Connie

Het eerste boek dat ik van haar -Connie Palmen- las, swept me off my feet. Er was mijn leven voor "De Vriendschap", en mijn leven na het lezen van "De Vriendschap".
Connie Palmen heeft voor mij lang een status van ongenaakbaarheid gehad. Er volgde nog I.M., en ook "Echt contact is niet de bedoeling", een boek dat, telkens ik het ter hand neem, me in een andere wereld brengt.
Dat is heel wat. Niet zo heel veel mensen kunnen me in een andere wereld brengen. Connie kan dat, of beter: kon dat.
Want het heldenstatus dat ik haar toegeschreven had, begon te tanen, nadat ik haar enkele keren live of op televisie zag. De magie van haar woorden verdwenen in de walm van hooghartige afstandelijkheid. Met haar boek "Geheel de Uwe" ben ik afgehaakt. Maar achteraf gezien kan dat ook te maken hebben met het feit dat ik van Maud dat boek gekregen heb ;-) Maar haar wartaal -ze bleek ook later een alcoholprobleem te hebben- bleef me intrigeren. Mensen die warrig zijn, een warkop hebben - zij, net als ik ook letterlijk- ze doen me iets.
En nu ik net een paragraafje uitgelicht zie uit haar nieuwe boek -Lucifer- denk ik dat de liefde weer opgeflakkerd is.

Uit: Lucifer

‘Sommige mensen kunnen in een oogopslag een hele omgeving in zich opnemen, maar dat kan ik niet. Eerst moet ik de verlegenheid en lichte weerzin tegen onverwachte ontmoetingen overwinnen om gehoor te geven aan de roep van de wereld en eropaf te koersen. Worstelend met die tegenstrijdigheid kon ik alleen de straat oversteken door mijn ogen strak gericht te houden op de man die zijn hand de lucht in stak en me daarmee persoonlijk lonkte en leidde.Zo liep ik op die dag in juli naar het kleine gezelschap toe. Ik wist niet dat ik op dat moment op mijn verhaal afstevende en dat daar, op een terras in Amsterdam, de speurtocht begon die me een jaar lang volledig in beslag zou nemen. Het zou een tocht zijn langs de afgronden van een turbulent huwelijk en een evenzo turbulente tijd, een zoektocht naar de betekenis van een eenzame zin in een dodenadvertentie en van een kunst die zelfs atheïsten in het bestaan van God doet geloven: de muziek. Afstevenen op een verhaal is een misleidende uitdrukking, alsof een verhaal kant-en-klaar op straat ligt en opgeraapt kan worden. Zo is het niet. Verhalen worden gemaakt en juist daarom zijn ze interessant. Alles wat gemaakt wordt onthult de maker.’

www.conniepalmen.nl

Hoe ze het doet, weet ik niet. Maar ze heeft me weer helemaal. Kon ik morgen maar naar de boekenwinkel rennen, en me met Lucifer weer in een andere wereld laten brengen.

Mijn meest intense ik-beleving: tegenstrijdige dualiteit. Ik denk dat het dat moet zijn, waarom ik Connie als een bondgenoot zie. Ze is een meester in het beschrijven en analyseren, het ontrafelen, van tegenstrijdige gevoelens, gedachten en wensen. Dat is een godsgeschenk voor mensen als ik.