26/7 Chiang Kong – Huai Xai, de grens over naar Laos.

Jakki had me weten plakken om met de bus te reizen. Bussen –zeker in Belgie- maken me een beetje zenuachtig, maar Jakki zei: Thai bussen zijn zoals in Chili. Aangezien ik altijd met een beetje weemoed terugdenk aan Chili, zag ik het wel zitten... de eerste volle tien minuten toch van onze 12u durende rit.
Ik had al de Peruviaanse newbeatvideoclips tonende bussen gehad, ik had al de Boliviaanse bussen waarin ze achtereenvolgens de paus en Osama Bin Laden in het Spaans dubten, en ik ademde nog na mijn eurolinesbussen waarin ik alle mogelijke versies van Rocky geserveerd kreeg. Maar dat is allemaal klein bier in vergelijking met Thais drama. Thais drama is hallucinant. Niemand spreekt. Iederen roept. Vrouwen dragen weerzinwekkend grote brillen. Het was een drama met crimi-elementen en dus moesten er uiteraard mensen in twee gezaagd worden, waarbij de helden ter redding kwamen met sumiworstelaarachtige gebaren. Ik verlangde hevig naar Sylvester Stallone, nooit gedacht dat het zover kon komen in mijn leven. Nee buddha had geen mercy met mij. Bovendien was ik een oordop kwijtgeraakt. Je vinger 5u lang in je linkeroor proppen is geen lachtertje.

En toen moest het ergste nog komen. Net toen ik eindelijk geinstalleerd was en me had overgegegeven aan het ritme van de bus- Jakki heeft gelijk dat je met de bus leuk het leven langs de weg kan gadeslaan- moet ik plassen. En net als ik die wc een positie heb gevonden om al zwevend toch stabiel te staan op een rijdende bus zonder mijn handen tegen die vieze muur te moeten zetten, gebeurt het. De bus remt bruusk, mijn wc-deur vliegt open en de achterste helft van de bus gaapt mij zwijgend –ik nog steeds in zwevende houding met mijn broek op mijn schoenen- aan. Snel denken: de deur vlug toetrekken maar dan moet ik met mijn broek aan mijn voeten twee meter vooruit stappenm of eens vriendelijk teruglachen en eerst mijn broek optrekken. Maar ik moet nog steeds dringend verder plassen. Gelukkig stapt op dat moment de andere buschauffeur net uit zijn slaapkot en slaat daarmee mijn wc-deur toe.
Busreizen zijn bijzonder vermoeiend voor mij. En toch. Als het weer licht wordt en we langs dorpjes rijden met palmbomen en tempeltjes terwijl de lucht oranje kleurt en de Thaise radio2 melancholische liedjes draait, ben ik happy onderweg te zijn.