De hitte viel als een natte dweil op me bij het verlaten van de luchthaven in Mendoza. Bij het rijden naar het stadscentrum was het meteen duidelijk dat we in Argentinie beland waren. Muurschilderingen in de nationale kleuren (wit en lichtblauw), politieke slogans (Cristina Kirchner zwaait hier als presidentsvrouw de plak en sommige macho's lijken daar wat opmerkingen over te hebben), een man die in de schaduw aan zijn mate (dat groen theespul waar ik vorige keer ook verslingerd aan raakte maar dat eens thuis niet meer te zuipen blijkt) zit te lurken, wijngaarden, een parrilla restaurant (waar je zo van die gigantische lappen vlees geserveerd krijgt) en een taxichauffeur met een oorbel, een nektapijt en een mariabeeldje in zijn auto. Die ongegeneerd met de Argentijnse versie van Mariah Carey zit mee te kelen. Argentijnen zingen graag. Luid. Dat zouden we al meermaals merken de afgelopen dagen. Stilte is een ondergewaardeerd begrip in Argentinie. Door het temperatuursverschil van 40 graden hebben we wat aanpassingstijd nodig. En verfrissing. Die vinden we bij het zwembad. En bij de frisse witte wijnen die hier gecultiveerd en (uitvoerig) geserveerd worden. In deze hitte aan onze geplande sportieve activiteiten beginnen lijkt een beetje gekkenwerk. En dus gaan we een en ander regelen en zien waar de wind (in dit geval de zon) ons brengt. In San Martin, wat zuidelijker, is het naar het schijnt maar 30 graden. San Martin is omringd door meren en ligt in een vallei, vlakbij de vulkaar Lanin. We gaan daar eens een kijkje nemen.
Alles bonne dus.
groeten,
J en J
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten