is. En dat ik nu toch echt eens een abonnement op de fitness moet gaan nemen. Ik luister enthousiast en wil liefst van al meteen al alles gaan uitproberen. Maar als ik maandag ga aquajoggen, op dinsdag taichi doe en op woensdag naar de fitness ga, dan ik tegen donderdag zo kapot dat er van het beoogde ontspannende effect ook niet veel in huis zal komen.
Yoga. Yoga is de oplossing. Dat is niet alleen goed voor je lichaam, ik zal er ook leren echt ontspannen te zijn. Het anders aan te pakken. Niet langer ongeduldig te zijn, en me niet meer opjagen in dingen die ik toch niet kan veranderen.
Waar heb ik al die tijd opgewacht? Yoga, ik kom eraan!
En zo geschiedde. Na wat googelen vind ik een yogacentrum in de buurt. Van de website begrijp ik niet zoveel, maar ik ben dan ook een leek. Schrijf snel in, want de plaatsen zijn beperkt! Ik rep me naar de bank, want ik moet eerst nog geld zien af te halen. 250 euro lichter stap ik blij het centrum buiten. Hier gaat het gebeuren. Vanaf volgende week word ik hier begeleid naar het zen zijn. Het komt allemaal voor de bakker. Maandag 18u. Als ik nu niet meteen mijn computer dichtgooi en het werk laat voor wat het is, kom ik al te laat op mijn eerste yogales! Ik haast me naar mijn auto. Shit, autosleutels liggen op bureau. Ik ren vier verdiepingen trappen op – de lift liet op zich wachten- en graai de sleutels mee. Te laat merk ik dat zich aan mijn autodeur een grote plas heeft voorgedaan en rij zo met een doorweekte linkervoet richting autostrade. Accident gebeurd. Ring potdicht. Dan maar zonder eten rechtstreeks naar de yoga. Hehe, ik heb het gehaald. Enkele kaarsjes moeten ons in de juiste stemming brengen. De yogi heet ons welkom en lacht ons bemoedigend toe. Hier gaat het gebeuren. Hier ga ik het licht zien. Maar het enige dat ik zie, is dat ik ferm uit de toon val in mijn jeans. Onze yogaleraar is een knappe man van eind vijftig die één en al rust en gelukzaligheid uitstraalt. Dat belooft. Ik probeer aandachtig zijn inleiding te volgen, maar het enige dat ik hoor is mijn onregelmatige hartslag die niet wil dalen. Het maar weer nipt inorde krijgen van dat rot programmaschema op het werk zal daar wel voor iets tussen zitten. Na de inleiding wordt het muisstil. Het is tijd om even stil te staan bij vandaag. Even alleen maar ‘zijn’. Terwijl iedereen lijkt op te gaan in de stilte en zijn ogen sluit, probeer ik krampachtig mijn grollende maag te bedaren. Die verdraagt het uitstel van het avondmaal maar knorrig. Enkele mensen kijken even om. Gelukkig is het tijd om ons op het ademhalen te focussen. Een juiste ademhaling, zo belooft de yogaleraar ons, doet wonderen. Ik volg aandachtig zijn aanwijzingen. Wanneer het onze beurt is, schrik ik mij kapot door de luide snuivende en piepende uithalen die mijn buurman uit zijn strottehoofd weet te slaan. Ik word gek van al dat geademhaal in mijn buurt. Heeeelp, ik wil hier weg. Maar ik heb nog anderhalf uur te gaan. Gelaten volg ik enkele yogabewegingen, maar mijn oogleden worden steeds zwaarder. Ik verlang naar mijn bed. Ik zal daar wel zen gaan wezen.