In de living in El Calafate

Ka-daatsch. 'Wá doet gij?', hoor ik haar weergalmen uit de douche. Ik wrijf even op mijn voorhoofd waar zonet een houten bar op viel en antwoord als in een automatisme: 'nietsken'. Bij het gordijnen openschuiven van onze kamer in El Calafate iets te weinig zachthandig geweest en blijkbaar is die klote gordijnkast in heel zijn glorie naar beneden gedonderd. Op mijn kop. Jak komt in haar bloten flikker afgedabberd om polshoogte te nemen. Voorbij ons gordijnloos venster loopt een bejaard koppel. Ik zwaai even, Jak trekt een grimas. Voila, in Calafate kennen ze ons ook weeral.
Dit hostal heeft iets...aparts. Hier zitten vooral Hollanders en Amerikaanse lesbiennes zo blijkt. Ik weet niet of er een verband is tussen beiden, maar ik volgde volgend antropoligisch gebeuren deze namiddag met de nodige belangstelling. Eerst was er één koppel. Dan een tweede. Dan drie begot. Allemaal Amerikaans, boven de 40 en -hoe zal ik het stellen- nogal lesbisch. Getuige de houthakkershemden, de teva's met sokken in (zo van die grijze natuurlijk), de bril met zwaar zwart montuur en de katoenen (gebatikte) sjaal. Er kwam gelukkig net geen patchouli aan te pas. En de regenboogvlag werd niet gehesen. Maar er werd wel een bierflesje met een aansteker geopend. Ik moest glimlachen om zoveel universaliteit in stereotiepen. Ik bleef toch nog maar wat in de living hangen, het werd interessant. Landkaarten, gidsen, kompas tot zelfs een zakmes. Alle troeven werden op de tafel gelegd. Wie zijn we, wat willen we, en vooral: waar willen we naartoe, leek als een hangend vraagteken boven de (potten)tafel te hangen, die ondertussen aangevuld was door een tuinbroek dragende vrouw van pakweg 35 met een Argentijns voetbalshirtje aan. I mean... Ik hoopte ondertussen dat ik een camera had. Dat op z'n minst Sieg, Sven, Kurt en Dimi dit schouwspel mee van commentaar zouden kunnen voorzien. Maar ik was alleen en de enige die een zinnig antwoord wist op de vraag van de opperpot rond een trekking die ze wouden ondernemen. Als een heldin werd ik in hun midden opgenomen. Stoer sommeerde ik welk nummer van bus ze moesten nemen, hoe laat en waar en tekende ik op de landkaart de tocht die ze konden stappen. Het kompas liet ik wijs achterwege om mijn gefakte woudlopersimago niet te ontmaskeren.
Hier zit een markt, dan toch jobpotentie in! Reisplannerke spelen voor lesbische vrouwen met teveel geld die smelten van een Belgisch accent. Alleen zien dat die 'extralegale' voordelen omgezet kunnen geraken in harde valuta. Want wollen sokken in teva's... een mens zou dan toch liever een potje ouwehoeren met Hollanders in een hostal aan het uiteinde van de wereld.
Morgen vroeg op, we gaan naar de gletsjer perito moreno.