Of hoe Lanoye je bijwijlen inderdaad sprakeloos maakt.
(twee alinea´s uit uit: sprakeloos, het recentste meesterwerk van Lanoye:)
"Daar komt nog bij: het arbeidsethos als karikatuur. Nog zo'n neurose die ik haatte in haar en ik terugvind in mezelf en waarvan ik nog altijd niet weet of zij en ik ze bezitten dankzij onze overkoepelende joods-christelijke schuldcultuur, dan wel dankzij de particuliere hysterie van de kleine middenstand. Wellicht gaat het om een combinatie. Hoe dan ook, iedere keer als ik niet doe wat ik vind dat ik met doen - correctie: iedere keer als ik vind dat ik niet snel genoeg iets volbreng van wat ik mewelf opgelegd heb te doen, zoals een computer die zelf zijn programma's opstelt en oplaadt en heroplaadt tot de kortsluiting erop volgt, iedere keer dus, dat ik volgens mijn onderbewuste in gebreke blijf jegens het beeld dat ik wil uitdragen van mezelf, begint mijn rechterooglid te trillen."
"Hoe dit land acteert, dit schijtgat van Europa, en al het volk dat zich erin wentelt en keert: het is een kolonie vol komedianten, het schmiert dat het een aard heeft, niet in staat tot wezenlijk contact, het verstopt zich in het voetlicht van de schone schijn, de dure restaurantrekening en het dwangmatig gewauwel over het slechte weer, de files en de hondendrollen van de buurman, het lijdt aan overacting in de politiek en in het wielerleven- maar voor zijn ware ik heeft het geen volledige tekst meegekregen, nog altijd niet, ook ik niet, we zijn nog altijd boerenpummels in te prijze kostuums en met geen andere replieken dan de boerse vloek, de geladen stilte of de rode kop van schaamte. En als die niet volstaan improviseren we snel een platte grol, een ontwijkende vuile mop, een grappig accent, een hoog stemmetje. Nog altijd de bezielers van een middeleeuwse klucht. De Sodderniet van Nu Toch. Typetjes, waar je mensen verwacht."
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten