In mei had ik een poëtisch moment.
TITO
Het is vooral, denk ik,
Hoe je daar ligt,
Om je heen kijkt,
En altijd weer, rust lijkt te hebben
In de dag,
’s ochtends vroeg al, uitkijkend,
blij om wat is.
(nooit vragen om wat niet is)
’s avonds laat nog, beschouwend,
dat vandaag weer mooi is geweest
(zonder nostalgie).
Tussen twee dromen door,
blijf jij doorhuppelen;
ik niet; ik slenter, ren,
kijk links achterom, rechts vooruit,
en trap of trappel soms maar door,
(al huppel ik soms ook wel graag).
Het is denk ik,
Hoe je me vertedert;
Hoe je stijlvol languit gestrekt je konijnenrijk overschouwt: vrede met je zijn.
Hoe je door me heenkijkt als ik rusteloos langskom,
en je speelse blik me rustig maakt.
Hoe je me lachen doet wanneer je vrolijk aangehuppeld komt.
Ze zeggen dat je maar een konijn bent,
Maar voor mij ben jij meer
Je bent soms alles wat ik niet opbrengen kan;
Vrolijk, lief, trots, berustend.
Het mooiste van zijn,
denk ik.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten