Iets dat ons zeven jaar eerder, toen we de eerste keer waren in Argentinie, niet opgevallen was, is het feit dat de Argentijnen 'gordos' zijn, ofte dikkerds. Ik denk dat het nationale standaardontbijt daar voor iets tussenzit: medialunas (croissants), vaak vergezeld van torta (met chocolade, dulce de leche, slagroom of een combinatie van de drie) of witte tostadas met een espresso die stijf staat van de suiker. Dat en de liters frisdrank die ze hier collectief achterover slaan. Een ander terugkerend fysiologisch kenmer is wat Jak de 'floshen' is gaan noemen. Dat is de Argentijnse versie van een nektapijt met uitschieters. Floshen en dikke Argentijnse madammen zijn momenteel Jaks favoriete foto-onderwerpen. Verder heeft ze een erezaak gemaakt om in elk meer dat we passeren een duik te nemen. (we zitten in de lake district...)
Vandaag hebben we onze eerste staptocht ondernomen. De geur van het bos deed me denken aan de Hoge Rielen. Het kostte me een uur om op de naam van dit Kempens domein te komen, een gelukkige afleiding bij de constatatie dat we ons pad kwijt waren en begot geen idee hadden welke richting we moesten uitgaan (what's new...). Het verhoopte eindpunt (de mirador) hebben we niet gehaald, maar Jak heeft trots het mooiste stukje van de heuvel tot mirador gedoopt en plechtig gesteld dat we altijd en overal wel ergens interessant terecht komen. Met die geruststelling, en daarmee onze 'wegkwijtrakenhandicap' camouflerend keerden we voldaan terug. Als je op het gewone pad blijft, en dus kans hebt op medewandelaars, kan je immers nooit zo ongestoord en competitief een wedstrijdje downhill plassen houden. For the record: I won :-)
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten