We zijn er nog eens mee weg. Daar met z’n tweeen – met de vertrouwde rugzakken- in de luchthaven rondtsjaffelen doet ons even terugdenken aan de laatste keer dat we hier zo stonden. Toen kwamen we net terug, werden we opgewacht door een onverwacht grote meute, en zagen we thuis zijn wel zitten. Een dik jaar later kunnen we niet wachten weer weg te zijn. Reismicrobe is een aardig beestje.
Vlucht naar London vertraging. Vertraging loopt zodanig op dat aansluiting naar Bangkok halen spannend wordt. Net op tijd gearriveerd in London. Om dan te horen dat vlucht uitgesteld is tot morgen. Technisch defect. Nachtje London dus. De nationale Australische baseballploeg volgen, lijkt me een goed plan, maar zo belanden we op verkeerde bus, en dus verkeerd hotel. Na een nachtelijke wandeling in London belanden we in het juiste, extravagante Park Inn hotel. Jaklien piekt ongeveer alles wat losligt naar goede gewoonte mee (veel opgetrokken met Vera DW?)
Vlucht naar Bangkok. Qantas is good for you. Free bubbles, dus bibi happy. Jaklien kijkt thrillers, want daar wil ik thuis nooit mee naar kijken. Ik kijk drie keer na elkaar naar Love Actually. Dat is nu eenmaal een goeie film.
Aankomst in Bangkok. Azie ruikt meteen anders, voelt anders. Bangkok is heel druk. East meets West. Verspreis over de stad heel veel temples en Buddha’s, maar ook een kapitalisme dat erg op consumeren is gericht. Bangkok is big business. De Thai zijn heel vriendelijk, zodat je eigenlijk amper door hebt dat ze je proberen rippen, of zonder verpinken in je gezicht staan te liegen. Symptoom van massatoerisme lijkt me. Hadden de Cubanen ook last van.
Thailand lijkt me bloemetjes, wierookstokjes, koriandergeur en lekker eten. Beminnelijkheid, maar ook meer gepolijstheid dan de Zuid Amerikanen, en traagheid, in spreken, in stappen, in glimlachen.
Wat erg opvalt zijn de Thaise mannen. De slechts 5 heteromannen die we zijn tegengekomen zijn oud, taxicauffeur zonder tanden en kennen slechts 1 zin Engels Thai ladies vely beautiful. De rest zijn jongetjes die liever meisje willen zijn. Waarom ze die sport Thai boxen noemen, is me een raadsel. Kan onmogelijk over Thaise mannen gaan.
Wat nog opvalt, is dat de Thai amper Engels kunnen. Voor een land met zoveel toeristen, voelt het echt vreemd dat je niet echt een praatje kan slaan met de locals. Soms ook stresserend, wanneer je net met hand en tand hebt zitten uitleggen dat je naar de busterminal moet en na een uur rijden door de traffic jam van Bangkok plots de luchthaven voor je ziet opdoemen bijvoorbeeld... Toch in de busterminal geraakt, maar ook daar weer. How much for a busticket to Chiang Kong? Yes. When does the bus leave? Yes. Is there anyone who speaks English here? Yes. You? Yes. Are you ugly? Yes. Hopeloos dus. Toch op de bus geraakt!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten