Gent

Gentse Feesten. Dat is elk jaar anders. En ook weer helemaal niet.
Ik was 14 toen ik de eerste keer naar de Feesten ging, ik mocht mee met nicht Els, die toen in Gent (huisje in de visserij) woonde, op de PVDA-lijst stond en mij de geur van schraal bier in het Baudelopark deed ontdekken. Els woont ondertussen al enkele jaren in Gambia, is geen communist meer, en heeft niet echt meer iets met Gent.

En toch. Als ik tijdens de Gentse Feesten in het Baudelopark kom, denk ik nog eens aan haar. Aan hoe ik eigenlijk toch via haar mijn eerste ‘linkse’ pasjes ooit zette. Door mijn klas op te stoken om tijdens de schooluren mee te doen met een PVDA-betoging (mislukt want de leerkracht Frans tijdens wiens uurtje het doorging en waarvan ik dacht dat ik die kon winnen voor de goeie zaak, was gaan klikken bij de directeur. De uitbrander van Cloet, de directeur, deed mijn links vlammeke even uitgaan; zijn latere foute inschatting door mij in het vijfde middelbaar Hanne Vandercammen als leerkracht Nederlands te geven zorgde voor een nieuwe linkse opflakkering). Met de PVDA en mij is het toch nooit echt goed gekomen.
Hoewel ik één keer toch opnieuw laten we zeggen ‘gecharmeerd’ was. Dat was ook weer in Gent. Op 19 oktober 2001. O19. België was voorzitter van de EU en de andersglobalisten waren na Seattle ook van plan in België van zich te doen spreken. Dat vond bibi een bijzonder goed idee. Op 19 oktober was ik om 6u ’s ochtends al op pad met mijn radiosetje want ik moest en zou verslag uitbrengen van “het verzet”. Dat de rest van mijn groepeke (steffi, de kwoaren, tom, kurt…) het een schoolopdracht als een andere vonden, kon mij niet deren. Op 19 oktober ging ik in hoogsteigenpersoon het neoliberalisme bestrijden. En dus dweepte ik met alle linkse rakkers die ik toen in Gent tegenkwam. Ik interviewde Eric Goeman van Attac, Jan Blommaert, de prof, Han Soete, PVDA én man van Indymedia en Luc De Vos. Ik voelde mij een sterreporter. De rest van mijn groepeke vond mij redelijk irritant.
Maar toen Gorki “keep on rockin’ in a free world” inzette, geloofde ik echt, heel echt op dat moment, dat de wereld kon veranderen. Dat Gent de wereld kon veranderen.

Ik denk dat het dat is, dat ik telkens opnieuw voel, als ik in Gent kom. Het gevoel de wereld een beetje in je binnenzak te kunnen steken, en er iets mee te doen. Misschien is dat mijn privilege geworden nu ik er niet meer woon. Dat ik het niet vanzelfsprekend vind, dat ik opensta voor verwondering. De vibes van Gent, mijn vibes. Met dank aan Steffi, zonder wie Gent niet hetzelfde zou zijn (WK kijken in den hemel), aan Thai Stef (voor de 4sterrencrash plek en eres tu), aan Tine (voor de legendarische tae-bo sessies), aan San en Natasha (voor het barcelona-plan), aan Mieke (toen was alles nog koek en ei), aan Kurt (voor de radio-repo met de sprinkhanen), aan Sieg (voor fabula rasamomenten), aan Nati (voor het water), aan Els DT (voor het analyseren), aan Lizzy (voor de kids). En al die anderen natuurlijk. Van toen op 19 oktober, en van al die tijd ervoor en erna.

Als ode aan Gent, én de nachten van de Gentse Feesten, op en aan het water.
“Als ik je morgen ergens tegenkom. Els De Schepper.”

Als ik je morgen ergens tegenkom
Dan weet ik dat ik val
Voor je fonkelende ogen
Over wat ik zeggen zal

Als ik je morgen ergens tegenkom
Dan weet ik dat ik smelt
Voor je wondermooie lichaam
En voor al wat je vertelt

Ook al is er veel veranderd
In het leven dat ik leid
En als ik achterom kijk
Is er weinig dat me spijt
Maar er was iets tussen ons
Ik raak het nooit meer kwijt
Er was iets tussen ons
Dat me bijbleef al die tijd

Als ik je morgen ergens tegenkom
Dan vrees ik dat ik ren
Zo ver ik maar kan lopen
Tot ik buiten adem ben

Als ik je morgen ergens tegenkom
Zal het knagen binnenin
Het was kiezen en verliezen
Geen weg daar tussenin

Ook al is er veel veranderd
In het leven dat ik leid
En als ik achterom kijk
Is er weinig dat me spijt
Maar er was iets tussen ons
Ik raak het nooit meer kwijt
Er was iets tussen ons
Dat me bijbleef al die tijd

Ook al is er veel veranderd
In het leven dat ik leid
En als ik achterom kijk
Is er weinig dat me spijt
Maar er was iets tussen ons
Ik raak het nooit meer kwijt
Er was iets tussen ons
Dat me bijbleef al die tijd