Verlangen is een context van zijn

Soms, soms lees je iets, en blijf je een tiental keer dezelfde paragrafen lezen. Omdat het lijkt alsof iemand in je hoofd even is komen kijken, en daar de woorden heeft geordend, die je zelf nooit zo neergeschreven zou kunnen hebben. Ik denk dat daar het verschil zit tussen mensen met schrijftalent, en mensen die een blog hebben ;-)
Die laatsten kunnen gewoon overnemen wat andere geniale koppen neergeschreven hebben, en in de waan zijn dat iedereen vrij is om zich woorden, zinnen, paragrafen toe te eigenen.

Hierbij de bewuste paragraaf. Ben blij dat ik em toch even kan “lenen”, al wou ik stiekem dat ik em zelf had neergeschreven.

Verlangen is een context van zijn.

Neen, ik ken mezelf niet. Althans niet helemaal. Ik weet niet precies wie ik ben. Ik ben niet evenwichtig maar juist zeer variabel. Afhankelijk van omstandigheden, zou je kunnen zeggen. Ik voel mezelf geliefd, maar veel zekerheid omtrent mezelf geeft me dat niet. Ik zie mezelf als een archivaris die alle facetten van zichzelf zorgvuldig verzamelt en alle door elkaar lopende ikjes aan elkaar rijgt tot een kleurige ketting. Anders dan ik als kind fantaseerde of als puber beweerde, vermoed ik nu dat ik die verschillende, soms tegenstrijdige aspecten van mijn persoon zal moeten dulden. Ik wil geen definitieve houvast. Ik voel niet langer de onstuitbare drang om een afgelijnd imago van mezelf te presenteren.

Ik presenteer mezelf in de dingen die mij omringen, in de gebeurtenissen die zich in mijn leven voltrekken, in mijn werk, in de daden die ik stel. Ik herken mezelf in de mensen die ik ontmoet, in de mensen die ik bemin. Ik ben geen synthetische eenheid van uiteenlopende referentiepunten, maar eerder een bruisend energieveld van dissonante lijnen door elkaar. Soms ben ik het breed uitdeinende zich overal thuis voelende zelf, soms het enge, samengetrokken in elkaar gedoken zelf. Het is zo wisselend dat het verwarrend is. Maar er is geen uitweg naar een éénduidige oplossing. Ik ben Ariadne niet, die met een rode draad het labyrint ontvlucht. Ik ben het labyrinth.

Soms is mijn zelf er wel en soms weer niet. Soms duikt het op en stuurt het mij met felheid waar ik bang van word, in een nieuwe richting. Soms verdwijnt het en laat mij doelloos achter.
Mijn zelf is een veelheid aan emoties. Het is een verlangen van zijn. Meer nog, het verlangen bepaalt mijn zijn. Het is de drijfveer van mijn tocht door het leven, als een nomade. Een nomade zwerft rond, nooit alleen, steeds onderweg naar plaatsen.