A goal is a dream with a plan: Klaar voor vertrek (bijna)

Binnen twee weken vertrekken we. Nog eens naar ons geliefde continent. ’t Wordt tijd, want er is al zoveel over gebabbeld door iedereen, maar door zelf eerst door het werk opgeslorpt te zijn en dan door huisklusjes, lijkt iedereen anders er klaar voor te zijn, behalve wij. Nu ja, het vliegticket is wel al even geboekt, de eerste hostal ook en we hebben wel in grote lijnen een idee van onze route. En van wat we willen doen: stappen, lezen, onderweg zijn, niets moeten, genieten en opnieuw deel uit te maken van the trailwalkers. In Zuid-Amerika is er zo iets als enkele routes dwars door het continent die tal van backpackers volgen die langere tijd op reis zijn. En zo gebeurt het wel eens dat je dezelfde mensen waarmee je de Incatrail gedaan hebt opnieuw tegen het lijf loopt in Santiago… We gaan nu wel korter dan de vorige keer op stap, maar het principe blijft wel denk ik. Patagonië genereert nu eenmaal niet de keuzestress van andere bestemmingen, want je gaat naar die plaatsen waar er meer te zien en te doen is dan schapen tellen en in de uitgestrekte vlakte staren. Hoewel je blijkbaar wel makkelijk met z’n tweeën verloren kunt lopen in die uitgestrekte vlaktes las ik, maar dat hebben we meteen bovenaan het lijstje van things not to do gezet.
En voor de rest heeft deze controlefreak besloten de voorbereiding een beetje meer grunge te doen. Minder te doen dus. We hebben toch al redelijk wat samen gereisd en eigenlijk zijn we dan op ons best,en dat alleen al werkt geruststellend genoeg. Al zal de verwendheid van niet voor de eerste keer voor langere tijd vertrekken er ook wel voor iets tussen zitten. Na verloop van tijd weet je zo wel ongeveer wat je van elkaar of van verre reizen kan verwachten. Daarom zijn we er ook zo dol op.
Zo zal ik vanaf dag drie waarschijnlijk over kak beginnen praten. En meer bepaald over de wens om te kunnen kakken. Rond dag 30 zal ik één of ander criske hebben met een kleine heimwee opstoot tot gevolg omdat ik één of ander feestje ofzo zal missen. Jak zal van die gelegenheid gebruik maken om eens een zeer lange Broekx sisters telefoon te plegen. En ik zal dan snel bedenken dat er twee van mijn topkonijnen bijna ook in de vlieger zitten richting Brazilië om samen golven en caipirinia’s te bedwingen. We zullen een keer (of meer) stevig ruzie maken (maar dat is thuis niet anders), waarschijnlijk omdat Jak ergens wil blijven en koffie drinken, terwijl ik verder wil reizen. Kleine voorspelling: Jak haalt haar slag thuis en ik zal uit rebellie die avond een fles dure Chileense wijn buit maken. We zullen in elke stad of halte wel iets kwijt raken of vergeten omdat ik na week één er de brui aan zal geven te dubbelchecken of we alles wel bijhebben en me neerleggen bij het gegeven dat wij nu eenmaal dingen kwijtraken. Ik hoop wel niet dat het mijn muts zal zijn, want dat was de vorige keer een drama. Jak zal weer prachtige foto’s nemen en ik zal weer 100 keer vragen of mijn haar toch niet te plat ligt op de foto. We zullen algauw een kruistocht op zoek naar bruin brood beginnen (geen evidentie in Z-Amerika) en ik zal 60 dagen lang broodje avocado eten en het nooit beu raken. We zullen sakkeren dat kranten in het buitenland crap zijn en evenveel keer zeggen dat wij de grootste geluksvogels ter wereld zijn.
Met andere woorden: we hebben er ontzettend veel zin in. El camino es el destino. Nog eens gaan grensstampen… als jullie zin hebben, kunnen jullie meevolgen op deze blog.

20 januari vertrekken we. Eerste halte: Mendoza, Argentinië. Aan de voet van de Aconcagua. En toevallig ook in één van de beste wijnvalleien van Argentinië…
Vervolgens zakken we af via Bariloche naar de gletsjers bij El Calafate, steken we door naar Chili om een trekking te doen in Torres Del Paine, om dan vanuit Punta Arenas via Puerto Montt en Pucón ons Chileens avontuur te eindigen in Santiago. Vandaaruit vliegen we de zon en Braziliaanse praias tegemoet, en zullen we vervoegd worden door surfchicks Lynn en Stef om Rio Grande do Norte te verkennen.