In de krant vandaag

In de krant vandaag – rubriek “De Zomer van de liefde”, Sven aan het woord.
Nog voor ik aan het interview begin, valt mijn oog op de foto. Sven, dat gekende trekje rond de mond, handen stoer in de zakken. Speels lachje, kijkt hij strak de cameralens in. Sven makes me smile. Hoe hij daar op de foto staat. Stoere, open blik; en ook weer helemaal niet. En dan lees ik het artikel. En nog eens, en nog eens. En nemen via Sven m’n gedachten me even mee.
Hoe ik bedenk dat het soms ook wel erg fijn is om holebi te zijn. Anders. En samen met anderen anders, dat vooral. Denk ik terug aan mijn periode bij Uit De Kast. Zo fout, maar zo fijn, die radio maken. Het holebiwereldje per microfoon ontdekken (altijd handig als opener bij meisjes), maandenlang Eurosongliedjes draaien (wat doe je met maar twee CD’s), met Sven en Tom op stap, altijd maar opnieuw speciaal gevallen als medewerker krijgen (de stotterende homochinees hebben we toch buiten kunnen houden), en als dieptepunt een interview met Sarah Bettens per ongeluk deleten voor je het op de radio hebt gesmeten (ik heb toen het begrip dramaqueen een nieuwe dimensie gegeven). En denk ik aan Wel Jong Niet Hetero, aan de kampen, de fuiven, de ook weer heel erg soms foute maar fijne tijden. Denk ik vooral aan de vrienden die ik daar van meedraag, toch wel altijd op een bijzondere manier “mijn mensjes”, al is het alleen al omdat zij meer dan anderen weten hoe fout fout en fijn kan zijn.

Sven heeft het in het interview ook hoe de tijden ondertussen toch echt veranderd zijn. Ik denk terug aan die allereerste keer dat ik het eindelijk aandurfde om naar een holebifuif te gaan, nog nooit een holebi van dichtbij gezien …(nu heb je -dixit Steffi-zelfs al een ware Lesbollah) hoe ik daar mijn ogen stond uit te kijken en dacht “heeeeelp”. En toen was er Madonna’s “ray of light”, en iemand die me op de dansvloer tussen die meute holebi’s trok. Plots was het meer van: hey, this could be awesome! Heel wat minder awesome werd het toen ik bedacht dat ik nu ook wel eens wat vrienden en familie mocht 'informeren'. Doen deed ik het weer zo ongeveer elke keer in mijn broek. Maar ook dat overleef je. Met dank aan de sympathieke reacties van vrienden bij de coming out van toen. (Tine: tof, tof, vertel, vertel, hoe is dat dan sex? Hanne: no shit! hebt gij da zelf nu maar door ofwa? Lynn: jessken, is het dat maar ofwa dat je me nu al een half jaar probeert te zeggen? en enkele jaren later Steffi: oh nee, nog één)
Nu zijn we bijna tien jaar verder, en nog altijd kan de coming-out wel eens sputteren. Zo praten mijn kapster, en de waxmadam van de beautyclub nog altijd over “mijn vriend” en heb ik ze –nog altijd- niet euh bijgestuurd. I know, I know, maar ja, stel dat mijn kapster van ’t verschiet mijn kapsel verkloot, no can do!! En stel dat die waxmadam met haar hete wax uitschuift …


www.standaard.be/zomervandeliefde
www.uitdekast.be
www.weljongniethetero.be