Vanmorgen zag ik ze neerstrijken in het station van Leuven. De Werchter-gangers. Met een beetje afgunst keek ik naar nonchalant neergegooide rugzakken, tenten, bbq, en andere festivalgear. Terwijl ik doorsloefte naar het perron voor de trein naar Brussel, hingen zij wat rond, wetende straks aan de “wei” te arriveren, en daarmee vier dagen van de wereld te zijn. Als het blijft gieten zoals de afgelopen dagen, mogen ze hun “wei” wel hebben. Maar toch, alleen al het idee om de vrijheid te hebben vier dagen naar muziek te luisteren en wat te chillen met vrienden…. Aaaaaah, dan is de trein opstappen naar het werk een pijnlijk contrast.
Wat is dat toch? Sinds ik 28 geworden ben, wentel ik mezelf voortdurend in zelfmedelijden dat ik geen 18 meer ben.
Mijn eerste Werchter, was in feite Torhout, alweer 13 jaar geleden. Lynn en ik hadden onszelf uitgenodigd om aan te sluiten bij de tennisboys. Ons tentje stond zelfs al opgezet toen wij met z’n tweetjes op vrijdag arriveerden. Dat het een stekkedoos groot was en dat de appeljenever er al een hele dag had in liggen koken, kon ons toen niet deren. De eerste nacht op een festivalcamping (Freeeeeddy nekhaar), de eerste joint (ben ik nu al high?), de eerste combatschoen tegen je kop (ik voel hier meer van dan van die joint), de eerste keer zwaar stuiken over tentdraden (waarom vind ik nooit mijn eigen tent terug?), de eerste keer zweven boven een veel te vuile festivalwc (kramp, kramp), de eerste keer meedoen aan een watermeloenschillengevecht. Het waren de dagen dat Offspring en Bodycount hoge toppen scheerden. Achteraf gezien ook goed fout allemaal. Dat ik er ook ooit in geslaagd ben om tijdens het optreden van Faithless rechtopstaand in slaap te vallen, leek alvast een voorbode dat mijn gestel niet zo erg bestand leek tegen festivalitis. Maar er kwamen toch nog vele Torhouts en Werchters met oa Alanis Morissette, Sheryl Crow, Counting Crows, Ben Harper, Eels, Coldplay…een beestig goed concert op een wei met een goei pint beleven, blijft toch een fantastisch iets. Kaiser Chiefs, Bloc Party, Joan as Policewoman. Dat zou mijn Werchter top drie van dit jaar zijn. Gelukkig heb ik die toevallig ook op mijn i-pod staan. En zal ik daar vanavond een goeie pint op drinken.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
3 opmerkingen:
Nice to have you back!
hey! damn you! vrijdag - terwijl het de bedoeling was dat ik op de bomma-versie van het (toch in Grimbergen en omstreken) alombekende fenomeen katoenfuif een nostalgisch avondje zou beleven, kwam ik *efkes* op uw blog langs en geraakte ik verstrikt in de links - op een of andere manier verspeelde ik uuuuuren aan het lezen van reisverslagen van mensen die ik van haar nog pluim ken. Vreemd maar leuk :)
Blijven schrijven, en idd - thank god for Bill Bryson :) Over the L word ben ik nog niet uit - discussies over het feit of Shane al dan niet een opperpot is houden ons bezig (de gesprekken in het voetbalmilieu zijn niet altijd even politiek correct).
PS TC Ham ziet er ni eens minder marginaal uit dan onze voetbalkantine! en ik die dacht dat tennis een elitesport was....poeh!
...en je hebt wat gemist op Werchter want het was een keigoede 'aflevering'. Ook al ben'k maar 1 'lang' dagje geweest niets dan goede herinneringen.
M'n oudste dochter heeft er 4 dagen van genoten, de gelukzak ... hoewel gisteren kwam ze thuis met één half open oogje .. that's it.
Buiten de zalige muziek die je de hele dag op z'n vleugels meenam(enkel zaterdag) : Goose, Snow Patrol, Razorlight als toch wel goede nieuwkomers en de meer gevestigde zijnde Arno, The Killers, Keane, Peter Gabriel ook andere leuke festivalmomenten. Het overgoten wordne door bier, 2 kerels die zich omdraaien met de vraag voor vuur voor een verdacht lange sigaret (met een 'iets' dikker uiteinde => frietzaktype dus).
Als niet-roker ben'k toch achter die kerels blijven staan in een geurige wolk ..., Arno die z'n tekst vergeet, etc ...
kortom niet te missen voor de volgende jaren terug, Jess
Cheers,
een vriend van je vrienden
Een reactie posten