Orde op zaken

Jak vindt dat wij een beetje vluchten. Of tenminste vluchtgedrag vertonen. Omdat we ons (mentaal) afzijdig houden van heel het gebeuren in Haïti. Omdat er hier zoveel mensen hun werk al kwijt zijn of nog raken. En wat doen wij als het crisis is? Even stoppen met werken en geld gaan uitgeven. Veel geld.
Ik vind dat het nogal meevalt met ons vluchtgedrag. Allicht omdat ik meer gewenning heb aan mijn escapismedrang. Ik heb veel vrienden met net dezelfde afwijking, dat helpt.
Dus sus ik haar met het feit dat de crisis ook bestreden kan worden door een hogere consumptie, door onze uitgaven dus. Een non-argument, daar niet van, maar ik vond niet zo meteen een ander antwoord. Bovendien werd ik een beetje moe van Jak’s weer zeer minutieuze ‘ikgaopreis-thuisvoorbereiding’ en wou ik me er snel vanaf maken. Gewoon laten doen, dacht ik, toen ze zei: en dus leg ik nog een laken over het laken. We hebben op zolder wat nieuwe meubelstukken staan, en Jak vindt het alleen maar logisch dat zij die nu stuk voor stuk in een laken gaat wikkelen. En dan nog eens een laken over het laken. Om zeker te zijn dat het ‘te goei’ is, snap je? Ik snap dat niet, maar ik ben al blij dat ze ons hele huis niet in lakens wikkelt. Voor de rest, moet ik toegeven, heb ik al aardig wat van haar trekjes overgenomen. Ik steek de zonnecrème al braafjes in een apart plastieken zakje. En doe een rekkertje rond de oorstokjes die we meenemen. Vroeger gooide ik gewoon alles samen in mijn toiletzak, maar sinds enkele jaren zit daar nu orde in. Dan toch een beetje zoals ‘thuis’, eens onderweg. ;-)

Waarom Patagonië? Ik las tijdens het rugzak pakken door een flard tekst die wel wat verwoordt wat wij daar gaan zoeken:
In het laatste hoofdstuk van zijn Voyage of the Beagle vroeg Darwin zich af waarom Patagonië toch zo gegrift was in zijn geheugen. Er was namelijk niets: geen mensen, geen bomen, geen bergen, geen regen. Het mythische Patagonië wordt vaak omschreven als het grote niets. Maar niets is minder waar. Het is een wilde en ongerepte plek waar de natuur nog heerst over de mens. Een uitdaging voor al wie het betreedt, want het is een land van extremen. Grillig weer, eindeloze pampa’s, uitgestrekte ijsvelden en steile pieken. Maar ook wolken waar je een heel fotoalbum mee kunt vullen. Dieren die er niet voor terugdeinzen om kennis te maken. En de eeuwige wind die het hoofd helemaal leeg blaast en opnieuw vult met onuitwisbare indrukken.