Kleur bekennen

Ik heb vandaag een vette streep getrokken. Ben er speciaal op zolder een alcoholstift voor gaan zoeken. Zodat de streep dik, vet en ongenadig is. Recht door het to do puntje: kamer schilderen. Nu mijn arm lam is, ik begin te dromen van schilderende BV’s en ik in termen van ‘passeer me de zes (nummer van verfborstel) eens’ begin te spreken, heb ik besloten dat het zo welletjes is geweest. For now. Er blijven nog een x-tal kamers te gaan, maar als ik mijn arm- en bij uitbreiding mentale gezondheid niet in gevaar wil brengen, moet er nu een verfpauze komen. Dat was snel bekomen. Jak kondigde deze ochtend al aan: ik heb een dag voor mezelf nodig. En liet zonder schroom de zes, de andere borstels en mij voor wat we waren. Ik werk liever eerst de dingen even af. Niet omdat ik zo voorbeeldig ijverig ben. Er zit een snode drang achter. Het is sterker dan mezelf. Maar een to do puntje kunnen doorstrepen komt dicht in de buurt van opperste verlichting. En dus zit ik hier nu te klinken op de vette streep door ‘bureau schilderen’. Hemels.
Nochtans had ik vandaag het nodige vertier tussen het schilderen door. Af en toe op de hotmail-refresh klikken volstond om met de glimlach verder te doen. Je moet weten dat ik de leukste vrienden ever heb. En het volgen van een groepsmailconversatie tussen de ene vriend die de nieuwe naam van de holebifederatie – çavaria – wil boycotten (“de gemeenste grap die homo’s de afgelopen jaren is aangedaan en uit het collectieve geheugen dient gebannen te worden), en de andere vriend die dat een fossiel-achtige reactie vindt, is best wel entertainend (Net als hun vragen voor het nieuwe jaar, voorkeuren voor nieuwjaarsdates, politieke overtuigingen en Linda de win-fanmail.)
En ik moest terugdenken aan mijn eigen tijd bij Uit De Kast en bij Wel Jong Niet Hetero. En hoe alles voor holebi-jongeren vandaag de dag zo ontzettend veranderd is ten opzichte van tien, vijftien jaar geleden… toen we nog om 5u ’s ochtends affiches gingen plakken voor holebifuiven en ik onthaalgesprekjes deed op basis van handgeschreven brieven die toekwamen op het secretariaat…toen ik in Hamme tot een zeldzame soort leek te behoren en we in de CherryLane in Gent eerst moesten aanbellen om binnen gelaten te worden… als je daar nu even alle internet mogelijkheden voor holebi-jongeren, het fancy gehalte van café de love en het feit dat elke serie niet zonder homopersonage kan, naast stelt… hebben we nog niet zo’n slecht parcours afgelegd denk ik dan. En toch. Blijven sommige zaken of mensen soms zo onwezenlijk achterlijk … Zelf toevallig weer onlangs meegemaakt…Niet dagelijks, maar soms krijg je zo’n opmerking of gedrag over je heen waar ik meestal snel overheenga met de gedachte: ze weten niet beter. (Achterlijke zielige sukkels volgt dan meestal ook…binnensmonds). Al blijf ik soms zelf ook een sukkel. Als de apotheker vandaag vraagt: en ga je met je vriend op reis? Gewoon ja knik in plaats van vriendin te zeggen, vind ik mezelf een even grote sukkel als de telenetman die wat spottend naar onze foto’s gaapt. Maar als je me vraagt waarom ik dat niet doe, moet ik je het antwoord schuldig blijven. Misschien geldt ‘makkelijkheidshalve’ op dat moment wel evenzeer als even voor een keer eens willen conformeren …
Maar als ik dan mijn vrienden onder elkaar bezig hoor of lees, bedenk ik: zij die het afkeuren weten begot niet wat ze missen. De coolste vrienden ter wereld. De mooiste mensen die ik ken. Ik ben trots op hen, op hun trots homo te zijn, op hun verontwaardiging, engagement, apatisch en/of dramatisch zijn. Uniek en toch heel gewoon.
Gewoon bijzonder. Heel bijzonder, die homovrieden van me.